Le Pastis De La Bourgeoisie # 12

Έχω αποκτήσει τους τελευταίους μήνες μια απαίσια εντύπωση. Νομίζω συνέχεια ότι κάτι δεν πάει καλά. Όταν βγαίνω με τους περισσότερους φίλους μου έχω την αίσθηση ότι οι συζητήσεις επικεντρώνονται σε τελείως ασήμαντα θέματα. Οι σχέσεις που αρχίζουν με κάνουν να γελάω γιατί ξέρω πού θα καταλήξουν. Όταν ανοίγω την τηλεόραση θαυμάζω σχεδόν την υπομονή των δημοσιογράφων να ασχολούνται εδώ και δεκάδες χρόνια με αποκαλύψεις του κακού με την αυταπάτη ότι συγχρόνως το ξορκίζουν. Είναι σαν την όρεξη των πολιτικοποιημένων ανθρώπων που επίσης θαυμάζω, γιατί μου φαίνεται ακατάληπτο να ελπίζεις ακόμη, μετά από τόσες αποτυχημένες απόπειρες αλλαγής του κόσμου. Μου απαντάνε συχνά ότι και μία σφαλιάρα λιγότερη να πέσει στον κόσμο είναι κέρδος την στιγμή που εγώ έχω σχεδόν συγχωνευτεί με την απουσία ελπίδας και αδιαφορώ για την προσωπική ικανοποίηση της αλληλεγγύης ακριβώς γιατί είναι προσωπική και βεβαίως εγωιστική- όλο αυτό είναι κάτι σαν την τεράστια αυταπάτη να κάνεις σχέδια για το μέλλον και την άλλη μέρα μια φίλη σου να πεθαίνει από ατύχημα. Άλλοι δε, μου απαντάνε ότι απλά δεν είμαι για τέτοια και πιθανότατα να έχουν και δίκιο.



Earth dies screamingΕκεί λοιπόν που μου φάνηκε σχεδόν αυτονόητο ότι κάτι δεν πάει καλά είναι τώρα με τους μαραθώνιους και τις δημοπρασίες του τσουνάμι. Δύο χρόνια πριν είχε γίνει το ίδιο με τον πόλεμο στο Ιράκ. Σε κάθε πόλη του κόσμου σχεδόν είχαν γίνει διαδηλώσεις κατά του πολέμου και για λίγες μέρες μας φάνηκε ότι ο κόσμος ξυπνάει, αλλάζει κτλ, μια ελπίδα που διήρκεσε μόνο λίγες μέρες γιατί μετά από λίγο φυσικά οι διαδηλώσεις σταμάτησαν ενώ φυσικά ο πόλεμος όχι απλά συνεχίστηκε (τα θύματα από τότε που έπεσε ο Σαντάμ και "τελείωσε ο πόλεμος" είναι πολύ περισσότερα από ότι κατά τη διάρκεια του πολέμου) αλλά έγινε και πιο αδυσώπητος. Όμως ο κόσμος δεν κατέβαινε πια στους δρόμους για τον πολύ απλό λόγο ότι ο πόλεμος δεν ήταν πρώτη είδηση, γιατί η αντίδραση είχε γίνει σαν τα ωραία τραγούδια που στην αρχή σε συγκινούν και σε στοιχειώνουν και σιγά σιγά τα ακούς όλο και λιγότερο ενώ τέλος καταλήγουν καταχωνιασμένα σε κανένα συρτάρι, γιατί με λίγα λόγια ο κόσμος είχε βαρεθεί και γιατί ο κόσμος είναι έτσι. Αρέσκεται να νομίζει ότι βοηθάει, ότι αντιδράει και ότι συμμετέχει όσο τον παίρνει, κάτσε ρε φίλε έχουμε και δουλειές να τακτοποιήσουμε. Αν ξεθωριάσει η μπογιά αυτού που νομίζει ότι πιστεύει δεν το πιστεύει πια άλλο. Συναισθήματα και λογικές σούπερ μάρκετ. Έτσι λοιπόν και με το τσουνάμι. Και κάτι που επίσης δεν μου αρέσει καθόλου είναι τα ρητά και τα ωραία λόγια. Σύμφωνα με το Σαββόπουλο η ζωή είναι σαν το τσουνάμι που από τη μία υπάρχει η μεγάλη δυστυχία και το χάος και από την άλλη η αγάπη και η ελπίδα. "Αυτό είναι η ζωή" κλείνει ο μεγάλος μουσικός. Για κάποιο λόγο μου φαίνεται ότι ο ίδιος δεν ήταν ποτέ πολύ δυστυχισμένος στη ζωή του γιατί μόνο όταν έχεις φτάσει σε απόγνωση το βουλώνεις, αλλιώς με τίποτα.



