Ιούνιος 2026

Ελένη Φουντή

Paul McCartney - The Boys Of Dungeon Lane (Capitol, 2026)

Ο Paul McCartney δεν είναι ταπεινός άνθρωπος και κανείς στη θέση του δεν θα ήταν. Κανείς δεν είναι άλλωστε στη θέση του. Είναι αξιοθαύμαστο πάντως ότι μετά από 70 χρόνια πορείας, καμιά εικοσαριά Grammy Awards, άλλες διακρίσεις, βραβεύσεις και από τη θέση του μεγαλύτερου εν ζωή τραγουδοποιού, παραμένει άνθρωπος. Δεν προκαλεί εντύπωση ότι δεν έχει ξεπεράσει τους Beatles, αλλά προκαλεί (θετική) εντύπωση ότι δεν έχει πρόβλημα να το εκφράζει και δη με τόση τρυφερότητα για τους πρώην συνοδοιπόρους του, ιδίως τώρα που το επιτρέπει και η χρονική απόσταση. Τούτων δοθέντων όμως, στον 20ο προσωπικό δίσκο του και με τη θεματική να επιστρέφει στο Liverpool των παιδικών του χρόνων δεν θεώρησα ότι το "The Boys Of Dungeon Lane" θα είχε να μου προσφέρει κάτι περισσότερο από μία ρετρό ματιά. Έκανα λάθος γιατί ο δίσκος δεν φτιάχτηκε για να νοσταλγήσουμε, χωρίς να το αποτρέπει κιόλας βέβαια, ούτε ασφαλώς για να δηλώσει κάποια νέα δημιουργική αναζωογόνηση του 83χρονου McCartney. Το "The Boys Of Dungeon Lane" είναι η εξέλιξη της τραγουδοποιίας του ανθρώπου πίσω από το "Yesterday", το "Live And Let Die", το "Chaos And Creation In The Backyard", που μπορεί να παίζει ακόμα (σχεδόν) όλα τα όργανα του δίσκου μόνος του, να παίρνει στην παραγωγή τον Andrew Watt αλλά σε αντίθεση με τους Rolling Stones του "Hackney Diamonds" να μην του δίνει λευκή επιταγή και να μην τον νοιάζει που η φωνή του ακούγεται σπασμένη πια και εξ αυτού να αποφεύγει την παγίδα του self-tribute act. Και που είναι πάντα επικίνδυνος να γράψει τραγούδια όπως το "As You Lie There", το "Salesman Saint", το "Momma Gets By" κ.α., τραγούδια δηλαδή που μόνο ο Paul McCartney μπορεί να γράψει.

Άρης Μπούρας

Martyn - Music For Existing (3024 Music, 2026)

O Ολλανδός παραγωγός με το πραγματικό όνομα Martijn Deykers, είναι από αυτές τις περιπτώσεις καλλιτεχνών που δεν μπορείς εύκολα να κατηγοριοποιήσεις μουσικά, όχι επειδή δεν έχει ταυτότητα, αλλά ακριβώς επειδή του αρέσει να εναλλάσσεται, να εξελίσσει τον ήχο του και να αφομοιώνει κάθε φορά διαφορετικές επιρροές. Έτσι, ξεκινώντας από την drum’n’bass, την post-dubstep και την πιο πειραματική έκφανση της techno, σταδιακά άφησε τις βασικές δομές της dance μουσικής, περνώντας σε πιο jazzy αυτοσχεδιαστικές φόρμες. Το “Music For Existing” που κυκλοφόρησε τον Μάιο από το label του, περιλαμβάνει οκτώ κομμάτια, τα οποία κυλούν όμορφα, άλλοτε πιο μελωδικά κι άλλοτε πιο εγκεφαλικά.

Μάλιστα οι συμμετοχές αρκετών μουσικών, με πιο σημαντικές ίσως αυτές των Duval Timothy (πλήκτρα) και Lucinda Chua (τσέλο), φέρνουν το LP περισσότερο κοντά σε ένα jazz album, με την πατροπαράδοτη έννοια, παρά σε album του ηλεκτρονικού ήχου. Δεν είναι από τις κυκλοφορίες που θα σε συναρπάσουν με τη μια, αλλά για κάποιο λόγο βρίσκεις τον εαυτό σου να την επισκέπτεται επανειλημμένα, κι αυτό μερικές φορές είναι εξίσου σημαντικό.

