Linear 86
* Στην παρένθεση ο τίτλος του δίσκου.
1. Jeb Loy Nichols - Sometime somewhere somebody (Strange faith & practice)
Τζαζλή μάνα τον εβύζαξε παρουσία του μπλουγκρά πατέρα, σταθμός του Wyoming τον εκπαίδευσε στην country και τη soul, στο Τέξας είδε Marley και Ramones, στην Υόρκη (σκέτη αφού δε μιλάμε ποτέ για παλιά) γνώρισε το hip-hop και τις Slits, στο Λονδίνο συγκατοίκησε με την Ari Up και τον Adrian Sherwood που του έδωσε και δουλειά γραφίστα στην Pressure Sounds του, τώρα ζει στην Ουαλική εξοχή και περιμένει από τη μοίρα να του στείλει το επόμενο εισιτήριο χωρίς επιστροφή. Έβγαλε μισή δεκάδα δίσκους στα πρώτα nineties με τους Fellow Travellers (αν έχεις το ταξίδι στο αίμα σου το μεταγγίζεις και στο γκρουπ σου) και ολόκληρη δεκάδα μικρών και μεγάλων σόλο δίσκων μετά απ'αυτούς. Ο Tim Giles σκουπίζει τα τύμπανα και ο Benedic Lamdin, γνωστός και ως εβδομηκοστός έβδομος νοσταλγός ή ερημίτης κάθεται στην κονσόλα. Someone somewhere in summertime take one.
2. Joshua James - Annabelle (Build me this)
Για δεκαπέντε δεύτερα νομίζεις πως ακούς Waterboys αλλά ξαφνικά μπαίνει η φωνή και αναρωτιέσαι μήπως τραυματίστηκε ο Mike Scott και τον αντικαθιστά ο παγκίτης που είναι διαφορετικός μεν, ίσος δε. Αν πω ότι βρίσκω σαγηνευτική αυτή την μισοψιθυριστή φωνή, θα είναι αλήθεια. Θυμάμαι πως σας σύστησα τον Ιοσούα στην 78η συνάντησή μας: Μελαχροινός γαλανομάτης διοπτροφόρος με ψιχαλισμένο μουστάκι και μεξικανόφατσα που κατάγεται απ'το Λίνκολν της Νεμπράσκας και μόλις μπήκε στο facebook group "αυτών που βιώνουν την νιρβάνεια περίοδο μεταξύ της κυκλοφορίας του πρώτου δίσκου τους και της έναρξης της προετοιμασίας του δεύτερου". The Ghost, The God & The Devil λέει ότι είναι όλες κι όλες οι επιρροές του. Τους Ghost τους ξέρω, είναι κάτι γιαπωνέζοι, God ήταν οι αυστραλοί που έλεγαν το My pal, τους Devil δεν τους έχω ακούσει, εκτός κι αν είναι αυτοί που went down to Georgia...
3. Bye Bye Bicycle - Navigation (Compass)
Andre Vikingsson, τραγουδιστής, ποπάς μέχρι το κόκαλο. Όπως δηλώνει και το όνομά του είναι υιός βίκινγκ, και είναι ο πιο αδέξιος τραγουδιστής - χορευτής που έχω δει εδώ και καιρό. Θα μου πει πως και οι γιαπωνέζοι δεν είναι καλοί στα γουέστερν αλλά στα κλιματιστικά και θα έχει εν μέρει δίκιο. Ας μη χορεύει καλά λοιπόν, ας γράφει καλά τραγούδια κι ας τα ερμηνεύει ικανοποιητικά. Έχει μαζί του άλλους τέσσερις μόνιμους (δύο -sson, έναν -strom κι έναν -roder) και με stage on stage τέσσερις έγχορδες dottirs. Πρώτο άλμπουμ τους στην bonjour recordings.
