Le Pastis De La Bourgeoisie # 6


prt1Ο Bob είπε ότι το πάρτυ ήταν γεμάτο καλλιτέχνες. Ο ίδιος, ζωγράφος και συγγραφέας, σαραντάρης με μαλλί γκρίζο που μιλούσε μισά αγγλικά μισά γαλλικά και μισά ιταλικά με αποτέλεσμα να μη μάθουμε ποτέ από πού ακριβώς είχε βρεθεί στη φέστα της Mary, μας κόλλησε από την αρχή χρησιμοποιώντας αυτό το εντελώς γλοιώδες ύφος που (οι περισσότεροι) σαραντάρηδες χρησιμοποιούνε με αμηχανία όταν πλησιάζουν τα κορίτσια. Επίσης γελούσε δυνατά σε ορισμένες ατάκες μου που προσωπικά θεωρούσα μετρίου χιούμορ. Τον απορρίψαμε από την αρχή αλλά το καλό ήταν ότι μας έκανε να κοιτάξουμε γύρω μας. Τους πολυελαίους, ακόμη και στις κρεβατοκάμαρες, την μπουρζουά διακόσμηση, τα πανάκριβα έπιπλα, τον συνέχεια ανανεώσιμο μπουφέ και εν πάσει περιπτώσει την απίστευτη χλiδα την είχαμε προσέξει από τη στιγμή που πατήσαμε το πόδι μας στο διαμέρισμα της αμερικανίδας φίλης μας, ένα από τα πολλά που είχε ανά τον κόσμο, αλλά ο Bob μας έδειξε κάτι άλλο. Ο χώρος ήταν γεμάτος στυλάτους ανθρώπους από άλλο κόσμο, και έτσι ξαφνικά συνειδητοποιήσαμε ότι το σκηνικό ήταν σαν σκηνικό ταινίας, σαν βραδιά εγκαινίων σε γκαλερί με διάφορους καλοζωισμένους από το Beverly Hills ή το Los Angeles, που όμως παρά τα λεφτά τους "κάνουν τέχνη" και φυσικά είναι κατά του Μπους, και αρχίσαμε να ψάχνουμε πού κάνουν τις κόκες ή πού θα ακολουθήσει το όργιο. Τελικά δεν προλάβαμε τίποτα από τα δύο.


prt2Γνωρίσαμε όμως τον Chris. Ο Chris ήταν φυσικά από τη Νέα Υόρκη και θα μπορούσε να είναι άνετα ένα από τα μέλη των Scissors Sisters. Νέγρος με μαύρο γυαλί από seventies μεριά, κολλητό μαύρο παντελόνι, φουλάρι πορτοκαλί στη μέση, προφανέστατα γκέι, απίστευτη γραμμή, υπέροχο χαμόγελο και φοιτητής καλών τεχνών. "Δουλεύω και εδώ και στη Νέα Υόρκη και πηγαινοέρχομαι κάθε έξι μήνες." "Ωραία. Τώρα πες μου πώς θα βρω δουλειά στη Νέα Υόρκη όταν έρθω να ζήσω." "You'll just call him!" πετιέται ο Glen. "Yes, sure, you should do that!" λέει ο Chris. Γελάμε όλοι αλλά εγώ έχω φτάσει ήδη στα μισά του Ατλαντικού.

Ο Chris. Σαν πρίγκιπας από πορτρέτο αναγεννησιακού πίνακα. Καταγωγή Miami, αλήθεια. Το Παρίσι είναι καλύτερο από την Αυστραλία κατά τη γνώμη του. Ποια πόλη όμως σου αρέσει περισσότερο Glen; Φυσικά το Κέιπ Τάουν. Έφτασες μέχρι εκεί; Ναι. Είναι ιστιοπλόος και έχει γυρίσει τον κόσμο με σκάφος. Στην Ελλάδα έχεις έρθει; Όχι ακόμη. Δεν πειράζει Glen. Δεν πειράζει καθόλου.

Η Dorothy είναι από την Ιαπωνία. Γεννήθηκε και ζει στην Νέα Υόρκη. Είναι γλύπτρια και ποιήτρια. Και είναι και απίστευτα σέξι επίσης. Παρά το ένα και πενήντα ύψος ήταν το κέντρο της προσοχής. Είχε βάψει τις άκρες των μαλλιών της φουξ. Και χόρευε σαν ξωτικό τα τσιγγάνικα που έπαιζαν live δύο βιολιά και ένα πιάνο με ουρά στο σαλόνι.