Μάνος Μπούρας

Clocolan - When the Emptying Sun Filled the Sky (Αυτοέκδοση, 2026)

Είμαι (σχεδόν) σίγουρος ότι πολλοί συνάδελφοι θα θελήσουν να καταθέσουν ως πρόταση το νέο άλμπουμ των Boards Of Canada, και με τα δίκια τους εδώ που τα λέμε! Πλάι σ' αυτή την πολυαναμενόμενη κυκλοφορία όμως, αξίζει να προσθέσουμε κι αυτό το άλμπουμ που πλησιάζει ιδιαίτερα στο ύφος του ‘Inferno’ και δεν έχει τις ίδιες ευκαιρίες να κερδίσει λίγα από τα φώτα του παραπάνω δίσκου. Έργο του Emlyn Ellis Addison, με καταγωγή από τη Νότιο Αφρική και κάτοικο του Providence στο Rhode Island Αμέρικα, έχει στις περγαμηνές του σπουδές μουσικής θεωρίας, σύνθεσης και φωνητικής αλλά και μία σεβαστή ήδη δισκογραφία στο χώρο της ηλεκτρονικής μουσικής. Εξερευνά ομοίως με τους BOC τα όρια της ambient αναζήτησης και παραθέτει ένα σάουντρακ που θα μπορούσε να επενδύει ένα ντοκιμαντέρ περιβαλλοντικού περιεχομένου, εντυπωσιακού σε εικόνες αλλά εφιαλτικού σαν μελλοντολογικός χάρτης κατά τα γνωστά. Το θέμα είναι πώς πρόκειται για ένα πανέμορφο μουσικά έργο, δεν ξέρω πόσο εξιστορεί προβληματισμούς ή εφησυχάζει με την υφέρπουσα πραότητά του, αλλά σίγουρα αξίζει να του ρίξετε μια αυτιά!

Μιχάλης Βαρνάς

Hannah Peel & Beibei Wang - The Endless Dance (Real World)

Όλες οι μουσικές συναντήσεις όταν προέρχονται από διαφορετικές μουσικές κουλτούρες παρουσιάζουν ενδιαφέρον και περιέργεια για το ηχητικό αποτέλεσμα αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις ξεπερνάει τις προσδοκίες των ακροατών. Ίσως ακόμη και των ίδιων των δημιουργών. Σε αυτή την περίπτωση ανήκει το άλμπουμ της Hannah Peel και της Beibei Wang.

Η συνεργασία των δύο μουσικών μοιάζει ως ένα πείραμα προσέγγισης της κινέζικης παράδοσης με την δυτική κουλτούρα της κινηματογραφικής και ηλεκτρονικής μουσικής. Επειδή όμως στη μουσική ο κόσμος τείνει να ενωθεί με περισσότερο ζήλο από όσο του επιτρέπει η πολιτική των χωρών, τελικά το αποτέλεσμα δε μοιάζει με πείραμα αλλά ως φυσική κατάληξη της συνύπαρξης δύο ταλαντούχων μουσικών.

Η άποψη αυτή επιβεβαιώνεται από το αισθητικό αποτέλεσμα αλλά κι από το καθαρά μουσικό. Πέντε μέρες στα ιστορικά στούντιο της Real World στην εξοχή ήταν αρκετές για την Hannah Peel και την Beibei Wang για να μας χαρίσουν κάτι που δεν θα εξατμιστεί στον αέρα αλλά θα βγάλει ρίζες σε εδάφη που δε κρατάνε εύκολα τους σπόρους.

Ηρακλής Ν. Κοκοζίδης

Treeboy & Arc – Goose (Clue Records 2026)