Απορία: γιατί οι Σουηδοί έχουν έφεση στην ποπ και οι γείτονες Φινλανδοί στο μέταλ; Υπάρχει dnaλόγος - γονιδιολόγος που μπορεί να δώσει απάντηση;
4. Martin Carr - The dead of winter (Ye gods (and little fishes))
Ομολογώ την παράλειψη να μην έχω διαβάσει το βιβλίο / δει την ταινία "Τo kill a mockingbird" από ήρωα των οποίων βαφτίστηκαν οι Boo Radleys. Θα το κάνω μέσα στα tens ή τα twentys. O κιθαρίστας Martin ήταν Boo Radley και αργότερα Brave Captain. Μετά χάθηκε. Στο site του, δίπλα στ'όνομά του έχει γράψει unknown artist. H εγκυκλοπαίδεια γράφει πως οι Boo έπαιζαν alternative rock, shoegazing, britpop, noise pop και dream pop. (Είναι καλό σημάδι όταν οι χαρηπάτσηδες επιστρατεύουν όλο τον κατάλογο για να σου δώσουν να καταλάβεις). Τα ίδια πάνω κάτω ισχύουν και για το σόλο του αγνώστου καλλιτέχνη.
5. The Heavy - Sixteen (The house that dirt built)
Bρετανικό κουαρτέτο απ'το Bath, μαύρη φωνή, λευκά όργανα, έβγαλαν τον πρώτο δίσκο τους "Great vengeance and furious ire" το 2007 στην Counter και το σόφομορ άλμπουμ πρόσφατα στην Ninja Tune. Κάποιος έγραψε (με την καλή έννοια) πως ακούγοντάς τους ακούς "όλα τα αγαπημένα σου γκρουπ σε ένα". Αυτό πουλάνε και οι Βαρείς. Μια μουσική σχιζοφρένεια φτιαγμένη από κλοπιμαία. Εδώ ληστεύουν τον Screaming Jay Hawkins ανασύροντας παράλλληλα απ'τα τρίσβαθα της μνήμης μου το Bensonhurst blues του Oscar Benton, στα υπόλοιπα ακούς αβάδιστα Stooges, James Brown, Led Zeppelin, White Stripes, Ray Charles, Otis Redding και άλλους με δικούς τους στίχους και σύγχρονη παραγωγή. Κάπου συμμετέχει και η Νοϊζέτα Shingae Shoniwa.
6. Mariachi El Bronx - Slave labor (Mariachi El Bronx)
Λεγόταν The Bronx, είναι πάνκηδες απ'το LA, μετά από τρία άλμπουμ, κάποια βραδιά τεκιλοκατάνυξης αποφάσισαν να βγάλουν ένα μαριάτσι άλμπουμ για την πλάκα τους. Τι θα γίνει αν αυτό πουλήσει περισσότερο απ'τα σοβαρά "έργα" τους, το Mariachi El θα αντικαταστήσει οριστικά το The στο όνομα, ο υιός του Los Lobo David Hidalgo και οι άλλοι μουσικοί που έπαιξαν τα πνευστά, τα ακορντεόν και τα guitarron θα γίνουν μόνιμα μέλη; Μήπως οι Calexico βρήκαν το μόνιμο σαπόρτ; Μήπως είναι προτιμότερο να τραγουδάνε στα ισπανικά για πιο εξωτικό αποτέλεσμα; Μήπως θα έπρεπε να φωνάξουν την Salma ή την Lila ή αμφότερες για ντουετάκι, τριοτάκι; Μήπως είναι καλύτερα να αφαιρέσουν και το Bronx απ'το όνομα γιατί παραπέμπει στον Grandmaster Flash και τον Afrika Bambaataa; Μήπως είναι ώρα να προχωρήσω στο επόμενο τραγούδι;
7. Ηelldorado - Cross-dressing truck driver (Sinful soul)
Σε πολλές χώρες έσπειρε μπάσταρδα ο Jeffrey Lee-Pierce. Στη Νορβηγία φαίνεται πως είχε ρέντα. Οι Helldorado μπορεί να μη γεννήθηκαν στο Denver ή στο Phoenix οι τίτλοι τους των τραγουδιών τους όμως μοιάζουν να γράφτηκαν σε αμερικάνικο μοτέλ: Diesel and bones, The snake girl song, Roadhouse, Killer on the highway, Helltown, Honky tonk aliens... Η διαφορά των Helldorado απ'τους Sixteen Horsepower, τους Madrugada και τους υπόλοιπους πελάτες της 10ης εντολής είναι η προσθήκη μεξικάνικου χρώματος σε μερικά τραγούδια. (Ε πόσα σαπόρτ να προσλάβουν οι Calexico;). Δισκογραφικά ξεκίνησαν με το μίνι "Lost highway" το 2002, "Director's cut" lp το 2004, "The ballad of Nora Lee" lp το 2005. Σα να τους ζόρισε η "Aμαρτιάρα ψυχή", αφού κύλησαν τέσσερα χρόνια μεταξύ των δύο δίσκων.
