Σεπτέμβριος 2025

Τάσος Βαφειάδης

Postcards – Ripe (Ruptured & T3, 2025)

Οι Postcards αποτελούν τη μακροβιότερη indie μπάντα του Λιβάνου, που συνεχίζει να δραστηριοποιείται στη χώρα, μια που δεν πήρε αεροπλάνα και βαπόρια για να φύγει, όπως έκαναν αρκετοί εγχώριοι μουσικοί. Δημιουργήθηκαν το 2012 και το “Ripe” είναι, αισίως, το τέταρτο άλμπουμ τους. Αισθητά πιο σκοτεινό, τραχύ και δυνατό από τις προηγούμενες δουλειές τους, είναι ένα βήμα σημαντικής εξέλιξης για το συγκρότημα.

Με επιρροές από τους Pale Saints έως την πρώιμη PJ Harvey, τo “Ripe” θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα υβρίδιο οργής για τη γενοκτονία (μήπως, πλέον, να το λέμε ολοκαύτωμα;) που συντελείται δίπλα τους στη Γάζα και θλίψης για το αβέβαιο μέλλον της περιοχής.

Το άλμπουμ μπορεί να προέρχεται από ένα συγκρότημα της Μέσης Ανατολής, αλλά είναι πολύ καλύτερο από αρκετά βρετανικά άλμπουμ που «παίζουν εντός έδρας».

Χριστίνα Κουτρουλού

Hekátē- Μαύρη Τρύπα (Mascara Rocks Records, 2025)

Έπειτα από το πολυσυζητημένο ντεμπούτο άλμπουμ τους, πριν πέντε χρόνια, οι Hekátē παρέδωσαν μια καινούρια εκδοχή της έκφρασής τους, όχι πολύ απομακρυσμένη από τις ‘Μέρες Oργής’ (2020) αλλά πιο δουλεμένη ως προς τα συστατικά των συνθέσεών τους.

Έτσι, στη ‘Μαύρη Τρύπα’ αποχωρίζονται την τραχύτητα και τον έντονο αυθορμητισμό, χωρίς όμως να αποδεσμεύονται από το βασικό αίσθημα: αυτό της οργής Οι στίχοι ασπάζονται περισσότερο την καυστικότητα και τον λυρισμό , κρατώντας όμως την απλότητα σκέψεων, που ξεκινούν απ΄τα βαθιά, για να καταλήξουν να εντοιχίσουν ακόμα καλύτερα τον πυρήνα του μηνύματος.

Ο ήχος σκοτεινιάζει κι επιμένει στα synths, ενώ τα φωνητικά στυλώνουν τις λέξεις, απλώνοντας ωμά και σαρκαστικά το νόημα πάνω τους. Η αστική μαυρίλα, η απελπισία, η βία της εξουσίας, η βία του πολέμου, της καθημερινότητας, οι περιβαλλοντικές καταστροφές, ο σεξισμός, κυκλώνουν τον δίσκο ασφυκτικά, αποφεύγοντας να υπάρξει έστω και μια μικρή υπόνοια ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι. Ταυτόχρονα, όμως, είναι σαφής κι αντίσταση σε όλα αυτά, όχι απλά σαν μονόδρομος, αλλά και σαν επιλογή: διαλέγεις να δημιουργήσεις και να κοιτάξεις προς εκείνη τη μικρή χαραμάδα φωτός.

Μαριάννα Βασιλείου

Jehnny Beth - You Heartbreaker, You (Fiction, 2025)

H Jehnny Beth από καιρού εις καιρόν (αλλά σταθερά) ποστάρει στο προφίλ της στο Instagram μια εικοσάδα από πράγματα που έχει προσέξει πρόσφατα. Την 20ή Απριλίου, το νούμερο πέντε ήταν: «ας κάνουμε μουσική που να μας κρατάει στο αυτοκίνητο όταν έχουμε φτάσει στον προορισμό μας». Την 6η Ιουλίου, το νούμερο 19 ήταν: «το αποπλανητικό hardcore είναι το σημείο στο οποίο τώρα βρίσκεται η καρδιά μου». Την 24η Αυγούστου, το νούμερο τρία ήταν «διάθεση του νέου δίσκου: θλιμμένη και καυλωμένη». Ας πούμε απλά ότι και οι τρεις αυτές φράσεις περιγράφουν το “You Heartbreaker, You” – και ας το αφήσουμε εκεί. Δεν χρειάζονται πολλά περισσότερα –28 λεπτά και κάτι δευτερόλεπτα εντοσθιακού, ωμού και ζωώδους μίγματος από industrial, punk, art pop και dance είναι παραπάνω από αρκετά.