prt3Το καλύτερο όμως ήταν ο David. Η Νέα Υόρκη είναι υπέροχη. Και ένας από τους λόγους που είναι υπέροχη είναι ότι δεν έχει καμία σχέση με την υπόλοιπη Αμερική. Ο Dave λοιπόν ήταν από την υπόλοιπη Αμερική. Μετά από μια περιήγηση στο τεράστιο διαμέρισμα, στην rue Longchamp, στο 16ο, λίγα μέτρα από τον Άιφελ, ανακαλύψαμε το δωμάτιο όπου είχαν μαζευτεί τα περισσότερο "ρεμάλια"’, οι alternatif άνθρωποι, τα ατίθασα νιάτα ας πούμε. Εκεί φυσικά κάπνιζαν διάφορα πράγματα και ακούγανε πιο underground μουσικές, εννοείται. Με δεδομένα Αμερικής βέβαια. Ακούσαμε λοιπόν J.Lo. και Outkast σε ταιριαστό συνδυασμό με λίγο Beatles, Interpol και Modest Mouse, τους οποίους βέβαια δεν θεώρησαν απαραίτητο να τους ακούσουμε μέχρι το τέλος. Κάπου εκεί ανάμεσα ξεχώριζε η ατίθαση φάτσα του David. Το παιδί αυτό φορούσε τρίπατες μπότες, αλυσίδα αντί για ζώνη, είχε βάψει το ματάκι και είχε ζελεδιάσει μέχρι το ταβάνι το μαλλί. Σε απόλυτη αρμονία με όλα αυτά χτυπιόταν στους ρυθμούς του 'Free your mind'... ένα παλιό soul χιτάκι που τραγουδούσαν κάτι μαύρες που δε θυμάμαι αυτή τη στιγμή, αυτά τα ξέρει απ' έξω μόνο ο Πετρίδης. Σε μια στιγμή έπαιξε κάτι άγνωστο αλλά καλό. "Sorry, could you tell me what is this?" Ο David με κοιτάει χωρίς να απαντάει "Εxcuse me what is that song?" ο Dave σηκώνει, πίνει μια τζούρα και συνεχίζει να με καρφώνει χωρίς να απαντάει "Why are you looking at me this way?" ο Dave δεν είναι καλά. Ο Dave θα ήθελε πολύ να είναι γκοθάς αλλά δεν του βγήκε. Εγώ δεν έμαθα ποτέ για το τραγούδι.


prt4Στο σαλόνι οι μουσικοί συνέχιζαν να παίζουν. Η μητέρα της Mary, μία ζάπλουτη αμερικανίδα από το Seattle που χώρισε με τον άντρα της αφού ανακάλυψε ότι είχε φτιάξει και μια δεύτερη οικογένεια παραλλήλως, χόρευε σαν τρελή. Η αβρότητα είχε δώσει τη θέση της στην επιπολαιότητα της μέθης κι εμένα μου ήρθε να γράψω ένα ποίημα. Ο Bob όποτε με συναντούσε στο χώρο χαμογελούσε με το χρυσό του δόντι και μου 'λεγε "oh, mais encore!", ο Chris υποσχέθηκε ότι θα έρθει να μιλήσουμε για το ταξίδι μου στη Νέα Υόρκη αφού βρει ένα "τσιγάρο", οι lifestyle φάτσες γέμιζαν το χώρο, οι αμερικάνες μαζεύτηκαν γύρω από το πιάνο και τραγουδούσαν με πάθος το Bohemian Rapsody, η κουζίνα και το μπάνιο ήταν σαν σελίδα του Maison et Decoration. Εμείς ήπιαμε όσο περισσότερο κρασί μπορούσαμε από την κάβα και μετά πήγαμε βόλτα στον πύργο του Άιφελ. Ήταν σκοτεινός, είχε πάει ήδη τρεις, αλλά δεν μπορούσαμε να μιλήσουμε από το πόσο μας γέμιζε. Πήγαμε σπίτι με τα πόδια.

Λίγες βδομάδες πιο πριν: Einsturzende Neubauten. Η καλύτερη συναυλία εδώ και χρόνια. Η έπαρση που σε παίρνει να έχεις όταν αυτό που τραγουδάς είναι τόσο συγκλονιστικό. Ο θόρυβος που μοιάζει με οργασμό.


prt5Λιγότερες βδομάδες πιο πριν. Blue Note Festival στο Παρίσι, στην πόλη που φημίζεται για την αγάπη της στο είδος, η μεγαλύτερη εταιρεία τζαζ μουσικής παρουσίασε επί έξι μέρες ονόματα όπως η Cassandra Wilson, ο Jason Moran, Patricia Barber Group, Flavio Boltro Quartet, αλλά ακόμη και τους Jazzanova και τον DJ Cam. Εμείς παραβρεθήκαμε στους Μadesky, Martin & Wood, το ιστορικό τρίο από πλήκτρα, μπάσο και κρουστά, στο επίσης ιστορικό και πολύ όμορφο χώρο (αναπαλαιωμένο με ωραίο ταβάνι και γλυπτά στις άκρες, ταίριαζε δηλαδή απόλυτα με τον εν λόγω ήχο) του Elysee Montmartre, εκεί κοντά στα μέρη της Amelie Poulain. Τζαζάραμε στο έπακρο.

Οι Γάλλοι τρελάθηκαν με το Saki. Οι σχολιαστές δε της βραδιάς, δύο δημοσιογράφοι που αντάλλασσαν πειράγματα και έκαναν πλάκα σαν να ήταν στον καναπέ του σπιτιού τους, καμία σχέση θέλω να πω με το πόσο σοβαρά το παίρνει κάθε χρόνο η Μπόκοτα, τον εκθείαζαν, τον είπαν έλληνα θεό, σχολίαζαν το γούστο στους άντρες κάθε χώρας που μας έδινε δωδεκάρια και γενικά παραδέχτηκαν ότι έχουμε να κάνουμε με αν μη τι άλλο ένα μανάρ... πολύ ωραίο άντρα. Και φυσικά δεν τους στοίχισε και τόσο που ο δικός τους ο Jonatan Cerrada πάτωσε. Πού πας με μπαλάντα στον καιρό του Κούνα Κούνα Κούνα Κούνα Κούνα το μι αμόρ.

Τι μου θύμισες τώρα. Αυτό είναι που λέμε νόστος. Καλή και η ανία της μπουρζουαζίας, δε λέω, αλλά μου λείπει κι η Τατιάνα.