Listen to New York #4

"Broadway Looked so Medieval…"

Συνέντευξη με τον Bryan Waterman που έγραψε βιβλίο για το "Marquee Moon" των Television. Του Γιάννη Πολύζου



Bryan WatermanΟΚ, υποσχέθηκα καλοκαίρι στο Μπρούκλυν τον περασμένο μήνα μα από καιρό ήθελα να παρουσιάσω τα μουσικά βιβλιαράκια 33 1/3. Γι' αυτό το σκοπό διάλεξα το Marquee Moon, σίγουρα ένα από τα καλύτερα της σειράς. Κι αντί για μια συνηθισμένη κριτική, προτίμησα να μιλήσω με το συγγραφέα του βιβλίου, Μπράιαν Γουώτερμαν.

Ποια ήταν η υποδοχή του βιβλίου μέχρι τώρα;

Υπήρξε πολύ θετική ανταπόκριση από μουσικά μπλογκ καθώς και από ανθρώπους που συμμετείχαν στη σκηνή του '70. Είμαι πολύ ευχαριστημένος απ' την υποδοχή που επεφύλαξε στο βιβλίο ο Τζέημς Γουόλκοτ, ο οποίος έγραφε για το Village Voice εκείνη την εποχή και τώρα είναι στο Vanity Fair - πρόσφατα κυκλοφόρησαν τα απομνημονεύματά του από τα '70s με τίτλο Lucking Out, καταπληκτικό βιβλίο. Ο Γουόλκοτ ήταν από τις αγαπημένες μου πηγές, τόσο τα γραπτά του όσο κι ο ίδιος ως μορφή, οπότε φαντάζεσαι πόσο χάρηκα όταν είδα ότι πρότεινε το βιβλίο μου στο λογαριασμό του στο τουίτερ. Οι αντιδράσεις από κάποια μέλη του γκρουπ ήταν ανάμεικτες. Είχαμε μια ωραία συζήτηση με τον Τομ Βερλαίν όταν βγήκαμε για φαγητό, αλλά αργότερα ανέφερε στο βραζιλιάνικο MTV ότι δεν του άρεσε το βιβλίο μου, καθώς και οποιοδήποτε άλλο σχετικό με τους Television. Με τον Ρίτσαρντ Λόυντ τα είπαμε ωραία στο τηλέφωνο αλλά αργότερα έμαθα από δεύτερο χέρι, μέσω κάποιου μπλογκ, ότι θεωρεί ότι δεν προβλήθηκε αρκετά. Σίγουρα τα στράβωματά τους έχουνε κάποια βάση. Υπάρχουν πράγματα στο βιβλίο που κι εμένα δε μ' αρέσουν! Αλλά συνολικά είμαι περήφανος γι' αυτό και πολύ ικανοποιημένος που υπήρξε τόσο μεγάλη ανταπόκριση από το αναγνωστικό κοινό.

Γιατί επέλεξες το Marquee Moon; Εκείνη την εποχή κυκλοφόρησαν κι άλλα πρωτότυπα και άκρως επιδραστικά άλμπουμ όπως το New York Dolls, το The Modern Lovers, το Blank Generation ή το L.A.M.F.

Κατ' αρχάς είναι το αγαπημένο μου άλμπουμ εκείνης της περιόδου, ίσως το αγαπημένο μου άλμπουμ όλων των εποχών. Οπότε δεν μπορώ να πω ότι με τράβηξε κάτι άλλο, αν και ευχαρίστως θα έγραφα για κάποιο από τα LP που ανέφερες ή και για το Talking Heads '77 ή το Parallel Lines. Αλλά πέρα απ' αυτό, είναι μία λογική επιλογή με δεδομένο το ενδιαφέρον μου για τη μυθολογία της νεοϋορκέζικης πανκ σκηνής. Οι Television συχνά αναφέρονται ως ιδρυτές της σκηνής του CBGB. Ήθελα να εξιστορήσω πώς γεννήθηκε αυτός ο μύθος και τι επίδραση είχε στο άλμπουμ αυτό καθαυτό.

Πιστεύεις ότι το Marquee Moon οδήγησε σε μια ρήξη με το παρελθόν - τους χίπηδες αλλά και την παρακμιακή σκηνή του Factory; Ότι σηματοδοτεί κατά κάποιον τρόπο το τέλος της "Εποχής του Γουώρχολ";

Νομίζω πως η βαθιά ρήξη ήρθε με την εμφάνιση των γκλαμ ρόκερ, αν και παιδεύτηκα αρκετά για ν' αποδείξω ότι οι Television γεννήθηκαν μέσα στα Γουωρχολικά συμφραζόμενα κι έπρεπε έπειτα να παλέψουνε για να κόψουν τους όποιους δεσμούς. Λέγανε "Let me out of here!" προτού καν γεννηθούν, υποθέτω. Από μουσικής πλευράς, πολλοί τους συγκρίνανε με τους Velvets ήδη από το ξεκίνημα και νομίζω ότι δουλέψανε σκληρά για να ξεφύγουν κι απ' αυτή τη σκιά.