Εδώ ΛιλιπούποληΔυστυχώς γυρνάω στα εύκολα και ακούω μουσική για να παρηγορηθώ για όλες τις απουσίες που κουβαλάω και που συναντάω. Υπάρχουν μερικές μουσικές λοιπόν που όταν τις ακούς τα πράγματα πάνε στη θέση τους. Βγαίνεις από την διαδικασία της ανάλυσης γιατί δεν χρειάζονται δικαιολογία ύπαρξης. Δεν γνωρίζω ποια είναι η συνταγή της απολυτότητας αυτής αλλά πριν λίγο ξέθαψα το soundtrack της παιδικής μου ηλικίας, το βινύλιο δηλαδή που έβαζα πριν βγω στη γειτονιά -λίγο μετά άρχισα να ακούω Roxette που πάντα θα έχουν τη θέση του πρώτου group που με έκανε να γράψω ολόκληρη κασέτα και να την ακούω την ώρα που διάβαζα μαθηματικά. Με χαρά ανακάλυψα ότι θα είμαστε και επίκαιροι γιατί η Λιλιπούπολη κλείνει φέτος 30 χρόνια από τότε που γεννήθηκε στο Τρίτο πρόγραμμα του Χατζιδάκι. Για όσους ενδιαφέρονται τα τραγούδια της Λιλιπούπολης είχαν βγει πρώτη φορά σε δίσκο το 1980, πέντε χρόνια μετά την πρώτη της ραδιοφωνική εμφάνιση και φυσικά μετά βγήκε και σε μονό cd των 35 τρακς που πηγαίνετε να το αγοράσετε και τώρα αν δεν το έχετε. Ο Χατζιδάκις διευθύνει. Κυπουργός, Μαραγκόπουλος και Λένα Πλάτωνος γράφουν μουσική και τραγουδάει και η Σαββίνα Γιαννάτου. Το "μάσα Σιδερομάσα", οι "12 μήνες αθλητές", "το μικρό και το μεγάλο", το "μες στο μουσείο" και ο "χορός των μπιζελιών" είναι αυτό που λένε συχνά ότι είναι τραγούδια για μικρά και μεγάλα παιδιά εγώ θα πω μάλλον ότι είναι κάτι μουσικές funk, garage '60s με περάσματα με πνευστά και γυρίσματα με φαρφίζες, ονειρικά ορχηστρικά, εκπληκτικά έθνικ και βαλς 3/4, και κάτι σουρεάλ στίχοι παιδικοί υποτίθεται. Είναι από τους πιο αριστουργηματικούς δίσκους που δεν γίνεται passe ποτέ γιατί είναι από άλλο κόσμο, από τη χώρα της Λιλιπούπολης για να καταλάβετε.



