Le Pastis De La Bourgeoisie # 13

Back to Paris λοιπόν. Η μύτη μου κοντεύει να πέσει από το κρύο και η φάτσα μου είναι μονίμως κόκκινη. Το βράδυ ο κόσμος είναι ακόμη όλο το βράδυ έξω στην rue Montmartre και πηγαινοέρχεται στα 200 μέτρα ανάμεσα σε Truskel και Triptyque και περιμένει στην ουρά έξω από το Pulp και το Rex στην boulevard Poissonniere. Και γίνονται φασαρίες ανάμεσα σε άσπρους και μαύρους και μεθυσμένους άραβες και η police με τα μπλε ανακατεύεται με τα πιπίνια. Όλα δηλαδή κυλάνε ομαλά οπως πάντα είτε λείπεις είτε όχι. Γαλλική βοή έξω (δεν ακούς πάντως πολύ καλή μουσική συνήθως και ένας γάλλος μου είπε ότι η καλή μουσική είναι για τις προσωπικές τους ώρες μέσα στο σπίτι) επίσης η γνωστή ανυπομονησία να πας σπίτι και να πατήσεις το play. Αυτές τις μέρες λοιπόν η έσω εντροπία μου τραγουδάει τους στίχους ενός πολύ γλυκού κομματιού των Dionysos διάρκειας 2 λεπτών μόνο που το λένε " The coffin song ":



DionysusScrew my longboard trucks and wheels / Under my coffin. Put the board with me into my coffin / With a nice electric wreath into my coffin / And harmonicas... and harmonicas / Put some letters from England into my coffin / A little tape of my favorite songs into my coffin / And dressed with molly's shirt into my coffin / And let me tumble down to a nice going down to the sea / And don't forget to let me books, don't forget to let me... / And please put some stickers of the pixies everywhere

Ακούς εκεί, harmonicas και μία κασέτα με τα αγαπημένα μου τραγούδια και αυτοκόλλητα των Pixies παντού! Τέλειο! Και το κυριότερο : don't forget to let me books (ποιος μου χε πει ότι αυτό στη σλαγκ σημαίνει και άφησε αλκοόλ;) Τέλος πάντων οι Dionysos είναι γάλλοι φτιάχτηκαν το 93 και έβγαλαν πέντε δίσκους από τότε. Το 99 λοιπόν έβγαλαν το LP "Haiku". Το ακούει που λέτε ο Steve Albini (λέτε να είναι δάκτυλος για τα αυτοκόλλητα με τους Pixies;) τους παίρνει ένα τηλέφωνο και τους καλεί στο Chicago των US. Από τότε τους ανέλαβε, προσπάθησε να τους κάνει γνωστούς και τους έβγαλε κι άλλους δίσκους εκ των οποίων ο τελευταίος το 2003. Το σάιτ τους είναι dionyweb.com. Αποτελούνται από 4 νοματαίους και την γλυκύτατης φωνούλας Elisabeth Ferrer. Είναι ψιλοροκαδες και μελωδικότατοι.



AntonyΈνας ακόμη ροκ-φολκ τροβαδούρος: ο Antony γεννήθηκε αγόρι και σήμερα είναι ένας υπέροχος gay, με πανέμορφο πρόσωπο τελείως γυναικείο, με ξανθά μαλλιά και σπαρακτική κοριτσίστικη goth μελαγχολία. Γεννήθηκε στα 70s στην Αγγλία και 10 χρονών περίπου οι γονείς του τον πήραν και πήγαν στην Καλιφόρνια. Συντηριτικούρα οι Αμερικάνοι, και ο Antony προσπάθησε να γίνει άντρας, πράγμα αδύνατο φυσικά που σταμάτησε οριστικά όταν ανακάλυψε τον Boy George. "Πρώτη φορά ένιωθα τόσο κοντά σε κάποιον" λεει. Ο Antony πάει στα 20 του στη Νέα Υόρκη, γίνεται μουσικός, ανακατεύεται με την μποέμικη καλλιτεχνική ζωή κάνει παρέα με drag queens και συχνάζει σε extravagant παρτυ και πειραματικές θεατρικές παραστάσεις. Παρουσιάζει τα πρώτα του τραγούδια σε καμπαρέ της Νέας Υόρκης και έρχεται πολύ κοντά με τον Boy George. Βγάζει τον πρώτο του δίσκο το 2000, συμμετέχει σε δύο δίσκους του Lou Reed τραγουδάει στο "The Raven" και το "Animal Serenade", εμφανίζεται στο "Animal Factory" του Steve Buscemi και στο "Wilde Side" του Sebastien Lifshitz. Τώρα έβγαλε ως Antony and the Johnsons τον καινούριο του δίσκο "I am a bird now" όπου συμμετέχουν επίσης ο Boy George, ο Lou Reed και ο Devendra Banhart. Στο εξώφυλλο βλέπεις την Candy Darling, μία από τις τραβεστί του περιβάλλοντος Andy Warhol, φωτογραφημένη νεκρή από τον Peter Hujar. Όμορφος δίσκος.