8. Black Heart Procession - Back to the underground (Six)
Και τι δεν έχουν γράψει τα φωτισμένα μυαλά για δαύτους. "Ο ήχος της οδήγησης τη νύχτα στη Δύση". "Θα μπορούσε να είναι το σάουντρακ της Μαρτυριάρας καρδιάς του Poe". "Ιστορίες και αισθήματα που μοιάζουν αληθινά". "Σαν παλιό, υποφωτισμένο καμπαρέ όπου άκουγες τραγουδιστές που γούσταραν σκοτεινά, ρομαντικά τραγούδια. Ο Morrison στα 60s, ο Bowie στα 70s, ο Cave στα 80s. Κάπου στα 90s οι BHP έγιναν η μόνιμη μπάντα του". "Η ραγισμένη καρδιά και η οδύνη ποτέ δεν ήχησαν τόσο ωραία". "Ακόμα και το πιο πυκνό σκοτάδι έχει τα καλά σημεία του". "To Six χαράσσει μια καθαρή γραμμή μεταξύ αυτών και των ψυχαγγιχτών Cohen, Cash, Waits". "Τα γρήγορα τραγούδια σε χτυπάνε αμέσως, τα αργά λειτουργούν σαν δηλητήριο". Το Back to the underground είναι απ'τα γρήγορα του δίσκου συμπληρώνω εγώ ο μη-ποιητής.
9. Devendra Banhart - 16th & Valencia Roxy Music (What will we be)
Γιατί διατηρεί το επώνυμο αφού δεν υπάρχει συνονόματος και δε μπαίνει στο κλαμπ που έχει μέλη τον Beck, τον Bono, τον Moby, την Bjork, την Beyonce, την Madonna; Πέρασαν μερικά χρόνια από τους πρώτους δίσκους στην Young God και της εμφάνισής του με τον Gira στο An και το ψυχορράγημα των zeroes βρίσκει τον 28χρονο στην αγκαλιά της Warner. Έβδομος δίσκος με παραγωγή που αρμόζει στο status της εταιρίας, με funk και country κομμάτια, με τρομπέτες και γυναικεία backing vocals, με λάτιν σφήνες και τη γνωστή αίσθηση πως ο καλλιτέχνης κάνει το χαβαλέ του. Μάλλον θα μας επισκεφθεί οσονούπω.
10. Hockey - Song away (Mind chaos)
Άκου σύμπτωση. Βάζω δυο τραγούδια στη σειρά και στο δεύτερο ακούω να λέει this ain't no Roxy Music. Οι οποίοι Roxy Music υπάρχουν και στον τίτλο του Devendra. (Έχω πάρει λαχείο, δεν έπιασε). Αυτοί οι τύποι φαίνεται πως έφτιαξαν τέσσερα ζωγραφιστά εξώφυλλα για το ντεμπούτο τους και επειδή δεν μπορούσαν να διαλέξουν τα έβαλαν και τα τέσσερα μπροστά σαν πλακάκια μπάνιου. Μια αηδία είναι. Θέλουν, λένε οι τέσσερις απ'το Portland, να φτιάχνουν κολλητικά χορευτικά τραγούδια. Ο χαρακτηρισμός κάποιου anelectro-funk κολλάει θαρρώ. Γουστάρουν, ξαναλένε οι τέσσερις απ'το Portland, τους ποιητές William Blake και Frank O'Hara και την τραγουδίστρια M.I.A. Κι εσένα αγαπητέ αγοραστή του δίσκου τους, κανέναν άλλον. This ain't no party, this ain't no disco, this ain't no fooling around.