MarqueeΠοια είναι η σημασία του Marquee Moon για τους σημερινούς ακροατές; Πιστεύεις ότι η θέση των Television ως λίγο-πολύ καλτ μπάντας μπορεί ν' αλλάξει; Δεδομένου ότι διανύουμε μια περίοδο όπου η ροκ κληρονομιά αξιολογείται εκ νέου (επανακυκλοφορίες, ντοκυμαντέρ, βιβλία κτλ).

Οι Television ως επίδραση στον ήχο και στο όλο concept της indie σκηνής είναι εξίσου σημαντικοί με τους Velvet Underground. Αυτό φάνηκε αρκετά νωρίς σε μπάντες όπως οι REM ή οι Echo and the Bunnymen - μουσικές με τις οποίες μεγάλωσα. Αλλά και μπάντες του '90 τους αναφέρουν ως επιρροή. Θυμάμαι μια συνέντευξη του Στήβεν Μάλκμους, αρχές '90s, όπου όρισε το 'Marquee Moon' ως τα δέκα τελειότερα λεπτά του ροκ εν ρολ ή κάτι τέτοιο. Και σήμερα μιλώ με πολλούς πιτσιρικάδες απ' το Μπρούκλυν που έχουνε τους Television για σημείο αναφοράς. Οι Real Estate για παράδειγμα δανείστηκαν τον τίτλο του καινούριου τους άλμπουμ από το 'Days', κομμάτι των Television στο δεύτερο LP. Οι Wild Flag, με τις δικές τους αντιμαχόμενες κιθάρες, παίζουνε λάιβ το 'See No Evil'.

Σχημάτισα την εντύπωση ότι δε μίλησες με τον Βερλαίν ή κάποιο άλλο μέλος του γκρουπ.

Προτίμησα να μην κάνω συνεντεύξεις για διάφορους λόγους. Κατ' αρχάς κάποιοι απ' τους Television αποφεύγουν να μιλήσουν, ιδίως για τα '70s, ενώ κάποιοι άλλοι είναι ψόφιοι για κάτι τέτοιο, πράγμα που θα οδηγούσε σ' ένα άνισο αρχείο. Έπειτα υπάρχουν αντιδικίες μεταξύ τους. Ο Λόυντ συγκεκριμένα, σε πρόσφατες συνεντεύξεις και συναυλίες, τα χώνει στον Βερλαίν και ξαναγράφει την ιστορία του γκρουπ ή, όπως λέει ο ίδιος, προσπαθεί να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Δεν ήθελα να βουτήξω σ' αυτό το βούρκο. Επιπλέον, μέρος της δουλειάς μου είναι η ιστορία της λογοτεχνίας. Λειτουργώ καλά όταν δουλεύω με γραπτά αρχεία και - παρόλο που σ' αυτή την περίπτωση προσπάθησα να γράψω όσο περισσότερο γίνεται για τη μουσική - μάλλον νιώθω πιο άνετα όταν γράφω για λέξεις. Οπότε πέρασα πολύ χρόνο διαβάζοντας αρχεία, πρώιμα αποκόμματα σχετικά με την μπάντα κτλ, προσπαθώντας να συναρμολογήσω μια ιστορία από διάφορα σκόρπια κείμενα.

Επέμεινες στη σύνδεση των Television με την Downtown σκηνή. Ωστόσο ο Βερλαίν επεδίωξε να αποκοπεί απ' αυτόν το χώρο αρκετά νωρίς.

Αυτό είναι μέρος της ιστορίας. Ο Βερλαίν ήθελε να διεκδικήσει την πατρότητα της σκηνής και ταυτόχρονα να την αποποιηθεί. Κι αυτή είναι η πλοκή του βιβλίου, πάνω κάτω. Αν κάποιος προσπαθεί τόσο επίμονα να αποστασιοποιηθεί από κάτι, νομίζω πως είναι μια χειρονομία που αξίζει να προσπαθήσεις να την καταλάβεις ή να γράψεις γι' αυτή.