Μιχάλης Βαρνάς

Adrian Quesada - Boleros Psicodélicos II (Ato Records, 2025)

Το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι ακούγοντας το δεύτερο μέρος του ‘Boleros Psicodélicos’ είναι πως πέρασαν διάολε τρία χρόνια. Ο χρόνος δεν κυλάει πάντοτε σαν παλιό μπολερό κι αφήνει πίσω του κι όσα δε μπορείς να ελέγξεις. Τα παντοτινά συναισθήματα που μετά βίας τα αναγνωρίζεις, στοιβαγμένα με παλιά περιοδικά και κάρτες γενεθλίων. Ο Adrian Quesada ένας σύγχρονος μάστορας συνεχίζει τη δουλειά από κει που την άφησε. Παλιά και νέα τραγούδια που αναζητούν τις ρίζες τους σε μια άλλη εποχή. Δε φέρνουν την επανάσταση στη μουσική αλλά φέρνουν ταραχή κι αναστάτωση μέσα σου. Γίνεσαι ο νουάρ ήρωας σε ατέλειωτους μοναχικούς περιπάτους, άλλοτε ως φιλότιμος εραστής κι άλλοτε διαλυμένος για όσα αλλιώς τα φαντάστηκες.

Μάνος Μπούρας

Hotel Atresia - Something To Sing About (Too Good To Be True, 2025)

Είναι ωραίο να αντιλαμβάνεσαι ότι κάποιοι γνωστοί από τα παλιά εξακολουθούν να ηχογραφούν μουσική, ενόσω εσύ ακούς όλα όσα φτάνουν πολύ πιο εύκολα στα αυτιά σου λόγω προβολής κι επικαιρότητας. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα νέο σχήμα του Kevin Wright, που ξεκίνησε να ηχογραφεί στα μέσα της δεκαετίας του '80 και στο δεύτερο μισό της κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ κάτω από το όνομα ‘Always’ για λογαριασμό της εκλεκτικής ετικέτας El Records (που κι αυτή επανήλθε κατά κάποιο τρόπο στη δημοσιότητα λόγω του βιβλίου ‘Bright Young Things’ του Mark Goodall, που καταγράφει λεπτομερώς την ιδέα και υλοποίηση πίσω από τη θρυλική ανεξάρτητη του Mike Alway). Δεν είναι μουσικά ενεργός όλα αυτά τα χρόνια ο Wright, πέρυσι έσπασε τη σιωπή του με το άλμπουμ ‘Everywhere Alone’ κάτω από το νέο του όνομα και μόλις αυτόν τον μήνα με ένα νέο ep με έξι τραγούδια, που δείχνουν ξεκάθαρα ότι για εκείνον δεν έχει περάσει μία ημέρα από τότε που ξεκίνησε, υπό την έννοια ότι μόνιμη επιδίωξη του είναι το γράψιμο κλασικών μελωδιών, με φινέτσα και αέρα που υπερβαίνει τις εποχές. Έτσι, όσα ακούμε στο ‘Something To Sing About’ είναι ακριβώς αυτό, όμορφα τραγούδια που γεμίζουν το μυαλό σου εικόνες ακούγοντάς τα, ηλιόλουστες και με τρυφερότητα μιας που έφτασαν σε εμάς ετούτο το αποκαλόκαιρο, αλλά ασφαλώς ταιριάζουν σ' οτιδήποτε έρθει στο δικό σας. Εξάλλου το είπαμε, πρόκειται για ήχους που είναι γραμμένοι κι αποτυπωμένο έτσι ώστε να μείνουν κλασικοί. Ακόμη κι αν ελάχιστοι θα τους ακούσουν τελικά...

