Le Pastis De La Bourgeoisie # 5


BelleΔεν μ' αρέσουν πια οι Belle and Sebastian. Έχουν ψωνιστεί πολύ. Ξέρουν ότι αποτελούν ένα από τα πιο επιδραστικά συγκροτήματα, ότι προκαλούν ορδές θαυμασμού και ενθουσιασμού στο άκουσμα μιας επερχόμενης συναυλίας τους, ότι έξω από το Rex στη λεωφόρο Poisonniere η ουρά είχε περίπου 400 μέτρα μήκος, ότι πολλοί άνθρωποι μπορούν να ακούν για μέρες όλα τους τα cd στο repeat again and again, ότι οι στίχοι τους είναι ενίοτε συγκλονιστικοί, τέλος πάντων ότι έχουν αγαπηθεί πολύ. Το Rex, για παράδειγμα, ένα από τα πιο παλιά (πρώην) σινεμά στο Παρίσι ηλικίας μεγαλύτερης των 50 ετών, με τους δύο ορόφους και την κιτς διακόσμηση (π.χ. ένα αντίγραφο του γνωστού μας ηνίοχου των Δελφών δίπλα στο μπαλκόνι του εξώστη), συγκέντρωσε παραπάνω από 5 χιλιάδες άτομα που χειροκροτούσαν και φώναζαν μετά μανίας μετά το τέλος κάθε κομματιού ή σε κάθε καραγκιοζιλίκι και κενό, κάποτε μακρύ και βαρετό- τι να κάνουμε, τα παιδιά έπρεπε συνέχεια να αλλάζουν όργανα και να συντονίζουν ένα σύνολο περί των 10 ατόμων επί σκηνής- ανάμεσα στα τραγούδια.

Το κλίμα βέβαια ήταν ζεστό αλλά ο Stuart και ο Steve εκμεταλλεύονταν, μιλώντας πολύ περισσότερο από όσο θα έπρεπε και πετώντας μετρίου χιούμορ ατάκες, την αγάπη και τα κρεμασμένα σαγόνια του κόσμου. Είπαν μόνο τέσσερα κομμάτια ('Judy and the dream of horses', 'Expectations', 'Get me away from here I' m dying', 'Seeing other people') από τα θρυλικά 3 cd, γνωστά ως το κόκκινο, το γκρι και το πράσινο, που τους καθιέρωσαν πριν το γυρίσουν στο αδιάφορο mainstream των τελευταίων κυκλοφοριών τους. Είπαν βέβαια το 'Dear catastrophe waitress' με θεατρικό τρόπο, βλ. τραπεζάκι, Stuart με εφημερίδα να πίνει τον καφέ του και μια κοπέλα με ποδιά στο ρόλο της καταστροφικής σερβιτόρου και είχαν και την καταπληκτική φωνή της Sara στη θέση της Isobel Campbell. Δυστυχώς, ενώ ως support είχαν οριστεί οι Franz Ferdinand στη θέση τους έπαιξε ένας Sebastian Martell οπότε χασαμε την ευκαιρία να δούμε από κοντά τους νέους Dandy Warhols. Πολύ καλή στιγμή όταν η Sara ερμήνευσε το μοναδικό 'Comment te dire adieu' της Francoise Hardy με τρόπο που μας έκανε να τη θαυμάσουμε παρά τη φυσική συστολή της. Έκαναν επίσης και δύο ανκόρ, αφού μας ορκίστηκαν ότι αυτό είναι η πρώτη φορά που τους συμβαίνει. Ποτέ όμως δε θα τους συγχωρήσουμε φίλοι μου, που δεν τραγούδησαν το ένα και μοναδικό, το 'Le pastie de la bourgeoisie'. Ντροπή.


