Le Pastis De La Bourgeoisie # 7


Centre BeaubourgTo μετρό σταματάει στο St Michel και οι κυλιόμενες σκάλες με φέρνουν λίγο πριν από την έξοδο όπου ένας μοναχικός μουσικός τραγουδάει με πάθος το 'Rocky Racoon'. Παίρνω τη μουσική του και σιγοτραγουδάω μέχρι το δρόμο. Τα φύλλα έχουν πρασινίσει και τα μεγάλα πεζοδρόμια είναι γεμάτα κόσμο. Οι γαλλίδες φοράνε πέδιλα και τιράντες, κάνει πολύ ζέστη, πάλι καύσωνες θα έχουμε φέτος, τα αγόρια είναι όμορφα και φοράνε πολύχρωμα t-shirt. Μια γκοθού τριαντάρα με μαύρα μου λέει μερσί όταν της κρατάω την πόρτα στη Σορβόννη. Τα μαθήματα έχουν τελειώσει και οι φοιτητές μαζεύονται ανά εκατοντάδες στην Place de la Sorbonne όπου ο ήχος του νερού από τα σιντριβάνια ανακατεύεται με γαλλικές λέξεις.

Έχουμε βάλει ραντεβού για να ανεβούμε Μονμάρτη αλλά κάνει πολύ ζέστη και ποιος σκαρφαλώνει τώρα μέχρι τη Sacre Coeur. Πάμε στο παζάρι του Carreaux du temple για ψώνια. Βρίσκουμε χιλιάδες second hand δίσκους, ρούχα, παπούτσια, έπιπλα, πιάτα, υπολογιστές, πικ-απ, σταχτοδοχεία, καπέλα, κούκλες, αυτοκινητάκια, νομίσματα, και γενικώς τα πάντα, ενώ ο δήμος έχει βάλει στα μεγάφωνα που συνοδεύουν τα ψώνια σου όχι τόσο τα αντίστοιχα λαϊκά άσματα που έχει συνηθίσει το αυτί μου στη λαϊκή, αλλά μάλλον Beatles, Belle n Sebastian και Cake. Φεύγουμε συγκινημένοι.

Στην Κατάληψη της Rivoli παίζουν κιθάρα και σε προσκαλούν μέσα. Είναι ένα παλιό πενταόροφο κτίριο γεμάτο ατελιέ ανεξάρτητων καλλιτεχνών. Πολλοί πίνακες, απίστευτα γλυπτά, το κτίριο δεν έχει πόρτες που να χωρίζουν το ένα διαμέρισμα από το άλλο, όλοι οι χώροι είναι ένα. Εκεί μένουν περίπου δεκαπέντε καλλιτέχνες. Η Gloria από τη Σλοβακία μένει τρία χρόνια εκεί. Ζωγραφίζει τεράστιους πίνακες με φωτεινά χρώματα ανακατεμένα, ακούγοντας Aloof στη διαπασών. Λέμε τις ιστορίες της ζωής μας, είναι ελεύθερη εκείνη, αφού ταξίδεψε αποφάσισε να εγκατασταθεί στο Παρίσι και να ζει ζωγραφίζοντας. Υπάρχει καμιά πολιτική χροιά σε όσα κάνετε στην Κατάληψη; Κουνάει το κεφάλι της αρνητικά και αδιάφορα. Ποιος έλεγε ότι οι καλλιτέχνες είναι καλύτεροι από τους πολιτικούς; Είναι τουλάχιστον λιγότερο βαρετοί.


paris pixiesΟι Pixies παίζουν για δεύτερη φορά και ένας όχλος κατευθύνεται προς το Parc de la Villette το διάσημο αρχιτεκτονικό συγκρότημα του Le Corbusier. Η συναυλία έγινε στο Ζenith και τα εισιτήρια είχαν εξαντληθεί και για τις δύο συναυλίες τους από τις πρώτες ώρες μετά την επίσημη ανακοίνωση του ερχομού τους. Παρόλα αυτά δεν ήταν δύσκολο να βρεις, με το που έφτασα μ' έπιασε ένας μαύρος και μου πρότεινε εισιτήριο. Δεν θα μπορούσαν να πω όχι στον μαύρο φυσικά, οπότε ανακατεύτηκα με τον όχλο και μπήκα στο Zenith.

Οι Ash έπαιξαν support. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την αηδία που μου προκάλεσε αυτό το group όταν ανακάλυψα ότι αντί για κρυμμένο κομμάτι στο τέλος του άλμπουμ τους '1977', είχαν ηχογραφήσει τα ξερατά τους. Τέλος πάντων ωραίο το 'Goldfinger' αλλά η θέση του support group στους Pixies νομίζω ότι είναι η πιο μεγάλη διάκριση που θα τύχουν ποτέ στην καριέρα τους. Μετά την εμφάνιση και στο Rockwave φυσικά...