Μαρία Φλέδου

Wolf Alice - The Clearing (Columbia/RCA, 2025)

Δεν χρειάζεται να πω πολλά για το ιστορικό τους, οι Wolf Alice από φρέσκους συμπαθείς North Londoners, πέρασαν σε Mercury prize winners και από το 'Blue Weekend' και μετά εξελίσσονται σε σούπερσταρς, και με δύο βραδιές στο O2 Arena φέτος. Κάθε βήμα- άλμπουμ τους δείχνει πραγματική αγάπη, αφοσίωση και όρεξη για αυτό που κάνουν. Στο 'The Clearing' μπλεκουν 70s και 90s και μια έξτρα δόση glam με θράσος σχεδόν, με πρώτο δείγμα/single το 'Bloom Baby Bloom', και πάλι πετυχαίνουν.

Η δε Εllie Roswell, παραμένει καταπληκτική φωνή και παρουσία, λίγο indie, λίγο Kate Bush και αρκετά Stevie Nicks, κι ας σύγχισε λίγο ορισμένους που δεν ζήτησε άδεια πριν φορέσει hot pants και αλλάξει χρώμα μαλλιών.

Ο ντράμερ Joel Amey πρώτη φορά επιχειρεί lead vocals στο 'White Horses'και ελπίζω να το ξανακάνει.

Και όσο μεγαλώνει η απήχησή τους τόσο πιο πολύ χρησιμοποιούν την φωνή τους. Μην ξεχνάμε ότι η Ellie ήταν από τις πρώτες - τότε όχι και τόσο διάσημες - γυναίκες που έκαναν call out συμπεριφορές τύπου Marilyn Manson. Αυτή τη φορά όλοι μαζί από την σκηνή του Glastonbury φώναξαν την αλληλεγγύη τους στην Παλαιστίνη.

Τέλος, αν και είναι νωρίς για δίσκο της χρονιάς, το 'The Sofa' είναι σίγουρα το τραγούδι μου για το 2025.

Ηρακλής Ν. Κοκοζίδης

Andy Bell - Pinball Wanderer (Sonic Cathedral, 2025)

Ο πολυπράγμων Ουαλός μουσικός έγινε παγκοσμίως γνωστός ως μέλος των λατρεμένων shoegazers Ride, αλλά και των υπερεκτιμημένων Oasis, ενώ παράλληλα ακολουθεί μια ενδιαφέρουσα μοναχική πορεία χρησιμοποιώντας το ονοματεπώνυμό του ή μέσω του αξιόλογου ηλεκτρονικού project GLOK. Στο τέταρτο κατά σειρά προσωπικό του άλμπουμ, η ποιότητα και ο πλουραλισμός των συνθέσεων αναδεικνύει το πολύπλευρο ταλέντο και φανερώνει την πολυετή εμπειρία του. Ο συνδυασμός ετερόκλητων εκφραστικών μέσων, όπως indie rock, shoegaze, dream pop, krautrock, space psychedelia, σε συνάρτηση με τις φωνητικές ερμηνείες που παραπέμπουν στον Ian Brown των Stone Roses και τον Tim Burgess των Charlatans, κεντρίζουν άμεσα το αισθητήριο ενός υποψιασμένου και μυημένου ακροατηρίου. Π.χ., το οκτάλεπτο «Apple Green UFO» θυμίζει ολοφάνερα το κλασικό «Fools Gold», αλλά το χαρισματικό κιθαριστικό παίξιμο του Bell το εκτοξεύει σε άλλη διάσταση. Εκεί που διακρίνεται όμως η μαστοριά του, είναι στην ιδιαίτερη μεταχείριση μιας ξεχασμένης επιτυχίας των Passions από τις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα. Το μοτίβο παραμένει μεν ίδιο και σταθερό, ωστόσο με τη σύμπραξη της αισθαντικής Dot Allison στα φωνητικά και του Γερμανού βετεράνου Michael Rother (Kraftwerk, Neu!, Harmonia) στην κιθάρα, το αποτέλεσμα δικαιώνει το δημιουργό, ανασύροντας μνήμες του παρελθόντος και χαρίζοντάς μας μια ονειρική διασκευή.

Νάνσυ Σταυρίδου

CMAT – Euro-Country (CMATBaby AWAL, 2025)

Η Ciara Mary-Alice Thompson ή απλά CMAT είναι ένα νέο κορίτσι από την Ιρλανδία το οποίο κυκλοφόρησε αισίως το τρίτο της στούντιο άλμπουμ βάζοντας στο στόχαστρο μέσα από το ομώνυμο single τον πρώην πρωθυπουργό Bertie Ahern και τη σκληρή πραγματικότητα που βίωναν οι Ιρλανδοί κατά τη διάρκεια της θητείας του και της οικονομικής κρίσης.