Μπορούμε να σχεδιάσουμε ένα πρόχειρο γενεαλογικό δέντρο των Television;



TelevisionΒέβαια, η σκέψη μου λειτουργεί με όρους γενεαλογίας. Το "big setup" που εντοπίζω εγώ φτάνει μέχρι τον Γουώρχολ, τον Ντυσάν και όλη την ιστορία των μποέμηδων του Βίλατζ. Από μουσικής άποψης, στο βιβλίο αναφέρω ως προγόνους τους Velvets και τον γκαράζ ήχο του '60, κάποια ψυχεδελικά γκρουπ στο στυλ των Nuggets κτλ. Μακάρι να μπορούσα να γράψω περισσότερα για free jazz η οποία υπήρξε αναμφίβολα μεγάλη επιρροή για τον Βερλαίν. Φυσικά οι οφειλές του Λόυντ στον Χέντριξ είναι πασίγνωστες.

Έχω ακούσει αρκετές φορές το σχόλιο ότι η παραγωγή του Marquee Moon είναι φτωχή, σαν να μπήκαν ας πούμε στο στούντιο, ν' ανοίξανε τους ενισχυτές και ν' αρχίσανε να γράφουν.

Οι Television ανακατευτήκανε πολύ στην παραγωγή και, παρόλο που ο ήχος είναι απογυμνωμένος, υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα που είναι διπλό- και τριπλογραμμένα. Άκου για παράδειγμα το ξελαρύγγιασμα του Βερλαίν στο τέλος του 'See No Evil', πόσες φωνές έγραψε. Ο Λόυντ έχει αναφέρει ότι έκανε όβερ νταμπ όλα τα σόλο του - μέχρι και οχτώ φορές, όπως στην περίπτωση του 'Elevation'. Υπάρχει βέβαια η περίφημη ιστορία ότι τα ντραμς του Μπίλυ Φίκα άρχισαν να διαλύονται ενώ γράφανε το ομώνυμο τραγούδι κι αυτός προσπάθησε να βγάλει το τέικ όπως-όπως, αλλά δεν πρόκειται για "λάιβ" άλμπουμ, σε καμιά περίπτωση. Απλώς θέλανε ν' ακούγεται έτσι. Χωρίς στολίδια.

Στο προσωπικό σου σάιτ γράφεις ότι μαζί με τον Σάιρους Πατέλ συλλάβατε το Marquee Moon και το Some Girls ως αλληλοσυμπληρούμενα βιβλία.

Και τα δύο είναι βιβλία για τη Νέα Υόρκη του '70. Οι Stones ήταν ακόμα ηγετικές μορφές της σκηνής, η παλιά άρχουσα τάξη που ήταν ταυτόχρονα αντικείμενο λατρείας και απέχθειας. Βλέπανε με κάποια ανησυχία τις εξελίξεις στις σκηνές της Νέας Υόρκης και του Λονδίνου. Μα απ' την άλλη, θέλανε να πουλάνε μούρη στον κύκλο του Γουώρχολ και να βγάζουν γούστα στο Studio 54.Το Some Girls καλύπτει ευρύτερο κομμάτι της σκηνής του '70 απ' ό,τι το Marquee Moon, το οποίο έχει να κάνει πιο πολύ με νυχτερινά αστικά τοπία παρά με τα χαϊλίκια των κλαμπ.

Όταν παρουσίασες το βιβλίο στο 285 Kent Ave, ανέφερες ότι όλη αυτή η ιστορία θα πρέπει να αφορά το παρόν. "Fuck Nostalgia" όπως είπες χαρακτηριστικά. Τι ακούς από καινούρια πράγματα;

Μου αρέσουνε πολλές μουσικές που βγαίνουν απ' το Μπρούκλυν αυτό τον καιρό - από τους Animal Collective και τους Grizzly Bear μέχρι τους Real Estate και τους Widowspeak, δυο μπάντες που έπαιξαν τη βραδιά που παρουσιάσαμε τα βιβλία μας με τον Σάιρους. Μου αρέσουν οι Das Racist, άλλη μια ωραία νεοϋορκέζικη μπάντα, που όμως κατάγεται απ' το Κουήνς. Μάλλον άκουσα το Kaputt των Destroyer περισσότερο απ' οτιδήποτε άλλο τη χρονιά που πέρασε. Και θεωρώ τον Dan Bejar ιδιοφυΐα. Τα γούστα μου ποικίλλουν αρκετά πάντως, μ' αρέσουνε πολλές μουσικές εκτός ροκ εν ρολ, κυρίως προγενέστερα πράγματα. Τα αυτιά μου αρέσκονται στους νέους ήχους, ανεξαρτήτως εποχής. Ακούω WFMU μέρα-νύχτα γι' αυτό το λόγο.