Listen to New York #1

I Need a Fix and a Twix

- I want you to spell New York for me John. - Βροχή, αέρας, φασαρία, σάπια χοτ ντογκ, ληγμένα φαλάφελ και συναυλίες με γκρουπ που δε ξέρουν να παίζουν και δεν μπορούν να τραγουδήσουν. Tου Γιάννη Πολύζου

The Black Lips, Vivian Girls, Yellow Dogs
12 Απριλίου 2011, Webster Hall

- Ταυτότητα παρακαλώ.
- Τι πράγμα;
- Είσαι πάνω από 21;
- Μερσί για το κομπλιμέντο αλλά πολύ φοβάμαι ότι είμαι πάνω από 31.
- Αν δε μου δείξεις κάποιου είδους ταυτότητα δε γίνεται να μπεις.
- Τι λες ρε φίλε, έχω έρθει απ' του διαόλου τη μάνα για τη συναυλία... Μην ξηγιέσαι έτσι.
- Σόρυ αλλά...
- Κοίτα είμαι νεοφερμένος, δεν ήξερα τι παίζει. Άσε με να μπω κι υπόσχομαι από δω και μπρος να έχω πάντα το διαβατήριο στην τσέπη.
- ΟΚ, αλλά μην τυχόν σε δω μεθυσμένο πιο μετά, την έβαψες.
- Κι εγώ μη σε πετύχω χωρίς τα φιλαράκια σου, τη γάμησες.
Αυτό το τελευταίο δεν το είπα φυσικά: το διάβασε στο βλέμμα μου.



NYCNew York Fuckin' City, απ' το πρωί στους δρόμους μ' έναν καφέ κι ένα μπέιγκελ και δε σταμάτησε να βρέχει ούτε λεπτό, καθώς πλησίαζα στο Webster Hall ο αέρας έπαιρνε το νερό απ' το πεζοδρόμιο και μου το ψέκαζε στα μούτρα, έχω φτύσει αίμα με τον καιρό εδώ πέρα και πού να λογαριάσεις τις αποστάσεις, το χρόνο που δε φτάνει ούτε για τα πιο απλά πράγματα ή τη φασαρία, αμάν η φασαρία, όπου και να τρυπώσω η Νέα Υόρκη με καταδιώκει, οι πυροσβεστικές σφυράνε σαν βαπόρια, όταν περνάει το μετρό σε κάποια υπέργεια γραμμή θαρρείς πως γίνεται σεισμός, όσο για τη δουλειά που έχω για το NYU, μην την ψάχνεις, διαβάζω λες και θα λύσω τα προβλήματα που άφησε πίσω ο Αϊνστάιν, αλγεβρικές εξισώσεις τα βήματά μου που λέει κι ο ποιητής, δηλαδή αφού πιάσαμε τα ανώτερα μαθηματικά, είναι που τίποτα δεν προστίθεται σε ό,τι περνάει, το επόμενο πρωί ξεκινάς απ' το μηδέν, καλά να πάθω βέβαια Νέα Υόρκη ήθελα αλλά ποια Νέα Υόρκη, για την ώρα δεν έχω πάρει μυρωδιά πέρα από σάπια χοτ ντογκ και ληγμένα φαλάφελ, το λίγο που πρόλαβα να δω πηγαινοερχόμενος σαν το μετροπόντικα στο Βίλατζ μού θύμισε Βερολίνο με ουρανοξύστες κι έτσι ψιλό-Τζάρμους φάση, Stranger than Paradise και τα ρέστα κι η αλήθεια είναι ότι με τόση συννεφιά αρχίζεις να τα βλέπεις όλα ασπρόμαυρα (την έχασα προ πολλού την πρόταση, δεν πειράζει συνεχίζω), τη νύχτα κάτι γίνεται, φώτα, κίνηση, η θέα στον Ηστ Ρίβερ ομολογώ ότι είναι μαγευτική με τις γιγάντιες γέφυρες που μοιάζουν πιο πρωτόγονες από το Στόουνχετζ, αλλά γενικότερα ως πόλη δε μ' έχει φανεί τίποτα σπουδαίο κι αν πεις για ζωή, χτύπησες κέντρο, βιδωμένος σ' ένα

NYC2δωμάτιο 15 τετραγωνικά μάλλον δεν έχω πολλές επιλογές, What do we have for entertainment? που λένε και οι Clash, μεγάλη υπόθεση σαν σκεφτώ πως αυτό ακριβώς κίνησα να βρω, την Αμερική του That's Entertainment!, οι μετακινήσεις προφανώς είναι πολυτέλεια κι όσο για τη γειτονιά μου, το άλλο βίλατζ με το μεγαλύτερο κατά κεφαλήν σκυλάδικο στον πλανήτη (ναι, την Αστόρια), τόσο μάπα μουσική και τόσες χριστοπαναγίες δεν έχω ακούσει τριάντα χρόνια στη Θεσσαλονίκη (ποιος Έλλην αοιδός λέει τους στίχοι "Έμπα μες στο τούρμπο και φύγαμε με τούρμπο / να δω να ζεμπεκιάζεσαι και να τσιφτετελιάζεσαι";), μα ακόμα κι αν αποφάσιζα να κατεβαίνω πιο συχνά στο Μανχάταν έτσι μονάχος που είμαι τι θά 'κανα πάνω κάτω, ακριβά ζόρια στο Νιου Γιόρκι εν ολίγοις, κάποιοι φίλοι μού λέγανε πως είναι δύσκολη πόλη κι εγώ σκεφτόμουνα "ε, φλώροι" όμως η αλήθεια είναι ότι χρειάζεται χρήμα, χρόνος, γερά κίνητρα και νεύρα για να μη σε πάρει από κάτω, προχτές που γινόταν της κακομοίρας στο μετρό απόρησα πώς δε βούτηξα κάνα μπούστη απ' το λαιμό, αυτό είναι μάλλον που λένε New York City Cool...