CatΔε μ' αρέσει η Cat Power. Μπορεί να έχει καταφέρει με μόνο μια κιθάρα και μια βραχνή φωνή να σπάσει το φράγμα της απλά μοναχικής αοιδού και να παράγει μερικά αριστουργήματα, μπορεί τα τραγούδια της να τα συνδέω με σκηνικά και εικόνες σημαντικές για τη μάταιη ζωή μου, μπορεί να είναι ειλικρινής, τόσο ειλικρινής που δεν κάνει ούτε αυτή, ούτε προφανώς και ο ατζέντης της καμία προσπάθεια για να δείξουν ότι η μικρή γατίσια δύναμη δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα κατεστραμμένο πλάσμα που τυχαίνει να έχει πολύ ταλέντο. Συγχρόνως όμως η Cat Power είναι η καλλιτέχνης που, όπως και στις περισσότερες συναυλίες της, χωρίς αυτό να την αθωώνει βέβαια, έτσι και στο Παρίσι δεν μπόρεσε να τραγουδήσει κανένα κομμάτι ολοκληρωμένο, γιατί σερνόταν από το πιάνο στο σκαμπώ με την κιθάρα και δεν μπορούσε να θυμηθεί τους στίχους σε κανένα τραγούδι και μας ρωτούσε τι να κάνει για να ξενερώσει και μας δήλωσε ότι "Oh, somebody got me drunk and I think it was me...". Στο μεταξύ η "συναυλία" ήταν sold out πριν ένα μήνα και όσοι δεν πρόλαβαν εισιτήριο, π.χ. εγώ, στήθηκαν από νωρίς έξω από το Cafe de la Danse και μέσα στο κρύο και το αγιάζι περιμένοντας μια ελπίδα να μπουν και να απολαύσουν την αγαπημένη τους κλαψιάρα. Εγώ, για παράδειγμα, έφτασα στο σημείο να κατασκευάσω αυτοσχέδια επιγραφή με την απεγνωσμένη ανακοίνωση ότι I NEED A TICKET, πράγμα που μου επέτρεψε τελικά την είσοδό μου στο συναυλιακό χώρο και συνεπώς τον λίβελο που τώρα διαβάζετε. Α. Μη ξεχάσω. Το εισιτήριο της ξεφτίλας κόστιζε 29 ολόκληρα ευρουλάκια. Αίσχος.


Four TetΤην αποκάλυψη για την παρούσα αριστοκρατική μας ανία έκανε ο Four Tet. Ήταν μια έκπληξη να τον δούμε από κοντά ως support στους Stereolab. Θεωρείται ένα από τα πιο δυνατά ονόματα στο ηλέκτρικαλ στερέωμα ενώ το τελευταίο του άλμπουν (που λεει και ο Πανούσης) 'Rounds' (2003) εκθειάστηκε από κριτικούς και κοινό.

Ο Four Tet είναι ο Kieran Hebden. Καταγωγή εξ Αγγλίας και συνεργασίες με πολλούς, διάφορους και διαφορετικούς (βλέπε Beth Orton(!) και Radiohead.- το 'Rounds' δήλωσαν ότι είναι ένας από τους πιο αγαπημένους τους δίσκους), ο νεαρός με το σγουρό μαλλάκι και το τρέντι μπλουζάκι, βγήκε στη σκηνή, έπαιξε πέντε ή έξι κομμάτια από τους τρεις του δίσκους, πιστά στη χαραγμένη μελωδία με μόνο λίγο αυτοσχεδιασμό στις εισαγωγές και έφυγε αφού ξεσήκωσε κύμα χειροκροτημάτων και τσιρίδων. Κάποιοι δε, μου εκμυστηρεύτηκαν ότι ήρθαν στη συναυλία για αυτόν.

Ασφαλώς και συγκινηθήκαμε που είδαμε και τους Stereolab. Η γλυκιά Laetitia, την οποία είχαμε δει και με τους Monade, το άλλο της project, (βλ. ίδια στήλη #2), φαίνεται αρκετά μοναχική χωρίς τη συγχωρεμένη φιλενάδα της τη Mary (που ως γνωστόν πέθανε πέφτοντας από το ποδήλατό της) χωρίς αυτό όμως να σημαίνει ότι και μόνη της δεν είναι επαρκής και δεν τα καταφέρνει φίνα. Κάτι λείπει από τους Stereolab, αυτό είναι θλιβερά εμφανές, αλλά αφού το συνηθίσεις αυτό, μετά κυριαρχεί ο θαυμασμός ότι "Εντάξει, τα άτομα δεν παίζονται".


StereosΟι Stereolab είναι σαν ένα pop art φωτιστικό που μπορείς να βάλεις με την ίδια ευκολία τόσο στο σαλόνι σου, όσο και στην κρεβατοκάμαρα, τόσο στο παιδικό δωμάτιο όσο και σε μια γωνία του μπαρ δίπλα στον καπνό και το ουίσκυ, ή τη φτηνή μπύρα. Καταφέρνουν να είναι συγνχρόνως underground, indie, μετρημένοι, σοβαροί, ταλαντούχοι, απλοί, ευγενικοί, εσωστρεφείς, διεστραμμένοι, πολύχρωμοι, παιδαριώδεις, έντονοι και επίσημοι. Χωράνε παντού χωρίς απαραίτητα να προσαρμόζονται. Αυτό που τους κάνει ξεχωριστούς είναι ότι επιβάλλονται με σοβαρότητα. Δε σ' αρέσουν τα απαλά ακόρντα, τα γυρίσματα και οι εξάρσεις, το ανάλαφρο ύφος και η κάπου κάπου σχεδόν-post-rock μονοτονία τους; Δεν πειράζει. Παραμένουν σημαντικοί εκείνοι. Ό,τι και να πεις εσύ.