pixies parisΟ Black Francis άλλαξε (όπως λέμε ευγενικά το πάχυνε) αλλά από φωνή, φωνάρα όπως πάντα. Η Kim Deal έχει την πιο σέξυ φωνή που έχω ακούσει ποτέ live και κυριαρχούσε όπως της έπρεπε στο χώρο. H μίας και μισής ώρας χορταστικότατη από άποψη tracklist συναυλία, όπου ακούσαμε σχεδόν όλες τις μεγάλες χιτάρες τους ('Here Comes Your Man', 'Is She Weird', 'Gouge Away', 'Debaser', 'Hey', 'Into The White', κ.ά.) ήταν μεγάλων προδιαγραφών (τουλάχιστον πέντε χιλιάδες κόσμος, συνεχή stage diving από τους fans, απίστευτη ένταση, ιδρώτας και θόρυβος, οι γάλλοι να φωνάζουν όλοι μαζί "i am un chien andalusia", απανωτά ανκόρ-για πρώτη φορά είδα ανκόρ πριν αποχωρήσει το γκρουπ στα παρασκήνια, απλά άφησαν τις κιθάρες τους πήγαν να φύγουν αλλά με τέτοιο κοινό ήταν αυτονόητο ότι θα ξαναγυρνούσαν οπότε, απλώς, ξαναφόρεσαν τις κιθάρες τους, κ.ά. τέτοια), αλλά τι λέω, αναμενόμενο ήταν, αφού έχουν να παίξουν πάνω από δέκα χρόνια. Τα περισσότερα τραγούδια των Pixies έχουν μια τέτοια καλοφτιαγμένη ειρωνεία και επίσης μια τέτοια αιχμηρή επιθετικότητα που όταν ακούς ορισμένα κομμάτια τους όπως το 'Here comes your man' σου φαίνεται σαν παιδικό άσμα, πριν βέβαια ανακαλύψεις τους στίχους. Αλλά αυτό είναι και το καταπληκτικό, δηλαδή με τη δεδομένη μουσική ευφυΐα του Black Francis, βγαίνει επιθετικότητα δυνατή σαν σφαλιάρα ακόμη και από τέτοια "παιδικά άσματα", έτσι καταφέρνουν οι άτιμοι ακόμη και με το άκουσμα αυτών να σε απογειώσουν. Εννοείται ότι το 'Where is my mind' ήταν το αποκορύφωμα του πάθους, αλλά θα ήθελα να σταθώ και στο 'Monkey gone to heaven' που μ' έκανε να χάσω τη φωνή μου προσπαθώντας να πείσω τόσο εγώ όσο και πολλοί άλλοι ότι "if man is five, then devil is six and then god is seven" στα πλαίσια του δεύτερου ανκόρ. Το κοινό αποθέωσε το group.

Η Κατερίνα όμως είχε αγοράσει μπύρες. Καθόμαστε απέναντι από το παράθυρο κοιτώντας την παρισινή πρόσοψη του απέναντι σπιτιού. Με την Κατερίνα συζητάμε για τα γνωστά θέματα και τραγουδάμε ασορτί το 'I know what boys like' των Unesex που τους άκουσε σε μία συναυλία και από τότε δεν μπορεί να τους ξεχάσει. Αφού κατεβάζουμε μερικές 1664, αρχίζουμε να τραγουδάμε "έχω ένα συναίσθημα - είναι αυτόματο", σε τελείως ελεύθερη μετάφραση του χιτακίου των Zoot Woman. Μετά πάμε βόλτα στην οδό Oberkampf όπου οι άνθρωποι έχουν χυθεί στα πεζοδρόμια. Το Nouveau Casino έχει λίγο κόσμο, κανείς πια δε θέλει να κλειστεί μέσα.

Λίγες μέρες αργότερα θα ακούσουμε για πρώτη φορά τους Beta Band. Και θα ανακαλύψουμε ότι η σκηνική τους παρουσία είναι μια χαρά, ο τελευταίος δίσκος αρκετά καλός αλλά, για να είμαστε ειλικρινείς, εκτός από τρεις τέσσερις φορές στη ζωή τους που τους ήρθε κυριολεκτικά θεία επιφοίτηση, τα παιδιά δεν είχαν βασικά και πολύ έμπνευση... Κρίμα, και θα τους ταίριαζε να είναι ταλαντούχοι. Βαριόμαστε και τρέχουμε στο Pop In.


pop in open micΤο Pop In δεν έχει τραπέζι ούτε για δείγμα, όπως συνήθως. Βολευόμαστε κάπως στο μπαρ, παίρνουμε μια κανάτα βαρελίσια. Δίπλα μας ο Nicolas και ο Ettienne έχουν παραγγείλει πίτσα και την τρώνε ακούγοντας Pavement. Παρακαλούμε το Nicolas να βάλει το 'Take me out' των Franz Ferdinand, οι οποίοι λέει αποφάσισαν να γίνουν συγκρότημα γιατί ήθελαν να φτιάξουν τραγούδια για να χορεύουν τα κορίτσια. Το καταφέρνουν, στο Pop In τουλάχιστον γίνεται πανικός.