Η πνευματική αύρα και το καλλιτεχνικό εκτόπισμα του αείμνηστου Mark E. Smith και των Fall έχουν επηρεάσει καταλυτικά μεγάλη μερίδα νέων μουσικών σε πολλά μέρη του πλανήτη. Μετά τους Αμερικανούς Marbled Eye και τους δικούς μας Victory Collapse, ανακάλυψα πρόσφατα τους Treeboy & Arc από το Leeds της Αγγλίας, το οποίο απέχει περίπου μία ώρα από την περιοχή του Manchester, τόπο καταγωγής των Fall. Παρότι δραστηριοποιούνται στα μουσικά πράγματα μια δεκαετία σχεδόν, κυκλοφόρησαν το παρθενικό τους άλμπουμ «Natural Habitat» μόλις το 2023, κινούμενοι γενικά σε post-punk μονοπάτια και ακολουθώντας ειδικότερα τη Fall παράδοση, χωρίς όμως να υιοθετούν τις ιδιοτροπίες και τις κακές συνήθειες του Smith. Φέτος επανεμφανίστηκαν δισκογραφικά με το «Goose», όπου είναι εμφανώς βελτιωμένοι σε όλα τα επίπεδα. Η διακριτική προσθήκη πλήκτρων ενισχύει τις ενορχηστρώσεις και προσδίδει μελωδικότερους τόνους, εξισορροπώντας ταυτόχρονα τις ερμηνευτικές εντάσεις και τις ορχηστρικές εξάρσεις. Οι διπλές κιθάρες συνδιαλέγονται και αλληλοσυμπληρώνονται ενίοτε, ενώ άλλοτε διαφοροποιούνται εντελώς μεταξύ τους, δημιουργώντας ένα ιδιόμορφο και ετερόκλητο μοτίβο. Εξίσου ιδιαίτερες είναι οι γραμμές του μπάσου, οι οποίες λειτουργούν ως δυναμικό εφαλτήριο σε αρκετές συνθέσεις, κα σε συνδυασμό με το σφιχτοδεμένο παίξιμο στα τύμπανα, μου έφεραν στο μυαλό τη ρυθμική βάση των Sound του αδικοχαμένου Adrian Borland.

Βασίλης Παπαδόπουλος

Dima Braune - Glücklich in Blau (Feber Wolle Records 2026)

Κάτι συμβαίνει με την ποπ στον γερμανικό κόσμο. Δεν έχουμε συνηθίσει τη βαριά, τραχιά γερμανική γλώσσα να μας προσφέρει απλά ποπ λυρικά τραγούδια, αλλά συμβαίνει όλο και συχνότερα τελευταία. Ο Dima Braune είναι ένας ιδιόρρυθμος τραγουδοποιός από τη Βιέννη, εδώ στο πρώτο του προσωπικό άλμπουμ μετά την αποχώρησή του από το συγκρότημα Grant, ένα από τα πολλά αξιόλογα σχήματα της εταιρίας Problembär Records που προάγει την ποπ στη Βιέννη (υποσχόμαστε αφιέρωμα στην εταιρία, με αυτή την αφορμή). Ο Dima Braune φοράει συνήθως καπέλα, σε στυλ μποέμ, σαρλό, indie, hipster διαλέξτε εσείς. Πέρα όμως από την εικόνα, η μουσική που μας προσφέρει, απλή στη σύνθεσή της και τη θεματολογία της, μας θυμίζει ότι δεν θέλει πολλά για να είσαι χαρούμενος. Από το ‘Glücklich in Blau’ (Χαρούμενος στα μπλε) διαλέγουμε το ‘Das was ich nicht hab’ (Αυτό που δεν έχω). Θέλει αυτό που δεν έχει, όπως κάθε ανικανοποίητος έφηβος. Και ποτέ δεν θα σταματήσει να το θέλει (να ’ξερε και τι είναι, θα ήταν ακόμη καλύτερα).

Αντώνης Ξαγάς

Görl - Dark Silver Moon Light (Grönland, 2026)

Εν αρχή ην ο …ρυθμός. Ο οποίος ίσως και να προηγήθηκε και του λόγου, παρότι κοτζάμ θεός και βίβλος ίσως να εγείρουν κάποιες διαφωνίες. Η ζωή η ίδια είναι ρυθμός, η μονάδα μέτρησής της άλλωστε δεν είναι οι κτύποι ανά λεπτό;

Τούτο το δείγμα έχει υπηρετήσει εδώ και δεκαετίες πια ο Robert Görl, και συνεχίζει, κι αν ο συνοδοιπόρος του στους DAF, ο Gabi Delgado, έχει πια συγχωρεθεί, η συνέχεια έφερε στον δρόμο του τη γνωστή DJ/παραγωγό Sylvie Marks, η συνεργασία τους έφερε στο… ρομαντικό σεληνόφως έναν νέο δίσκο ο οποίος αναμενόμενα/αναπόφευκτα (;) κυριαρχείται από την γνωστή μινιμαλιστική σωματική ρυθμολογία των δονούμενων ηλεκτρονίων. Αυτό ξέρουν, αυτό κάνουν (συνήθως καλά) κι αυτό εμπιστεύονται. Ισχύει για όλες και όλους μας, παρά τους κατά καιρούς δεκάρικους για την αξία της αλλαγής και της εξέλιξης.