11. The Big Pink - Dominoes (A brief history of love)
Στο προηγούμενο ένοιωθα κάτι LouReedοειδές να πλανάται, με την εισαγωγή αυτού θυμάμαι την Αφροδίτη με τις γούνες. Ιδέα μου είναι ασφαλώς και όχι συγγένεια. Οι Big Pink ήταν ένα από τα τρία αεροσκάφη που απέκτησε η 4AD το Φεβρουάριο του 2009. Τα άλλα δύο ήταν οι Broken Records και οι Camera Obscura. Φαντάζομαι πως πολλοί αγγλόφωνοι ραδιοφωνατζήδες θα τους παρουσιάζουν με το λογοπαίγνιο Music from Big Pink που είναι τίτλος δίσκου των Band. Δεν είναι πολλοί (μόνο δύο, ο Robbie Furze κι ο Milo Cordell), δεν έχουν πολλά άλμπουμ (μόνο αυτό), δεν τραγουδάνε για πολλά θέματα (μόνο για την αγάπη και τα ατέλειωτα πλοκάμια της, εξ ου και ο τίτλος του δίσκου), δεν τους έψαξε μακριά η εταιρία (είναι Λονδρέζοι). Έχουν και τέσσερα singles (για την περίπτωση που με διαβάζει συλλέκτης).
12. Muse - Uprising (The resistance)
Προβληματίστηκα στην επιλογή τραγουδιού απ'το πέμπτο άλμπουμ των Muse. Το Unnatural selection προσπάθησε με νύχια και με δόντια να κερδίσει την ψήφο μου. Πέραν τούτου ουδέν. Και αφού τους αρέσουν οι Μούσες θα τους αφιερώσω τα Εννέα κορίτσια των Sounds.
Για τον Ελικώνα μονοπάτι πήρα κι όταν ο Απόλλωνας θα παίζει λύρα
μέσ' τη νύχτα ευκαιρία θα γυρέψω τα εννιά κορίτσια που φυλάει να του κλέψω.
Θα κλέψω την Καλλιόπη, θα πάρω την Κλειώ χαρτί και καλαμάρι να μάθω να κρατώ.
Θα πάρω την Ευτέρπη, να 'ρθεί κι η Ερατώ το ποίημα της αγάπης να μάθω σα νερό.
Να παίζει η κωμωδία κι η Θάλεια θα 'ρθεί, η Μελπομένη μόνη αν μείνει θα χαθεί.
Μα και την Τερψιχόρη ν' αφήσω δεν μπορώ γιατί στα βήματά της θα μάθω το χορό.
Πολύμνια την λένε και είναι ευβλαβική, θα 'ρθεί για να με μάθει ζωή ασκητική.
Κοντά μου η Ουρανία στ' αστέρια θα βρεθεί, θα κλέψω εννιά κορίτσια το χρόνο που θα 'ρθεί.
13. Andrew Weatherall - Miss Rule (A pox on the pioneers)
Φρεσκαδούρα, new kid in town που θα'λεγαν οι Eagles, πρώτος δίσκος. Καλωσόρισες παιδί μου στη ζούγκλα της music business. Πριν με θεωρήσουν άσχετο οι σχετικοί να προσθέσω τα απαραίτητα. Ναι μεν είναι πρώτος σόλο δίσκος του Παντοσκαιρού, πριν απ'αυτόν όμως υπήρξε ιδρυτής των Sabres of Paradise (3 albums) και Two Lone Swordsmen (8 albums). Δίπλα στο μουσικός προσθέστε και φανζινάς, εταιριάρχης, dj, remixer, παραγωγός. Το δίσκο Screamadelica τον γνωρίζετε; Ρίξτε μια ματιά στα credits.
