Listen to New York #8

Listen, you fuckers, you screwheads

Στη Νέα Υόρκη και να θες ν' αγιάσεις δε σ' αφήνει ο διαολεμένος θόρυβος. Ευτυχώς που υπάρχει και το sludge metal. Του Γιάννη Πολύζου

17 Απρίλη
Πάλι δεν έκλεισα μάτι. Θόρυβος εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, εφτά μέρες τη βδομάδα. Ακόμα και σ' αυτό το κωλοχώρι την Αστόρια. Χτες βράδυ πέρασαν πέντε πυροσβεστικές, ουρλιάζοντας λες και ξεκίνησε ο 3ος παγκόσμιος. Τα τραίνα πίσω απ' το σπίτι δε σταματάνε ποτέ. Τις προάλλες ένα αεροπλάνο χαμήλωνε για το ΛαΓκουάρντια κι έκλεισα το τηλέφωνο γιατί δεν άκουγα τίποτα. Παύση-αεροπλάνο, αν έχεις το Θεό σου. Κι ο άλλος ο μαλάκας από κάτω δε γίνεται να ξεκινήσει τη μέρα χωρίς προθέρμανση με σκυλάδικο.

Βγήκα μια βόλτα. Μια απ' τα ίδια. Κονσέρτο για κόρνα, τρυπάνι και μπετονιέρα. Στο μετρό κάποιος πέρασε απ' την έξοδο κινδύνου κι ο συναγερμός χτυπούσε σαν τρελός. Μπήκα σ' ένα ντάινερ, η καφετιέρα σφύριζε και πετούσε σπίθες. Κι ο κόσμος - καλά, μην την ψάχνεις. Λέμε κι εμείς οι έξυπνοι πως είμαστε φωνακλάδες.

25 Απρίλη
Δώδεκα ώρες μπροστά στον υπολογιστή κι ακόμα δεν μπορώ να κοιμηθώ. Γαμώτο. Ο απέναντι επισκευάζει το σπίτι εδώ και δυο μήνες. Παλατάκι τό 'χει κάνει. Πάνω που έφτιαξα ένα καφέ ο μαλάκας από δίπλα άρχισε να παίζει ντραμς. Έκλεισα το παράθυρο. Τίποτα. Οι τοίχοι είναι λεπτοί σαν τσιγαρόχαρτο. Σε λίγο θ' αρχίσουν κι οι ζέστες. Τον ήπιαμε. Αλλά η φασαρία δεν παίζεται. Πρέπει να οργανω-θω-θώ.



Downtown Rats30 Απρίλη
Οι πονοκέφαλοι χειροτερεύουν. Ο μπάρμπας στο διπλανό δωμάτιο έχει την τηλεόραση στο τέρμα. Πρωί-μεσημέρι-βράδυ ελληνικά κανάλια. Το μπούστη, τόσες κουβέντες, τόσα μπινελίκια, τόσα παρακάλια. Τίποτα αυτός, το χαβά του. Η τηλεόραση χαμηλώνει μόνο όταν βρίζεται μ' όλο του το σόι στο τηλέφωνο.

Στο μεταξύ, ποιος μαλάκας διαλέγει τις εκπομπές που βλέπει η διασπορά; Έχω μάθει απ' έξω και την τελευταία μανιέρα του Σπύρου Παπαδόπουλου. Θα αναγνώριζα το γελάκι της Ευγενίας Μανωλίδου ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα.

2 Μάη
"I can't take the smell, can't take the noise / got no money to move out, I guess I got no choice".

Κι αν τυχόν διαμαρτυρηθείς, στάνταρ θ' ακούσεις την ατάκα: This is New York. Δεν αντέχεις το θόρυβο; Στο καλό. Αυτές οι τέσσερις λεξούλες δικαιολογούν τα πάντα εδώ πέρα. Απ' τη στροφή 180 μοιρών που κάνει κάποιος μπαγλαμάς στη μέση του δρόμου, μέχρι τους αρουραίους που χορεύουνε σάλσα στο Λόουερ Ηστ Σάιντ.

6 Μάη
Πόσες μπάντες δεν έχουν αντιδράσει στο θόρυβο της Νέας Υόρκης βάζοντας τους ενισχυτές στο τέρμα. Πιο πρόσφατη φουρνιά, η pigfucky scene. The Men, Pop. 1280, White Suns, Pygmy Shrews. Διάβασα τις προάλλες μια συνέντευξη του κιθαρίστα των Pop. 1280. Έλεγε πως όταν φτιάξανε το γκρουπ δεν καθίσανε να σκεφτούν και πολύ τον ήχο τους. Θέλανε απλώς να είναι εκνευριστικός. Ωραία. Θόρυβος για το θόρυβο. Τουλάχιστον ο Gira πουλούσε κι ένα πρόλογο περί υπερβατικής εμπειρίας, όταν τρομοκρατούσε τον κοσμάκη στις αρχές του '80. Άι στο διάολο βόδια.