Οι στίχοι που έχει γράψει η 29χρονη είναι καταπέλτης και διάβασα με πολύ ενδιαφέρον αρκετά συγκινητικά σχόλια από Ιρλανδούς. Ανεξάρτητα όμως από τις συγκεκριμένες αναφορές τις οποίες σας παροτρύνω να ψάξετε, έμεινα άφωνη με το παρακάτω. “I think we’re gonna die trying, I wish we weren’t this way” – πόσο δίκιο έχει…

Δεν έχω σκοπό να σας μαυρίσω την ψυχή, μουσικά είναι μια πολύ όμορφη ποπ δουλειά με φολκ και indie στοιχεία ενώ η φωνή της CMAT είναι γεμάτη συναίσθημα, φρεσκάδα και ειλικρίνεια. Έχει μια ωριμότητα αυτή η κοπέλα και στους στίχους και στις συνθέσεις της, φαίνεται ότι έχει μουσική κατάρτιση αλλά και ταλέντο.

Είναι ωραίο τυπάκι και καλλιτέχνιδα, από μένα είναι ναι!

Παναγιώτης Αναστασόπουλος

Duo Ruut - Ilmateade (Duo Ruut Music, 2025)

Το -σε ελεύθερη απόδοση- “Ευθυγραμμισμένο Ντουέτο” των Ann-Lisett Rebane και Katariina Kivi από την Εσθονία παρουσιάζει τη δεύτερη μεγάλης διάρκειας πρότασή του με τίτλο «Δελτίο Καιρού», εξακολουθώντας να πειραματίζεται ονειρικά πάνω στη runo τραγουδιστική παράδοση της ιστορικής κληρονομιάς της Φινλανδίας και των χωρών της Βαλτικής. Οι όμορφες φωνητικές αρμονίες των κοριτσιών, που παίζουν ταυτόχρονα και αντικρυστά στο ίδιο kannel (Estonian 42-string zither), βγάζουν ένα γεμάτο γλυκύτητα μινιμαλιστικό και ενίοτε indie και nu folk ήχο, που εν προκειμένω εμπλουτίζεται αποσπασματικά από τα διακριτικά κιθαριστικά σόλο του Erki Pärnoja, την spoken-word ποίηση του EiK και τη συνδρομή των συνοδοιπόρων Puuluup. Ακόμα κι αν ποτέ δεν ήσουν της ethnic music, μην το φοβάσαι.

Βασίλης Παπαδόπουλος

Panopticon – Ever North (Laurentian Blue) (Nordvis 2025)

Ποιος είπε ότι οι χεβυμεταλάδες δεν είναι ευαίσθητες ψυχές; Εδώ ο Austin Lunn καταρρίπτει τον μύθο. Βέβαια το σχεδόν σόλο σχήμα του ιδίου, ως Panopticon, είχαν ανέκαθεν τις φολκ ρίζες τους, που ξεπηδούσαν ανάμεσα στο black metal που κυρίως έβγαζαν. Ισως ήταν το Kentucky, η βαθιά Αμερική που μεγάλωσε, που τον επηρέασε βαθιά μέσα του. Όμως εδώ πλέον το παράκανε. Επηρεάστηκε από τα δάση της Minnesota, λέει, και κάνει, λέει, μια εσωτερική ανασκόπηση. Είπαμε, αλλά με τόσο μπάντζο και βιολί και τόση ευαισθησία, αυτό δεν είναι χέβι μέταλ, είναι αμερικάνα, κάντρι. Τέλος πάντων, ο ίδιος έβγαλε ταυτόχρονα και ένα κλασικό black metal άλμπουμ (‘Songs Of Hiraeth’), πιθανόν για να μην παρεξηγηθεί. Παρόλα αυτά το «Ever North» είναι ένα γλυκύτατο τραγούδι και το «Laurentian Blue», ένας ευαίσθητος δίσκος, από μια ευαίσθητη ψυχή. Τώρα σε συναυλία τι θα παίξει, δεν ξέρω. Πάντως μπουκάλια μπύρα από κάτω δεν θα φάει, όταν σβήσει τα φώτα και μείνει μόνος του με την κιθάρα.