The KillsΟι Kills λένε ότι ο νέος τους δίσκος γεννήθηκε μέσα σε ένα εγκαταλειμμένο σπίτι στο Detroit που το νοίκιασαν για να γράψουν μουσική. Σκόρπισαν φωτογραφίες στο πάτωμα, αγόρασαν μερικές κούτες τσιγάρα, έβαλαν στο τραπέζι τη γραφομηχανή τους και έκλεισαν την πόρτα. Μετά άρχισαν να παίζουν. Κοιμούνταν τη μέρα και έγραφαν όλη τη νύχτα. Απομονώθηκαν και ψάξανε για έμνευση. Καιρό είχα να συγκινηθώ τόσο πολύ από μία συνέντευξη. Συνήθως τον χαρακτήρα των καλλιτεχνών τον γράφω κανονικά, αλλά εδώ τα παιδιά είναι τόσο παθιασμένα με το ροκ, που καίνε από πόθο: "Ακόμη και στα μικρά συγκροτήματα που είμασταν πριν, δεν χάσαμε ποτέ την πίστη μας, λένε στους Inrockuptibles. Υπήρχε η μουσική ή τίποτε". "Δώστε μας μολύβι και χαρτί και μπορούμε να γράφουμε μουσική για ώρες" λένε. "Όταν ήμουν 10 χρονών είδα σε ένα κατάστημα ένα ζευγάρι μαύρες μυτερές μπότες. Τα μάτια μόυ γέμισαν δάκρυα. Είχα ερωτευτεί το ροκ". "Ο Lou Reed λεει "...her life is saved by rock 'n' roll". Συχνά αναρωτιέμαι αν ισχύει. Εγώ πάντως έκανα τν επιλογή μου: δε ζήητησα ποτέ την ασφάλεια αλλά τον κίνδυνο. Ποτέ δε ζητούσα αγάπη αλλά πάθος. Ποτέ δεν έψαχνα την ηρεμία αλλά την ένταση. Πήρα ένα δρόμο χαοτικό, γεμάτο καταιγίδες, κατηφόρες και ανηφόρες. Αναζητούσα έναν συνδυασμό έκστασης και τραγικότητας. Επηρεάστηκα μάλλον από βιβλία, ταινίες και δίσκους... Η ζωή μου δεν θα μπορούσε να είναι παρά μία έκρηξη". Και στο τέλος: "Οι Kills δεν είναι ένα κομμάτι της ζωής μας. Οι Kills είναι η ζωή μας". Τι σπάνια αγνότητα! Δεν το πίστευα. Ο Jamie-Hotel και η Alison-Velvet (VV) είναι ερωτευμένοι μεταξύ τους και το νόημα της ζωής τους είναι το ροκ. Μόνο πρόσφατα, μετά την επιτυχία τους, αναγκάστηκαν να αποκτήσουν μόνιμη στέγη στο Λονδίνο όπου λένε ότι θα στήσουν studio, εννοείται, αλλά και εκθεσιακό χώρο και τέτοια και όταν είναι έτοιμο θα τρέξουμε. Ζούσαν on the road πριν, ταξιδεύοντας για πολλά χρόνια, ενώ η VV φόρεσε λέει φόρεμα για πρώτη φορά στη ζωή της πριν ένα μήνα. Σε εκπλήσσουν. Τους αγάπησα. Τώρα θα με πορώνει ακόμη περισσότερο το "Fuck the people".

