Le Pastis De La Bourgeoisie # 11

Γύρισα από το Παρίσι πριν μερικές εβδομάδες. Πάνω από τις Άλπεις ο ουρανός ήταν μοβ με σύννεφα. Γύρισα αναγκαστικά και πριν προσγειωθώ πήρα μια απόφαση. Είπα ότι θα κλείσω τα αυτιά και μάτια σε οτιδήποτε δεν μου αρέσει.

Η πόλη που ήμουν με είχε συνηθίσει σε ωραία μουσική και σε ευγενικά βλέμματα. Τα περιοδικά εκεί είναι γεμάτα με πολύ σπουδαία και δυσεύρετα πράγματα που γίνονται στον κόσμο. Τα πρωτοεμφανιζόμενα συγκροτήματα είναι πρωτότυπα και δεν αναμασούν τα ακούσματα της σπυριάρικης εφηβείας τους αλλά ψοφάνε για να συνεισφέρουν στην αναζήτηση του καινούριου ήχου. Η ηλεκτρονική σκηνή είναι αναγνωρισμένη και δεδομένη και δεν αποτελεί σκόρπιες ανάσες υπό τον πρωτοπόρο Κάπα Βήτα που δεν θα ήταν τόσο σημαντικός άμα δεν ήταν ο μόνος στο είδος του. Εκεί, αν αποφασίσεις ότι θέλεις να βγεις από το σπίτι σου φορώντας ένα κουνουπίδι στο κεφάλι μπορείς άνετα να το κάνεις και να μη σπεύσει να σε ξορκίσει κανένας παπάς και κυρίως να μην σε πειράξει καμία μεσημεριανή Τατιάνα, απλά γιατί καμιά τέτοια Τατιάνα δεν υπάρχει. Εκεί ακούς τις ίδιες μαλακίες στο Star Acadamie από τον Αλιάγα και από τους σπουδαστές της Ακαδημίας (κάτι τέτοια υπέροχα είναι που σου φτιάχνουν το κέφι και πέφτεις κάτω από το γέλιο-ακούς εκεί σπουδαστές) αλλά ποτέ δεν θα δεις έναν μικρούτσικο να επιδίδεται σε επιτηδευμένη αμπελοφιλοσοφία με ύφος επαΐοντα χρησιμοποιώντας λέξεις όπως "φαλκιδεύω", "βαυκαλίζω" και "κελεύσματα", ακριβώς γιατί κανείς σε τέτοιες εκπομπές δεν έχει την αυταπάτη και τον κομπλεξισμό να αποδείξει ότι δεν είναι ελαφρύς, αλλά μορφωμένος και κάνει λειτούργημα επιπέδου με κοινωνικό αντίκτυπο.

Εκεί οι δημοσιογράφοι δεν ασχολούνται με το βρακί της Βίσση και τα βυζιά της Κοκκίνου και πολλοί παρουσιαστές έχουν το χιούμορ να αυτοσαρκάζονται. Εκεί οι "πολιτιστικές εκπομπές" δεν ασχολούνται με την βαρετή έκθεση που κρεμασμένα πέντε έργα άσχετων καλλιτεχνών μιλάνε για τις "αλησμόνητες πατρίδες", ή τα προβλήματα του συλλόγου νοικοκυρών, ούτε για τα προγράμματα εκτροφής θαλάσσιας χελώνας σε καλοκαιρινές κατασκηνώσεις, ή το πολύ πολύ για τα ταττού, αλλά για τη μόδα των restaurant manga, την Feist και τον Χακίμ Μπέη. Ακόμη και οι πορείες είναι πιο χρωματιστές και μοιάζουν με γιορτή (πόσο θα σε πειράξει αυτό στυγνέ κνίτη...) και όχι με μαυροκόκκινη σκονισμένη σύναξη. Εκεί κάθε μέρα έχει πολλές συναυλίες και κάθε εβδομάδα παίζει τουλάχιστον ένα μεγάλο όνομα. Εκεί οι άγνωστοι άνθρωποι μιλάνε μεταξύ τους και φλερτάρουν όμορφα. Εκεί κάθε πρωί ξεκινάει περιπέτεια. Είπα λοιπόν: δεν θα τα ξεχάσω ποτέ όλα αυτά, θα κλείσω αυτιά και μάτια και θα βάλω φίλτρο από μπροστά, όταν γυρίσω.