Αντώνης Ξαγάς

Sissy Doutsiou – Προσβολή δημοσίας αιδούς (Inner Ear, 2025)

‘Παρολ’ αυτά’… Τούτη μπορεί να είναι και μια συνθήκη αγάπης γενικότερα στην ζωή, όχι μόνο «γι’ αυτά» αλλά και ‘παρολ’ αυτά’, αγνοώντας ή παραβλέποντας ή υπερβαίνοντας τις ‘ατέλειες’. Κάπως έτσι συνέβη με αυτό τον δίσκο ο οποίος κυκλοφορεί υπό το όνομα της Σίσσυς Δουτσίου, γνωστής στον χώρο των ποιητικών και θεατρικών τεχνών, με μια μακρά και αξιόλογη πορεία πίσω της, που την έφερε σε τούτη την παρθενική δισκογραφική απόπειρα και στο πέρασμα από την ζωντανή (slam, street, spoken) σκηνή στην ηχογραφημένη μετά μουσικής (ή να πούμε ηχοτοπίου;) συνθήκη. Όχι ότι πιο εύκολο ομολογουμένως… Θέλει μια πάλη, μια βάσανο ο συνδυασμός στίχου (έστω και σε απαγγελτική εκφορά) με την μουσική, ελλοχεύει ο κίνδυνος να μείνουν και τα δύο σαν λάδι και νερό που δεν κατάφεραν να κάνουν… μαγιονέζα. Κι έτσι ακούγοντας τον δίσκο διάφορες σχετικές ενστάσεις και παρατηρήσεις εγείρονταν (με σημαντικότερες διαψεύσεις την συνεισφορά του Blakaut την «Ηρωίνη» και το ωραίο ποστ πανκ ριφάκι του ROLVND στο «Θέλω να μάθω να σε αγαπώ»). Ωστόσο… ‘παρολ’ αυτά’, στο κάτω κάτω του… λόγου… γιατί εν προκειμένω ‘εν αρχή –αλλά και και εν κατακλείδι- ην ο λόγος’ και λίγες μουσικές θα στέκονταν χωρίς αυτόν, ένας λόγος ποητικός, μακριά από τον κλασικό καλολογικό ‘φιλολογισμό’, σκληρός, πειστικά βιωματικός (χωρίς τούτο ασφαλώς να συνιστά αξιακή προϋπόθεση!), πολιτικός με κάθε έννοια του όρου, στενή και ευρύτερη, ερωτικός με κάθε έννοια του όρου, στενή και ευρύτερη, με γωνίες και αιχμές και μια οργή που δεν είναι επιτηδευμένη κακομαθημένη τσαντίλα (εσχάτως λίαν της μοδός) αλλά περισσότερο κραυγάζει για τρυφερότητα… τελικά πείστηκα και παρασύρθηκα… Κι ας μην προσβληθεί τελικά καμία δημόσια αιδώς, σε τέτοιους καιρούς, τόσο αναιδείς και ανενδοίαστους…

Άρης Μπούρας

Adrian Sherwood - The Collapse Of Everything (On-U Sound, 2025)

Ο μαέστρος της dub επιστρέφει μετά από 13 χρόνια με νέο προσωπικό άλμπουμ. Μια solo κυκλοφορία με πιο ενδοσκοπικές και chill διαθέσεις. Ζωντανός θρύλος και παραγωγός δεκαετιών, γνωστός για τις συνεργασίες του με κορυφαία ονόματα της εναλλακτικής pop/rock και φυσικά της reggae, συνεχίζει στους γνώριμους υπνωτικούς ρυθμούς του, φέρνοντας όμως επιπρόσθετα στοιχεία στα δέκα κομμάτια του.

Από smooth jazzy πινελιές, έως κινηματογραφικές υφές και spaghetti western στιγμές, με αρκετούς σπουδαίους guest να παρελαύνουν από το άλμπουμ, όπως οι Brian Eno, Doug Wimbish, Keith Le Blanc και Cyrus Richards, μεταξύ άλλων. Και παρά τον δυστοπικό τίτλο του δίσκου, ‘The Collapse Of Everything’, αφήνει αχτίδες ελπίδας να εισέλθουν στα track του. Αν είστε φαν του είδους, πλησιάστε άφοβα.