Μαρία Φλέδου

Man of Moon – In the echo (Αυτοέκδοση, 2026)

Οι Man of Moon είναι Σκωτσέζοι ίντι-psych-shoegazy, κάνουν γενικά ωραίο θόρυβο και στην μουσική τους και στις απόψεις τους- δεν γουστάρουν γενοκτονίες και το φωνάζουν non stop όσο και αν κοστίζει αυτό.

Προσωπικά τους ανακάλυψα, δεν θυμάμαι καν πώς, το 2020 εν μέσω lockdown. Tο πρώτο τους άλμπουμ (πρότζεκτ του κιθαρίστα και τραγουδιστή Chris Bainbridge αρχικά) "Dark Sea"ήταν από αυτά που μου κρατούσαν παρέα στον έξω κόσμο, δηλαδή όταν εγώ έπρεπε να είμαι έξω ενώ ο περισσότερος κόσμος ήταν μέσα, το δεύτερο, "Machinist", μου θύμισε γιατί είχα αγαπήσει τόσo το πρώτο, και πάει λέγοντας.

Έκτοτε έχουν κυκλοφορήσει κυρίως στο bandcamp διάφορα κομμάτια, live ηχογραφήσεις και τώρα και ένα ΕP με 5 demos το οποίο έγινε αφορμή να τους συστήσω (ή θυμίσω) και σε εσάς.

Σήμερα θα κάνουν και μια support εμφάνιση στον Peter Hook στο Kelvingrove Bandstand στην Γλασκώβη, μετά μας έρχονται στο Λονδίνο για ένα μικρό headline show, έχουν πάρει φυσικά τις ευλογίες των Mogwai, για όλους τους πιθανούς λόγους, τι άλλο θέλετε για να τους τσεκάρετε και εσείς;

Παναγιώτης Αναστασόπουλος

Modern Woman - Johnny’s Dreamworld (One Little Independent, 2026)

Οι Modern Woman είναι μια (ακόμα) μπάντα που σίγουρα θα συγκινήσει κάθε Hipster που σέβεται τον εαυτό του εντός και εκτός Λονδίνου. Παράλληλα, είναι και το προσωπικό "στοίχημα" της frontwoman Sophie Harris που εξελίχθηκε σε συγκρότημα και κατάφερε να συστήσει την έννοια της αντισυμβατικής art-rock μπάντας στη Gen Alpha, ενώ η δισκογραφία του αποτελούνταν μόνο από το EP "Dogs Fighting in My Dream" (2021) και το single “Achtung” (2023). Εύκολα λοιπόν μπορείτε να φανταστείτε τι συμβαίνει ήδη με το ντεμπούτο άλμπουμ του "Johnny’s Dreamworld" που οι εμφανώς "μπερδεμένοι" κριτικοί το χαρακτηρίζουν ως  post-punk, poetic folk (χμ, αυτό σα να ταιριάζει περισσότερο), cinematic, noise-rock (πώς είπατε;), chamber pop ή avant-garde folk, ενώ είναι απλά η διακριτική εξέλιξη της χρυσής εποχής του ήχου των Black Country New Road (φυσικά, με τον Ισαάκ παρόντα). Όλοι αυτοί που αδημονούσαν για μια περσόνα που θα έκανε ηρωική έξοδο από το ανιαρό κατεστημένο, βρήκαν (ανερυθρίαστα, ομολογουμένως) στο πρόσωπο της Harris την επιτομή των PJ Harvey, Patti Smith, Siouxsie Sioux και Kate Bush! Κι εδώ είναι που πετάγονται κάτω δεξιά στο πλάνο οι Velvets και μας κοιτάζουν έκπληκτοι και αμίλητοι, μέχρι που σκάει στο χειλάκι τους ένα τόσο δα αινιγματικό χαμογελάκι.

Γιώργος Λεβέντης

Aldous Harding - Train On The Island (4AD, 2026)

Λοιπόν, δεν χρειάζονται πολλά-πολλά. Αυτός εδώ είναι ο καλύτερος δίσκος της Aldous Harding. Αν δηλαδή δεχτούμε ότι η όλη indie/psych-folk τεχνοτροπία έχει κάνει ήδη δυο-τρεις κύκλους από τότε που αξίωσε θέση στην ευρεία εναλλαγή των ροκ consensus και αν συμφωνήσουμε πως το να ακούγονται παρόμοιοι δίσκοι αφαιρετικοί και μαζί ευθείς είναι το καλύτερο σενάριο, τότε εδώ η Νεοζηλανδή τα κατάφερε μια χαρά.