Κι έχεις έπειτα το βλαμμένο το σεκιουριτά να σου ζητάει ταυτότητα για να βεβαιωθεί ότι είσαι πάνω από 21. Δε βλέπεις το χάλι μου ρε φίλε;!



NYC3Μπαίνοντας για πρώτη φορά στο Webster Hall νιώθω κάτι οικείο στην ατμόσφαιρα, ίσως επειδή μου θυμίζει νάιτ κλαμπ των αρχών του περασμένου αιώνα σαν αυτά που βλέπουμε στις ταινίες. Η μπαργούμαν που με σερβίρει φέρει το πιο εξωφρενικό άφρο που έχω δει ποτέ, ενώ οι Yellow Dogs πάει κάνα δεκάλεπτο που ξεκίνησαν όπως με πληροφορεί. Ιρανοί που μετοίκησαν στο Μπρούκλυν, η πρώτη μπάντα που μου φέρνουν στο μυαλό (εδώ γελάνε;) είναι οι Groove Machine του πρώτου άλμπουμ -ή μάλλον των πρώτων συναυλιών. Και φυσιογνωμικά, πέρα από τον ήχο. Οι Yellow Dogs είναι πιο ροκάδες βέβαια, φλερτάρουνε με την ψυχεδέλεια (των early '90s, όχι των late '60s) και είναι αρκετά ευχάριστοι ακόμη κι αν δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυποι.

Ακολουθούν οι Vivian Girls που πραγματικά μ' αφήνουν άφωνο. Δε φταίει τόσο που δεν ξέρουνε να παίζουν. Γκαράζ ποπ μπάντα υποτίθεται πως είναι, ήχος που έτσι κι αλλιώς δεν έχει μεγάλες απαιτήσεις. Το βασικό πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούνε να τραγουδήσουν - στοιχειωδώς, όταν ξελαρυγγιάζονται στο μπάνιο στάνταρ θα κατεβάζουν καθρέφτες! Αλήθεια, η παραφωνία παίρνει απόψε άλλες διαστάσεις και σαν να μου φαίνεται ότι δεν αντιλαμβάνονται πόσο φάλτσες είναι. Άλλωστε ο περισσότερος κόσμος χειροκροτάει (μωρέ ας μην ήτανε girl group και θα σού 'λεγα) οπότε κι εκείνες συνεχίζουν το θεόπνευστο έργο τους, φαλτσάροντας εννοείται ακόμη περισσότερο. Ευτυχώς μας καληνύχτισαν πάνω που αρχίσανε να γίνονται εντελώς ανυπόφορες. Τι διάλο, στο Primavera '09 που μου φάνηκαν ΟΚ, ναρκωτικά είχα πάρει;!



NYC4Μπα, ναρκωτικά θά 'πρεπε να πάρω απόψε προκειμένου ν' αντέξω τόση μπούρδα. Γιατί αν οι Vivian Girls κάναν την ασχετοσύνη τέχνη, οι Black Lips την ανήγαγαν σε επιστήμη. Θα μου πεις αφού τους έχεις ξαναδεί και ξέρεις τι αχαΐρευτοι είναι, πού πας και μπλέκεις; Ε, γι' αυτό εν μέρει ευθύνεται ο Γιάννης Παπαϊωάννου που μου έγραψε το Good Bad Not Evil και παραλίγο να με πείσει για το αντίθετο (μ' έκαψες Γιάννη!). Επιμένω στην πρώτη μου εντύπωση. Λάιβ οι Black Lips είναι για πολλές κλωτσές.

Κι αυτοί φυσικά δεν έχουνε φωνές ούτε για να γυρέψουνε βοήθεια. Και παίζουνε σαν ξεχαρβαλωμένη λατέρνα. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Από τους Velvets και τους Ramones μέχρι τους Sonic Youth και τους Blonde Redhead (κουτσοί στραβοί στη Νέα Υόρκη!), η ασχετοσύνη έχει τη γλύκα της αν την πλασάρεις με στυλ. Οι Black Lips δε διαθέτουνε δράμι από δαύτο. Και με το ποζεριλίκι που τους δέρνει -ποιος ξέρει, οι ίδιοι μπορεί να νομίζουν ότι ακολουθούνε τα χνάρια του Τζόνυ Θάντερς- μοιάζουν ακόμη πιο άσχημοι και κακόφωνοι απ' όσο είναι. Όταν κάποια στιγμή αρχίσανε να εκτοξεύουν χάρτινα ρολά στο κοινό (που εν συνεχεία τα πετούσε πίσω στη σκηνή κ.ο.κ.), το θέαμα ήταν απολύτως ταιριαστό με το ακρόαμα.

Ψόφιος στην κούραση κι ελαφρώς αποκαρδιωμένος, δεν άντεξα να τους παρακολουθήσω μέχρι το τέλος. Ευτυχώς είχα από πριν ένα Twix στη μέσα τσέπη του μπουφάν. Χωρίς αμφιβολία, η πιο δυνατή συγκίνηση της βραδιάς.

(συνεχίζεται)