Απόστολος Βαρνάς

rRoxymore – Juggling Dualities (!K7, 2025)

Η αλήθεια είναι οτι ειδικά αυτό το καλοκαίρι αναζητούσα στους νέους ήχους και στις νέες κυκλοφορίες κάτι πιο αχανές, πιο spiritual, ακανόνιστα ρυθμικό και γυμνό από λόγια. Έφαγα και ένα κόλλημα με ήχους που παράγονται στο Βερολίνο του τώρα και πίσω από το όνομα rRoxymore κρύβεται μεν η Γαλλίδα Hermione Frank, με έδρα της δε την μεγάλη κεντροευρωπαϊκή Μητρόπολη.

Στις σελίδες του Musikexpress το μάτι μου κόλλησε στην ατάκα της παλιάς καραβάνας που ακούει στο όνομα Thomas Winkler στο ότι δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί οι νεότεροι συνάδελφοι του στην δισκοκριτική επιτροπή δεν θέλανε να κατανοήσουν τα χορευτικά τερτίπια της rRoxymore και να της απονείμουν τα αστέρια που κατά την γνώμη του αξίζει.

Απάντηση δεν μπόρεσα να δώσω και εγώ, ίσως να παραείναι ταχυδακτυλουργικά τα ανακατέματα της, ίσως να προξενούν το ενδιαφέρον σε μεγαλύτερες ηλικίες, ίσως να παραείναι ambient για τα γούστα τους. Άμα θα έπρεπε σώνει και καλά να του κολλήσω μιά ταμπέλα θα διάλεγα την “πολυμορφική βουδιστική techno”.

Όπως και να έχει είναι ένας δίσκος που αξίζει να του δώσετε μια και δυο ακροάσεις. Ίσως να κολλήσετε, ίσως και όχι. Το έχουν αυτό οι διττότητες.

Γιώργος Λεβέντης

Μary Halvorson – About Ghosts (Nonesuch, 2025)

Η ικανότητα της κιθαρίστριας να καλύπτει με άνεση την avant-garde/contemporary jazz περιοχή, χωρίς να παραλείπει να αφήνει χώρο για αναπνοές στον ήχο της, κάνει και αυτή τη δουλειά της άξια προσοχής. Όχι απλά γιατί μας πηγαίνει μια βόλτα σε όλες τις μόδες (με την καλή έννοια) της τζαζ της δεκαετίας μας, αλλά και γιατί δεν παραλείπει να το κάνει ακολουθώντας στάνταρ και ρίζες χωρίς να γίνει δούλος τους.

Η Halvorson και η εξαιρετική μπάντα της (Amyrilis) μας δίνουν τη σύγχρονη τζαζ στην πιο ρευστή, οργανική και ακομπλεξάριστη εκδοχή της, χωρίς να κυκλοφορούν με τη μεζούρα της αναλογίας "απαιτητικό/προσβάσιμο" στο χέρι. Τα μοτίβα και τα πεντάλ της κιθάρας της Halvorson έχουν αρχίσει ήδη να γίνονται αναγνωρίσιμα και αυτό δεν είναι πάντα προς το συμφέρον όσων απευθύνονται στο κοινό που ψάχνει η ίδια. Είναι προς τιμήν της και θετικό σημάδι για το μέλλον το ότι και δεν δείχνει να την απασχολεί και έχει το ταλέντο που θα κάνει μόνο του τη δουλειά του αποτρέποντας παρεξηγήσεις.

Αναστάσιος Μπαμπατζιάς

Anouar Brahem – After the Last Sky (ECM, 2025)

Δεκαετίες τώρα η μουσική του Anouar Brahem στην ECM φτάνει να είναι μέχρι και συνταρακτική. Και το κάνει αυτό μέσα από μια μελωδική απλότητα, ακολουθώντας αλλά και συνδυάζοντας πράγματα και παραδόσεις. Εγώ κατά βάθος πιστεύω ότι είναι αρχαία ψυχή ο Brahem. Κι ας φλερτάρει με τους δυτικούς ήχους. Μπορεί ο έρωτας του να είναι η τζαζ, αλλά ο εσωτερικός πυρήνας του είναι οι στρόβιλοι που δημιουργούν τα Τζιν στις ερήμους. Ο Brahem είναι ένα πνεύμα που μετά τον τελευταίο ουρανό, τη νύχτα σε μυστικές οάσεις, χορεύει κάτω από τους μετεωρίτες.