Κατά παράδοξο για παρόμοιες δουλειές τρόπο, το άλμπουμ θέλει μερικές ακροάσεις για να πάρεις γραμμή ότι τα κομμάτια είναι πιο δεμένα και αξιόλογα από όσο φαίνεται στην αρχή. Ο John Parish (φύλακας αγγελος της PJ Harvey) κάνει αρκετά καλή δουλειά στο να μην αφήσει τον συμφυή σουρεαλισμό του γραψίματος να παραγίνει ενοχλητικός και στο τέλος τα τραγούδια κερδίζουν ακόμη και αυτούς (καλή ώρα) που μετά από κάποια ηλικία βαριούνται να ασχοληθούν με την ανάλυση επιτηδευμένα περίεργων στίχων.

Ως ιδρυτής του κινήματος "η Julia Holter δεν χρειάζεται διαδόχους, είναι μία και μοναδική", δίνω σχετικά εύκολα την ευλογία μου και τη νομιμοποίηση σε όποιον θέλει να ισχυριστεί το αντίθετο.

Γιάννης Πλόχωρας

A Wolf at the Door - Born into This (Αυτοέκδοση, 2024)

Τους εσωστρεφείς καλλιτέχνες θα τους ανακαλύψεις κατά τύχη.

Π.χ. βρίσκεσαι για άλλο λόγο στη Λευκωσία και τους πετυχαίνεις να παίζουν σ' ένα μικρό εναλλακτικό μπαράκι εκτός των τοιχών. Έχουν βγάλει και cd πέρσι, 10 ευρώ, πάρτο.

Και απροσδόκητα γοητεύεσαι απ' τον πλούτο που ‘χουν να μοιράσουν, χωρίς οι ίδιοι να καταλαβαίνουν απαραίτητα το χάρισμά τους. Υποθέτουν ίσως ότι είναι οι προφανείς μουσικές αναφορές στους Radiohead ή στον Θανάση ή στο ποστ ροκ, ή τα αποσπάσματα από Σεφέρη, Jung, Tempest και Bukowski που νοηματοδοτούν τα ηχητικά τους δρώμενα. Όχι, είναι οι ίδιοι ενδιαφέροντες. Και ετοιμάζουν δεύτερο δίσκο, εταιρίες πού είστε;

Ε, τόση ώρα μιλάω για τους εκλεκτικούς παραμυθάδες A Wolf at the Door, ακόμα στο κυπριακό περιθώριο αλλά κρυφοκοιτάζουν τη μεγάλη σκηνή εκεί έξω, σε μας κι ακόμα παραπέρα. Ξανακούω το τραγούδι που διάλεξα για το μίξτεηπ και βγάζω από τώρα τον αναπτήρα μου. Κυπριακό εκλέκτικ ροκ rules!

Τάσος Βαφειάδης

Alkyone – Small philosophies (Αυτοέκδοση, 2026)

Τρία χρόνια με το πρώτο πολύ καλό άλμπουμ της με τίτλο “Exit sign”, η Μαρία Ζλατάνη επιστρέφει με τη δεύτερη ολοκληρωμένη δουλειά της. Με την ίδια ονειρική και αέρινη διάθεση (ίσως γιατί ζει στην επαρχία) και σε αντίθεση με τραγουδίστριες που στην πορεία το γύρισαν στα ελληνικά, συνεχίζει (και καλά κάνει) με ξένο στίχο.

Το άλμπουμ κινείται στο γνώριμό της indie pop ύφος με γλυκά τραγούδια, αλλά και με οργανικά κομμάτια, όλα σε πολύ καλή παραγωγή. Η δουλειά της Alkyone συνοδεύεται από ένα πολύ ωραίο εξώφυλλο, οπότε εμείς οι ρομαντικοί θα θέλαμε να το δούμε και σε φυσική μορφή.