Κυριακή βράδυ και έχει open mic στο υπόγειο του Pop In. Δηλαδή όποιος θέλει παίρνει το μικρόφωνο και τραγουδάει. Εκεί είχαμε ακούσει την Suzan από το Detroit που μας θύμισε τα πανέμορφα επιτηδευμένα φαλτσέτα της φωνής της Sue Tompkins από τους Life Without Buildings και γοητευτήκαμε.

Οι πόρνες κάνουν πιάτσα στη St Denis και αποφασίζουμε ότι θα ήταν καλή ιδέα να πάμε στο πιο παρακμιακό μπαράκι της περιοχής. Το La Cordonnerie παίζει συνέχεια Ray Charles, πρέπει να στοίχισε πολύ στον Roland. Μας πιάνει κουβέντα και μας κερνάει μια γύρα μπύρες. Ορκισμένος ροκάς και μπλουζάς (ή όπως είναι ο όρος τέλος πάντων) ο Roland έχει αφήσει το μπαρ του όπως το βρήκε. Το τζάμι είναι σπασμένο εδώ και χρόνια.


popingaysΚαταλήγουμε στον Mattieu, δηλαδή στο Leche Vin στη Βαστίλλη, έναν απίστευτο χώρο όπου οι τοίχοι είναι ασφυκτικά γεμάτοι από οτιδήποτε θρησκευτικό, κάρτες με το Χριστούλη, εικόνες, αγάλματα Παναγιών φωτιζόμενα, αφίσες με εκκλησίες επάνω, ενώ αντιστοίχως οι τοίχοι της τουαλέτας είναι ασφυκτικά γεμάτοι με φωτογραφίες και σελίδες από σκληρό πορνό. Εκεί ακούμε ένα συνδυασμό από Yann Tiersen, Ben Harper, Αmon Tobin και καπάκι τους Raining Pleasure που κάναμε δώρο στο Mattieu. Μετά βάζει την υπέροχη Laetitia Sheriff, γαλλίδα και φίλη του εκτός των άλλων, που είναι υπέροχη, αύριο πρωί θα τρέξουμε στο Festen να την αγοράσουμε. Ο Jean-Baptiste μου ζητάει να του γράψω Decades για να βάζει στις pop-in-gays βραδιές του Pop In. Και ο Gregory προσπαθεί να προφέρει "ένα ταξίδι στη γη..." των Στέρεο Νόβα που του άρεσαν λέει πολύ.

Το Αrte έχει αφιέρωμα στους Scissors Sisters και στους Electrelane. Οι Vegomatic μιλάνε στο France2 και η Kerren Ann στο TF1. Στο φεστιβάλ της Carcassone παίζει ο Bowie αλλά είναι από καιρό sold out. Ας τον αφήσω για αργότερα, με αυτoπαρηγορώ, ίσως παίξει στην Ολλανδία, τρεις ώρες με το eurostar. Τηλέφωνο. Ο Shane και ο Jerome-Berg μας κάλεσαν για πικ-νικ την Κυριακή. Η μικρή Zari, η κόρη του Shane κλείνει έξι μήνες. Το radio Nova παίζει Boards of Canada. Η Έρη με ψήνει να πάμε στο φεστιβάλ funk της Ορλεάνης μα εγώ προτιμάω τη Νέα. Στη Defense έχει φεστιβάλ τζαζ. Η Λένα αναρωτιέται με ποιον θα δει τους Simon και Garfunkel τέλη Ιουλίου και η Βάσω θέλει να πάρει εισιτήριο επειγόντως για τη Blondie. Έξω από το Beaubourg ένα ηλικιωμένο ζευγάρι κάθεται και παίζει τσιγγάνικα χαμογελώντας. Εκείνη ακορντεόν εκείνος βιολί. Στο MK6 η Le Monde οργανώνει avant premier του 'Fahrenheit 911'. Στο Rex παίζει ο Laurent Garnier και η ουρά απέξω φτάνει μέχρι το απέναντι τετράγωνο. Στο στέκι μας με τον Gregory, ένα bistro κάτω από το Pantheon όπου τα φώτα χαμηλώνουν μετά τις εφτά, ακούμε Sigur Ros και δεν το πιστεύουμε. Στο Chez Arianne δίπλα στο Beaubourg, το live με τα τσιγγάνικα έχει τελειώσει και η Arianne βάζει τώρα Jeferson Airoplane και μετά το 'Summertime' του Gershwin, το απίστευτο αυτό αριστούργημα που ταιριάζει πολύ με καλοκαίρι στο Παρίσι, στην αθάνατη εκτέλεση της Joplin. Οι magrebins θέλουν να σε αγκαλιάσουν, οι γάλλοι σου λένε bonjour στο δρόμο χωρίς να σε ξέρουν. Στις ατέλειωτες βρώμικες στοές του μετρό ακούγεται σαν ειρωνεία ο ύμνος της ευρωπαϊκής ένωσης, είναι μια τρελή γιαγιά με φλογέρα που ζητιανεύει. Από παντού μαζεύεις ήχους και όλο αναβάλλεις να μαζέψεις και τα πράγματα σου, αυτά μπορούν να περιμένουν. Έχουν πάρτυ εδώ.