14. Ηealth - We are water (Get color)
Τετράς απ'το Los Angeles που ντεμπούταρε ομονύμως το 2007 και επανήλθε φέτος με δεύτερο cd αφού ενδιάμεσα μας φιλοδώρησε και με ένα remix album. Ήθελαν λέξη καθημερινής χρήσης για όνομα και διάλεξαν την αντιντερνετική Health. Στα live παίζουν σαν σεληνιασμένοι ή σαν Birthday Party σε διπλή ταχύτητα. Σαν hardcore μπάντα που πνίγεται στο distortion με τα φωνητικά να έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Όπως καταλαβαίνετε η αγαπημένη τους λέξη είναι αυτή που αρχίζει από θο και τελειώνει σε βος. Τους αγαπούν οι καθαριστές των club που κουράζονται λιγότερο αφού τη σκηνή τη σκουπίζουν καλά οι ίδιοι καθώς έρπουν πάνω της στη μεγαλύτερη διάρκεια της συναυλίας. Οι συνεντεύξεις δεν τους αρέσουν. Τα t-shirt τους δε μ'αρέσουν.
15. Editors - Papillon (In this light and on this evening)
"Aκόμα ζω καθάρματα!" H Λουλού ο Dustin Hoffman αποδέχτηκε τη μοίρα του ως ισόβιου καλλιεργητή ζαρζαβατικών στην αμερικάνικη Μακρόνησο, ο Steve McQueen έκανε μέχρι τέλους απόπειρες απόδρασης κι ας σάπιζε στην απομόνωση κάθε φορά που τον τσάκωναν. Όλα αυτά στο Papillon του Franklin J. Schaffner, μεγάλης αγάπης των εφηβικών μας χρόνων. Make our escape, you're my own Papillon. Έτσι ξεκινάει το συγκεκριμένο χορευτικό, πιασάρικο πρώτο σίνγκλ απ'το τρίτο άλμπουμ των Editors. To υπόλοιπο άλμπουμ είναι πιο αργό, σκοτεινό, ηλεκτρονικό.
16. Μesh - Τhe bitter end (A perfect solution)
Δεκαπέντε χρόνια είναι πολύς καιρός και είναι ώρα να προχωρήσω παρακάτω είπε ο Neil Taylor και αποχώρησε απ'τους Mesh. Με βρίσκει σύμφωνο ως προς το χρονικό διάστημα, 15 χρόνια είναι αρκετά για ένα project. Αν αρχίσεις απ'τα 15 μέχρι το εφ άπαξ ολοκληρώνεις τρία και μετά το ρίχνεις στο τάβλι. Οι ιδρυτές των Mesh (Bristol, 1991, 7 albums) Mark Hockings και Richard Silverthorn τον αναπλήρωσαν με τους Geoff Pinckney και Sean Suleman αλλά μεταξύ τους βάζουν τη λέξη with που δείχνει πως δεν τους θεωρούν ισότιμα μέλη. Οι Mesh ξέρουν τι θέλουν οι Γερμανοί κολλημένοι για να σ'ακολουθήσουν. Λίγο techno, λίγο Depeche, λίγο Placebo και ποιος την χε την αυθεντικότητα. Άμα θες καλά γουέστερν ψάξ'τα στην Ιταλία.
17. A Place to Bury Strangers - In your heart (Exploding head)
Πάμε σε μένα: Όταν ακούω το όνομά τους θυμάμαι το "The trouble with Harry" του Alfred. Πάμε σ'αυτούς: Είναι τρεις, απ'το Brooklyn, δεύτερος δίσκος. Όπου κι αν διαβάσεις κριτική εμφανίζονται οι Jesus & Mary Division, οι My Dinosaur Valentine, κάτι χειροποίητα πετάλια για κιθάρες και η λέξη noise. Βαριέμαι. Κάθε γενιά θέλει τη δική της κόπια Psychocandy και με περισσότερα decibel. Θεμιτό. Εδώ ο Τζιμάκος συνεργάζεται με τον κομιστή, σ'αυτό θα κολλήσουμε; Θυμάμαι μια συζήτηση με έναν μουσικό περί του original Psychocandy, έξω απ'το Up Tempo, τότε. Θυμάμαι πως η τελευταία συναυλία των Jesus & Mary Chain έγινε στη Θεσσαλονίκη. Θυμάμαι μια συνέντευξη σε ένα ξενοδοχείο της λεωφόρου Αλεξάνδρας. Εσύ θυμάσαι τίποτα ή το έχεις κάψει;