Ελένη Φουντή

DJ Haram - Beside Myself (Hyperdub, 2025)

Με πινγκ πονγκ μεταξύ dubstep, UK garage και grime, η Hyperdub ξεκίνησε πριν είκοσι χρόνια με σαφώς οριοθετημένη περιοχή εμβέλειας (και δεν βλέπω τίποτα στραβό σε αυτό, ιδίως όταν το αισθητικό στίγμα επικυρώθηκε από νωρίς με τη σφραγίδα παρουσιών στο ρόστερ όπως ο Kevin Martin), ενώ πλέον έχει πάρει επάνω της την εμπροσθοφυλακή της dance σκηνής πέρα και από τη Βρετανία ακόμα (και αυτό λέγεται εξέλιξη). Έχω βέβαια την εντύπωση ότι σε επίπεδο αντικτύπου μεμονωμένων κυκλοφοριών τα αποτελέσματα δεν την έχουν πάντα δικαιώσει. Δεν έχω ακόμα πειστεί πχ για την επιδραστικότητα της Jessy Lanza ή της Laurel Halo, ούτε περιμένω να επαναπροσδιορίσει τη σύγχρονη electronica ο Nazar και η Aya, όμως ο τρόπος που κινείται και (ανα)μοχλεύει το σύγχρονο underground ο Kode9, δηλαδή ο άνθρωπος πίσω από το label, είναι ενδεικτικός του ότι η Hyperdub είναι συνεχώς ουσιωδώς ανήσυχη, οπότε κάποια στιγμή, μεταξύ των κάπως φλύαρων ή μη ακόμα ώριμων προσπαθειών, έρχεται και ο μεγάλος δίσκος. Αυτό συνέβη φέτος με τη DJ Haram, η οποία μας είχε συστηθεί παλιότερα μέσω σποραδικών EPs, ιδίως του "Grace", και της συνεργασίας της με τη Moor Mother στο project 700 Bliss. Μια αμερικανίδα "άθεη μουσουλμάνα" queer παραγωγός, μεγαλωμένη στo New Jersey με τις παραδόσεις της Μέσης Ανατολής, η οποία δηλώνει πολιτικοποιημένη, anti-lifestyle και πολυθεματική προπαγανδίστρια. Σε μια εποχή που όλοι θέλουν και λίγη Μέση Ανατολή στη φάση τους, η Zubeyda Muzeyyen έχει φτιάξει έναν βαρβάτο club music ήχο με την εισροή techno, electro acoustic, noise, hip hop, παραδοσιακών αραβικών στοιχείων (όπως πχ με την εκτεταμένη χρήση μεμβρανόφωνων τυμπάνων), μπαίνοντας ακόμα και στο punk ή το sludge χωρίς να πορεύεται με την ασφάλεια ή ανασφάλεια των ταυτοτήτων, κρατώντας την πολιτική της σκέψη ορατή αλλά στο περιθώριο της μουσικής. Όπως λέει και η ίδια, σωστές είναι οι δηλώσεις στήριξης της Παλαιστίνης, αλλά πρέπει πρωτίστως η μουσική να λέει πέντε πράγματα από μόνη της. Το πετυχαίνει με το παραπάνω. Στο "Beside Myself" έχει πράγματι τους κατάλληλους αρωγούς, τη Moor Mother (ασφαλώς), τους Armand Hammer, την Αιγύπτια παραγωγό El Kontessa (που επίσης έχουμε παρουσιάσει μέσα από τη στήλη) κ.ά. Σπέρνει ακριβέστερα.

Kώστας Καρδερίνης

Κωστής Δρυγιανάκης - Unresolved Issues (Tanzprocesz, 2025)