Δεν τα κατάφερα, με πήρε η μπάλα. Η τηλεόραση και τα περισσότερα περιοδικά είναι γεμάτα θέματα που είναι πάνω κάτω το ίδιο ενδιαφέροντα με τις διαφημίσεις. Ή βεβαιότητες, αυτονόητες αλήθειες και υπεροπτικές διατυπώσεις. Οι εκπομπές γίνονται πρόχειρα και είναι γεμάτες λάθη. Νομίζει κανείς ότι έχουν εξαλειφθεί από τον πλανήτη οι έξυπνοι άνθρωποι- οι παραγωγές εκπομπών (με εξαίρεση ίσως αυτήν του Μαμαλάκη) είναι χωρίς έμπνευση. Έχουμε εθιστεί στις κοινοτοπίες. Και σε ανθρώπους που δεν είναι αληθινοί. Στα λόγια που δεν θα άλλαζε τίποτα αν δεν λέγονταν. Στην ανάγκη τους να φαίνεται ότι είναι γαμάτοι. Στο πανηγύρι του "πώς θα βγω στο φακό". Στην απουσία ανθρώπων που αξίζουν να είναι τουλάχιστον στην Μπήλιω αλλά η Μπήλιω είναι πολύ απασχολημένη με την καινούρια παράσταση του Βασίλη Τσιβιλίκα και του Φίλιππου Σοφιανού για να τους καλέσει (ίσως είναι υπερβολικά ανίκανη να κάνει ερωτήσεις σε σημαντικούς ανθρώπους). Πόσες φορές έχετε δει τον μεγαλύτερο έλληνα μουσικοσυνθέτη της γενιάς μας, τον Θανάση Παπακωνσταντίνου σε τηλεοπτική συνέντευξη; Γιατί από την ταινία CCTV το μόνο που πρέπει να ξέρουμε είναι ότι μία πρωταγωνίστρια έχει κάνει αλλαγή φύλου; Γιατί το S-magazine, το καλύτερο περιοδικό εφημερίδας κλείνει ενώ το Έψιλον ας πούμε επιβιώνει; Γιατί ενώ η μεγαλύτερη χορογράφος στον κόσμο Pina Baus δεν έχει κόμπλεξ ανωτερότητας και στα διαλείμματα των προβών της χάνεται στα καμαρίνια και μαντάρει η ίδια τις κάλτσες των χορευτών της, ο Ρήγος σε ό,τι κάνει είχε ύφος "Εγώ τώρα θα έπρεπε να ζω στη Νέα Υόρκη/ σας κάνω χάρη που χορογραφώ στην Ελλάδα";

Μετά σκέφτηκα ότι οι άνθρωποι που κάνω παρέα δεν είναι έτσι. Και μετά σκέφτηκα ότι η μουσική που αρέσει σε εμάς εδώ μπορεί να είναι σημάδι ότι ξεφύγαμε εμείς από όλο αυτό. Μετά όμως πήγα σε μια συναυλία.

Πολύ θα ήθελα να γράψω ένα live review αλλά δεν έχει τόση σημασία όση ο κόσμος που βρήκα εκεί. Βρέθηκα μπροστά σε αυτό το γνωστό κοινό που χωνεμένοι μέσα του αποφεύγουμε να το συζητάμε. Βρέθηκα μπροστά σε συζητήσεις για το στυλ των τάδε και με τι μοιάζουν. Σε συζητήσεις για την επόμενη συναυλία του τάδε post rock underground independent lo-fi new wave group. Σε συζητήσεις των μισών για τους άλλους μισούς. Σε λίγο, οι μουσικοί αναλαμβάνουν αφαιρώντας μας το άχθος της έλλειψης επικοινωνίας και για μια εκατοντάδα περίπου λεπτά σιωπούμε και ιδρώνουμε. Λες και το group είναι πιο σημαντικό από την αφορμή, την έλλειψη δηλαδή. Ο καθένας διαβάζει στους στίχους αυτό που ήδη ξέρει. Αυτό που νιώθεις είναι αυτό που προκαλεί τη μουσική. Αυτό που προκαλεί η μουσική είναι αυτό που νιώθεις. Αυτό που νιώθεις είναι πιο σημαντικό από τη μουσική ανόητε. Εδώ όλοι είμαστε ψωνισμένοι μαζί της. Όμως η μουσική ενίοτε μας διευκολύνει να στρέφουμε την προσοχή μας από το κυρίως θέμα. Το κυρίως θέμα είναι ότι (όπως έλεγε ο γνωστός άγγλος γκέι λογοτέχνης) μόνο όσοι έχουν ζήσει πραγματικά καταλαβαίνουν την ασημαντότητα των πραγμάτων.

Έχω βαρεθεί τα τρέντι μπλουζάκια σας και τα ωραία κουρέματά σας. Έχω βαρεθεί το θέατρο κάτω από τη σκηνή. Έχω βαρεθεί την ευαισθησία που την κάνετε ανασφάλεια και την ανασφάλεια που την κάνετε σύμπλεγμα. Ή που την παραδεχόσαστε και την κάνετε σημαιούλα και κονκάρδα στο πέτο του μεταχειρισμένου σακακιού σας. Και την αυταρέσκεια της μελαγχολίας σας και την αλαζονεία που γίνεται ιδεολογία. Και την αναίδειά σας έχω βαρεθεί. Άδειο το κεφάλι, το γεμίζεις με ανάγκη και μετά την πλασάρεις σαν βεβαιότητα. Σκέτη αηδία.

Αυτό που σκόπευα να πω είναι ότι γύρισα και έπαθα πολιτισμικό σοκ. Και σας το λέω γιατί πολλοί μου δείξατε ότι σας νοιάζει τι γινόταν εκεί πάνω, σας νοιάζει η μπουρζουαζία που κρατάτε στα χέρια σας. Κι έτσι εγώ αποφάσισα πως ότι και να γίνει δεν πρόκειται να εγκαταλείψω τους bourgeois τρόπους μου.