Arcade FireΚαι κάτι άλλο που με καθησύχασε τελευταία είναι ο δίσκος των Arcade Fire. Το κακό είναι ότι δεν μπορείς να τον βρεις εύκολα παρόλα αυτά θα άξιζε να έχεις όχι μόνο το "Funeral" αλλά και όλα τα προηγούμενα ακυκλοφόρητα κομμάτια τους, εξίσου υπέροχα (υπέροχο το "Νo cars go"). Παντού εξάλλου λένε ότι ο δίσκος τους ήταν ίσως ο καλύτερος του προηγούμενου έτους οπότε αποκλείεται να μην τον έχεις ακουστά. O Butler με τη γυναίκα του είναι οι frontman/woman του group. Είναι από τον Καναδά (δεν το περιμέναμε καθόλου-αλήθεια μήπως η Αγγλία υπάρχει για να υπάρχει η Σκοτία και οι ΗΠΑ για να υπάρχει ο Καναδάς;) και είναι προφανώς πολύ απογοητευμένοι από τον κόσμο αλλά με έναν περίεργο τρόπο η μουσική τους εκπέμπει αισιοδοξία ( μήπως συμβαίνει έτσι όποτε απλά μιλάς ειλικρινά;- το "Rebellion (lies)" λέει με την πιο χαρούμενη ξεσηκωτική μουσική που μπορείς να φανταστείς πως "Εvery time you close your eyes, lies, lies" καλώντας σε να μην κοιμάσαι, να μένεις ξύπνιος και να μην τρως παραμύθι). Το "Haiti" μας θυμίζει την Αϊτή και την τραγωδία που εννοείται τα δυτικά μυαλά μας γρήγορα ξέχασαν (αλήθεια πριν διώξουν τον Aristide με λαϊκό πραξικόπημα ήξερε κανένας ότι υπάρχουν άνθρωποι και μάλιστα υποφέρουν σε αυτήν την μακρινή χώρα;) και το "Neighborhood #1" λέει για τους γονείς μου (σου). Μοιάζει με Galaxy 500 που μελαγχολούν όμως με την αγριότητα των Interpol η μουσική τους, αλλά τα υπέροχα εκείνα επαναστατικά ακορντεόν μου θυμίζουν και άλλα μυστικά ακούσματα. Είναι σαν μερικοί πιωμένοι να αποφασίζουν να φέρουν μια παραλία το απόγευμα στο δρόμο και να πουν την αλήθεια από τα μεγάφωνα στον κόσμο. Και δεν είναι ούτε καν ρομαντικοί τόσο υπέροχοι είναι.

Εκτός όμως από τη μουσική που λέει αυτά που δε λέγονται όπως συχνά έχουμε παρατηρήσει από αυτή τη στήλη, είναι και μερικοί άνθρωποι που εκφράζουν πολύ ωραία αυτά που πρέπει να ειπωθούν. Ο Ευγένιος Αρανίτσης για παράδειγμα έχει έναν κοφτερό λόγο που δεν είναι κοφτερός για να εντυπωσιάσει που είναι κοφτερός. Είναι απλά ο μόνος τρόπος για να πει κανείς αυτά τα πράγματα που λέει. Με ξεμπλοκάρει ο Αρανίτσης. Με τρόπο τόσο απλό και σωστό εξηγεί γιατί κάποια πράγματα είναι λάθος. Μας απαλλάσσει από την κατινιά του "δε βαριέσαι βρε παιδί μου όλοι ελαττώματα έχουμε". Δεν μας αθωώνει γιατί αποκαλύπτει τη βλακεία μας. Την αλήθεια δηλαδή ότι είμαστε φρικτά ρηχοί και επιτηδευμένοι. Και γιατί έχουμε μπερδευτεί. Η στήλη του κάθε Κυριακή στο τελευταίο φύλλο του πολιτιστικού ένθετου της Ελευθεροτυπίας.

Από την επόμενη φορά θα επιστρέψουμε στο Παρίσι γιατί η πολλή Ελλάδα μας κάνει να σκεφτόμαστε πολύ, πράγμα που μπλέκει πολύ τα πράγματα ως γνωστόν και είναι αρκετά βαρετό για μια στήλη. Εξάλλου μας νοιάζουν περισσότερο οι συναυλίες και οι μουσικοί, ποιος νοιάζεται τώρα για τις γελοιότητες της ψυχής.