Οι λογαριασμοί του Κωστή Δρυγιανάκη με την τέχνη που κατεργάζεται είναι μονίμως ανοιχτοί. Τούτο δω το πόνημα αποτελεί έξοχο δείγμα εγγραφής για το πόσο ακατάτακτος παραμένει και πόσο μακριά ταξιδεύει η φαντασία [του / μας] με υλικά που προέρχονται από εκ διαμέτρου αντίρροπες και αναπάντεχες πηγές. Ως περφεξιονιστής που είναι, ξεκίνησε το ταξίδι αυτού του δίσκου το φθινόπωρο του 2020 [με τη συμμετοχή πλειάδας συντελεστών] και το τελειοποίησε μόλις πέρσι. Μπορεί να μην κυκλοφόρησε άλλον ανάλογο δίσκο από το 2019 [‘Προσέγγιση’], αλλά όλοι όσοι τον παρακολουθούμε ξέρουμε ότι ποτέ δεν ησυχάζει και διαρκώς δοκιμάζει νέες εξ αδοκήτω συνεργασίες, νέες εμφανίσεις, νέα ταξίδια, νέες επενδύσεις παλαιών και νέων θεαμάτων και, εις θεός οίδε, τι έχει ακόμη φυλαγμένο στα συρτάρια του μέλλοντος.

Η μουσική των «ανοιχτών λογαριασμών» διαθέτει δυναμικό καμβά αναλογικών και ψηφιακών πηγών / μέσων καταγραφής, καθώς και ανορθόδοξα όργανα [μεταξύ των κλασικών] που παράγουν απρόσμενους ήχους. Ακόμη διαθέτει μέτρο και ρυθμό, αφηγηματικότητα και δράση, ακτιβισμό και αντίδραση, και, σε προέκταση της οπτικής του μουσικής συγκρότησης, λειτουργεί ως «ταινία δίχως εικόνα». Προτείνει δε, να βρει ο κάθε ακροατής την δική του «οπτική επένδυση» όσων ακούει, βιώνει [στην προσωπική ζωή] και... σακουλεύεται. Ο δίσκος αυτός, τολμώ να πω, είναι πολιτική πράξη και στάση [οπτικο]ακουστικής διαμαρτυρίας που κορυφώνεται με κρεσέντο «εις το πεδίον του Άρεως».

Χάρης Συμβουλίδης

Sound + Voltage - Heliopause (NEUS-318, 2025)

Ο Jeff House βγάζει τα προς το ζην ως πληροφορικάριος και διάγει έναν ήσυχο βίο στον Καναδά, με τη γυναίκα του και τις γάτες τους. Κάτω από την ήρεμη επιφάνεια, όμως, συλλογιέται το Διάστημα. Στον ελεύθερο χρόνο, λοιπόν, μεταμορφώνεται σε Sound + Voltage, παίρνει μια αρμαθιά συνθεσάιζερ και στήνει διαλόγους με το εκειπέρα –εξοικειωνόμενος με έννοιες που, αν και ελληνικής γλωσσικής προέλευσης, βάζουν τους περισσότερους από μας να τις γκουγκλάρουμε.

«Ηλιόπαυση», π.χ. Όπως ονομάζει τούτη την αυγουστιάτικη κυκλοφορία (ναι, βγαίνουν δίσκοι και τον Αύγουστο), η οποία δεν υπάρχει μόνο ψηφιακά, αλλά και σε 23 αριθμημένες κασέτες. Έτσι λέγεται, πληροφορούμαστε, το απώτατο όριο της ηλιόσφαιρας: μιας διαστρικής έκτασης γεμάτης υλικά από τον Ήλιο, που ταξιδεύουν ως εκεί χάρη στον ηλιακό άνεμο. Εκτός δε από σύνορο, λειτουργεί και σαν σημείο ισορροπίας με όσα σωματίδια προέρχονται από το μεσοαστρικό μέσο (τον χώρο μεταξύ των αστεριών).

Ωραία όλα τούτα, πάντως η μουσική εγγράφεται σε εκείνο το ηχητικό σύμπαν που κακώς εξακολουθούμε ν' αποκαλούμε «experimental», αφού πολλά απ' όσα το χαρακτηρίζουν είναι, πλέον, στυλ εκφρασμένα με αναγνωρίσιμους τρόπους. Όπως συμβαίνει κι εδώ, με τους συνθεσάιζερ δρόμους, τις ηλεκτρακουστικές ευαισθησίες, τις drone παρεισφρύσεις και μερικές ambient λογικές. Ωστόσο, άπαξ και κατανοήσεις ότι βάσει αυτών o Sound + Voltage αναπαριστά το ταξίδι του ηλιακού ανέμου ("Solar Wind") και την τελική του εξισορρόπηση με το "Interstellar Medium", θα βρεις ότι το κάνει και επιτυχημένα, αλλά και με γούστο.