Μαριάννα Βασιλείου

Tori Amos - In Times of Dragons (Fontana Records, 2026)

Στο Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, ο Διάβολος αποκαλείται "άρχοντας του κόσμου" – και αυτό είναι κάτι που σίγουρα το ξέρει η Tori Amos ως κόρη μεθοδιστή πάστορα. Και επειδή η Tori Amos σε όλη τη δισκογραφία της παλεύει από τη μια με τον Διάβολο σε κάθε μορφή του (πατριαρχία, βιαστές, ακόμα και η ίδια η εαυτή της) και δηλώνει ότι το προσωπικό είναι (πρωτίστως) πολιτικό, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στο νέο της (concept) δίσκο αντιμάχεται (με συμμάχους γκέι μάγισσες, άγιες και αγίους, θεραπεύτριες, προ-χριστιανικές θεότητες) τον «άρχοντα του κόσμου», όπως αυτός ενσαρκώνεται εμμέσως πλην σαφώς από τον Ντόναλντ Τραμπ. Σε έναν κόσμο στον οποίο τα ανθρώπινα δικαιώματα και η ελευθερία διαβρώνονται καθημερινά με υποδόριο πλην όμως συστηματικό τρόπο, το πολιτικό τραγούδι παίρνει κι αυτό την αντίστοιχη μορφή. Και μιλά για τα πιο δυνατά και ουσιαστικά πράγματα με τον πιο λεπτό και θηλυκό τρόπο – αυτόν της Tori Amos.

Kώστας Καρδερίνης

Katerina Kitsou, Dimitris Tasoudis, Fabio Turchetti - MYTIS (CPC 2026)

Ο Όμηρος και οι περιπέτειες του Οδυσσέα εμπνέουν αμφιβολίες και αμφίσημες ταινίες που προκαλούν μήνιν [ἄειδε, θεά] τε και θυμηδίες ενίοτε. Αμφιλεγόμενα παράγωγα και μεταμοντέρνες ερμηνείες βλέπουμε ανά τις εποχές, ακόμη και πλέον πρόσφατα, από την ‘Επιστροφή’ [2024] του Ουμπέρτο Παζολίνι ως την πετροβολημένη ‘Οδύσσεια’ [2026] του Κρίστοφερ Νόλαν. Και οι μουσικοί όμως εμφορούνται από τον τυφλό ραψωδό και τους επίδοξους «μεταφραστές» του. Ενδιαφέρον παράδειγμα οι Petros Rockamora X George Kapis και ‘Τα δάκρυα του Νόλαν’ [2023].

Το MYTIS ανήκει σε άλλη κατηγορία. Πρώτον διότι πατά στιβαρά πάνω στην υπαρξιακή μετάφραση του Νίκου Καζαντζάκη. Δεύτερον διότι δεν είναι επικό αφήγημα αλλά οι συνθέσεις του αγκαλιάζουν λυρικά τα λόγια του και τα χρόνια μας. Το τρίο Κατερίνα Κίτσου [άρπα–φωνή], Fabio Turchetti [μπαντονεόν] και Δημήτρης Τασούδης [πιάνο, κρουστά και διακριτικά ηλεκτρονικά μέσα] μας προσφέρουν έναν έμμετρο καθρέφτη για να αναλογιστούμε τα διαχρονικά ερωτήματα που θέτει ο Όμηρος και πώς/πόσο αυτά έχουν μεταλλαχθεί/μεταγγιστεί στο αλλοπρόσαλλο τώρα μας.

Αναστάσιος Μπαμπατζιάς

R Jay x Έφη Θώδη - Vibeάρω (Heaven, 2026)

Με ενοχλεί πάρα πολύ που γενικώς η Έφη Θώδη αντιμετωπίζεται ως μια καμένη περίπτωση που προκαλεί γέλιο και κοροϊδία. Αδυνατώ να καταλάβω γιατί αντίστοιχες ηχητικά και εννοιολογικά περιπτώσεις κατατάσσονται στο post-μεταμοντέρνο avant (ευτυχώς όχι η Θώδη να πω) και η Θώδη απλώς γιουχάρεται. Το λιγότερο που μπορεί να πει κανείς για το ‘Vibeάρω’ είναι ότι πρόκειται για ατόφια χαρά και διασκέδαση. Χρειαζόμαστε κι αυτά σε τούτη τη ζωή. Τα περισσότερα που μπορούν να ειπωθούν είναι για άλλο μεγαλύτερο κείμενο.

(O πίνακας στο εξώφυλλο είναι του Paul Klee με τίτλο «Das Kranke Herz» (Η άρρωστη καρδιά))