Τα Flashmobs έχουν γίνει mainstream. Εντάξει, καμιά 200ριά άτομα μπουκάρουν σε ένα super market και παίζουν μαξιλαροπόλεμο, so what. (Ψέματα, τα flashmobs είναι η μόνη ελπιδοφόρα μορφή αφύπνισης ακριβώς γιατί είναι πρωτότυπα, εξάλλου ως γνωστόν ο σουρρεαλισμός θα αλλάξει τον κόσμο). Όμως μια νέα μορφή flashmob-ισμού ακούγεται τελευταία και πραγματοποιήθηκε και στο Παρίσι. Το σύνθημα είναι "μη χορεύεις σπίτι σου, βγες έξω και χόρεψε". Οι συμμετέχοντες παίρνουν walkmans, discmans, MP3players, iPods και ό,τι άλλο φορητό έχουν και βγαίνουν και χτυπιούνται στο δρόμο ακούγοντας μουσική. Η νέα μόδα λέγεται mobile-clubbing και αν βάλεις μια τελεία και ένα com έχεις και σάιτ.



LibΚαι τώρα ας περάσουμε στο συνηθισμένο πεντάλεπτο ας - πούμε - και - κάτι - για - πολιτικά - να - μη - μας - πούνε - και - άβουλα - όντα : Η Liberation είναι η πιο σημαντική αριστερή εφημερίδα στη Γαλλία. Αγοράστηκε πριν λίγο καιρό από έναν μεγάλο τραπεζίτη και μεγάλο καπιταλιστή, τον Edouard de Rothschild. Η Figaro, δεξιά εφημερίδα αλλά έγκυρη και αξιόπιστη, μαζί με όλα τα περιοδικά του ίδιου οίκου αγοράστηκε από έναν καλύτερο από τον de Rothschild, τον Serge Dassaut που είναι κατασκεαστής όπλων. Την ίδια στιγμή, η ιστιοσελίδα του μεγάλου οικονομικού περιοδικο Forbes πουλάει "λέξεις". 'Ετσι, όταν το ποντίκι του αναγνώστη περνάει πάνω από τη λέξη, ανοίγει ένα παράθυρο με τη διαφήμιση της εταιρείας που την αγόρασε. Λέτε σε λίγο οι συντάκτες να δέχονται επεμβάσεις στο λεξιλόγιο που χρησιμοποιούν; Μπα καλέ, αποκλείεται. Από την άλλη, καλά περιοδικά μένουν χωρίς αναγνώστες. Το NOVA, όαση μαζί με τους Inrockuptibles στον μουσικό περιοδικό τύπο σταμάτησε τον Γενάρη. Στο τελευταίο editorial δε, αναφέρει ότι δεν βγαίνει οικονομικά και προτρέπει τους αναγνώστες του να κάνουν ό,τι έκαναν σχεδόν οι περισσότεροι μέχρι τώρα: να συνεχίσουν να διαβάζουν το περιοδικό στο ίντερνετ. Καθόλου κακό βέβαια αν σκεφτεί κανείς ότι τα μουσικά περιοδικά στο web είναι συνήθως πιο ενημερωμένα και πιο σύγχρονα, πιο ενδιαφέροντα επίσης (χε χε).

Και για κλείσιμο το πιο εύστοχο πράγμα που διάβασα για τον καινούριο δίσκο των Hood των οποίων εξάλλου είμαστε χρόνιοι παθιασμένοι θαυμαστές: "A band making the kind of Serious Innovative Music people like to imagine Radiohead are, only without a hint that they know or care that they're doing it at all" ( Pitchfork ).

Απορώ με τη μουσική καμιά φορά, είναι εντελώς ανεξάντλητη, το " The Negatives... " ας πούμε σε παθιάζει όπως όταν πρώτη φορά άκουσες Smiths στην έκτη δημοτικού. Περίεργα πράγματα. Απαραίτητα για την επιβίωση πάντως.