18. You Say Party! We Say Die! - Lonely's lunch (XXXX)
Νιουγουέιβερς απ'την περιοχή του Vancouver αλλά τα ονόματά τους (Βecky Νinkovic, Stephen O'Shea, Derek Adam) φανερώνουν πως οι ρίζες τους βρίσκονται πολύ μακριά. Απ'το 2003 μαζί, το 2008 πήγαν να το διαλύσουν αλλά τους έσωσε η Κίνα και η Ιαπωνία. (Ρίξε βιολιά εδώ). Η τουρ που έκαναν εκεί τους έφερε τόσο κοντά που ξεπέρασαν τις διαφορές τους και αποφάσισαν να συνεχίσουν. Σαν αναγεννημένοι μάλιστα άρχισαν να βοηθούν ηλικιωμένους με αναπηρία, φτωχούς και άστεγους. (Βγάλε τα βιολιά, βάλε Circle Jerks). Το 2006 έπαιξαν στις Πολιτείες αλλά επειδή δεν είχαν άδεια εργασίας ο Ο'Sea (που μάλλον δήλωσε υπεύθυνος) έφαγε πενταετή αποκλεισμό απ'τη χώρα. Κανονικό ντισκαλιφιέ. Όσο για τον τίτλο του τρίτου τους δίσκου, ψάξτε άλλον να σας βοηθήσει. Να έχει σχέση με τα κινηματογραφικά ratings; Απίθανο. Να έχει σχέση με τη μάρκα μπύρας XXXX που φτιάχνεται στο Brisbane των Go-Betweens; Απιθανότερο.
19. Soulsavers feat Mark Lanegan - Shadows fall (Broken)
"Κάποιο λάθος κάνετε, εγώ είμαι post-grunge τραγουδιστής". "Ρε δεν κόβετε την πλάκα πρωί πρωί. Δε μου φτάνει που αρπάχτηκα με την Isobel χτες βράδυ, έχω κι εσάς!". "Θα ξεφτιλιστώ αλλά τι να κάνω που έχω μεγάλα οικονομικά ζόρια..." Δεν ξέρω ποια ήταν η πρώτη αντίδραση του Mark Lanegan όταν οι ηλεκτρονικοί Rich Machin και Ian Glover του έκαναν πρόταση να τραγουδήσει στο δεύτερο δίσκο τους πριν τρία χρόνια. Φαίνεται πως δεν το μετάνιωσε αφού συμμετέχει και στον τρίτο τους μαζί με φίλους και γνωστούς (Mike Patton, Gibby Haynes, Bonnie Billy, Jason Pierce, Richard Hawley). Μη σου πω ότι γλυκάθηκε κιόλας και τραγούδησε και στο Future chaos των Bomb the Bass. Ο 44χρονος Mark Lanegan.
20. Wax Tailor feat Charlotte Savary - Greenfields (In the mood for life)
Ξεκινάει απ'τα χωράφια που τα φιλούσε ο ήλιος, τις κοιλάδες που έσκιζαν τα ποτάμια, τους ουρανούς που λέρωναν τα λευκά σύννεφα με παντελόνια και εκεί που αναρωτιέσαι που το πάει ο ποιητής σου σκάει την εξήγηση: όλα αυτά ήταν μέρος μιας αγάπης που δεν υπάρχει πια. Παν και τα γκρίνφιλντς, παν και οι μισέλ βάλεϊς. Top melody. Μπορείτε να το δείτε στο tube με τους πρώτους αοιδιάσαντες Brothers Four να το εκτελούν με την ...εκρηκτικότητα που έχουν οι Kraftwerk επί σκηνής. Ο Wax Tailor ή Jean-Christophe Le Saout ή γάλλος σινεματικός χιπχοπάς που έχει διάθεση για ζωή έχει βγάλει τρεις δίσκους απ'το 2006 με την Καρλότα που ακούμε εδώ να τον υποστηρίζει συχνά με τις χορδές της. O Wong Kar-wai που είχε διάθεση για έρωτα είναι ΧονγκΚονγκέζος σκηνοθέτης αλλά δεν είναι η δουλειά μου να τον παρουσιάσω.
End of cd 1. Total time 79.50
_____