Μα ξαφνικά κάτι άλλαξε.

8 Μάη
Το μέταλ γνωρίζει δόξες στη Νέα Υόρκη. Δεν είναι μόνο οι Liturgy. Tombs, Gnaw, Archon, Resolution15, Desolate, Defeatist, Batillus, Krallice, Mutant Supremacy, Trenchgrinder, ο κατάλογος είναι μεγάλος. Νέα Υόρκη βέβαια σημαίνει ασχετοσύνη. Το μέταλ που ακούς σε κάτι ετοιμόρροπα venue σαν το Acheron είναι φασαριόζικο, κακοπαιγμένο, χιπστεράδικο.

Τέτοιοι μάπες είναι κι οι Psychic Limb. Παίζουν απόψε στο Europa με τους Old Man Gloom. Απίστευτη βαβούρα. Οι Napalm Death μπροστά τους μοιάζουνε new age καλλιτέχνες. Παίρνω μια μπύρα μπας και ξεγελαστώ. Δεν πιάνει. Βγαίνω έξω, έχει αρχίσει να βρέχει. Κάνω να ξαναμπώ, το μετανιώνω. Προτιμώ μια βόλτα στους έρημους δρόμους του Γκρήνποϊντ. Επιστρέφω μετά από κάνα εικοσάλεπτο για τους The Austerity Program. Μια απ' τα ίδια. Αλμπινιστές υποτίθεται αλλά γάμησέ τα, δεν έχουν προχωρήσει τον ήχο των Big Black ούτε ένα βήμα παραπέρα. Κιθάρα ξυράφι, μπάσο καμμένο, ξερό μπητ από ένα Ρόλαντ, έχουν ανακυκλώσει όλα τα κλισέ.

Οι Old Man Gloom ανεβαίνουν στη σκηνή μετά από κάνα μισάωρο κι αρχίζουν με το 'Gift'. Κάτι γίνεται. Το αγαπημένο μου τραγούδι απ' το Christmas κι ούτε που φανταζόμουν ότι θα το παίζανε μετά από τόσα χρόνια. Ο ήχος δε λέει και πολλά. Τα τύμπανα είναι τενεκέδες, το μπάσο χάνεται. Αλλά η μπάντα είναι σε Sabbathική φόρμα. Ορίστε ένα γκρουπ που δε φοβάται να παίξει δυνατά. Όχι σαν κάτι φλώρους που το παίζουνε noise rockers και σκάνε στα λάιβ με ωτοασπίδες. Μα τον Blixa και μα τον FM Einheit, αυτή τη συνήθεια δεν μπορώ να την καταλάβω. ΟΚ, στο μπουρδέλο να βάλεις προφυλακτικό. Αλλά και στο σινεμά γυαλιά ηλίου;



Old Man GloomΟι Old Man Gloom παίζουνε ψυχεδελικό sludge/ post metal. Πρόγονοί τους οι Neurosis, οι Melvins, οι Iron Monkey. Και είναι σούπερ γκρουπ, όχι γιατί το λέω εγώ, αλλά γιατί αποτελούνται από μέλη των Isis, των Cave In και των Converge. Πότε πρόλαβαν όλοι αυτοί να γίνουν σούπερ, άλλη ιστορία. Πάντως οι Old Man Gloom έχουν περισσότερο ενδιαφέρον απ' τις βασικές μπάντες των μελών τους. Ίσως επειδή πρόκειται για πρότζεκτ. Έχεις την αίσθηση ότι παίζουν πρώτα-πρώτα για να γουστάρουν οι ίδιοι.

Αλλά η αίσθηση του fun λείπει απ' την αποψινή συναυλία. Δεν ξέρω, στο Christmas μού φάνηκε ότι κάνανε και λίγο χαβαλέ με τα heavy κλισέ, όπως περίπου κι οι Boris. Λάιβ είναι απολύτως σοβαροί και τόσο οι ίδιοι όσο και το κοινό έχουν συμπεριφορά εντελώς μεταλάδικη. Ποζεριά, headbanging, κλωτσίδια και μια αποτυχημένη απόπειρα για crowd surfing. Θα μου πεις, γιατί να είναι διαφορετικά τα πράγματα; Τόσες κραυγές, τόση πρωτόγονη ορμή, θα ήταν κρίμα αν ο κόσμος δεν ανταποκρινόταν και λίγο με το ένστικτο.

10 Μάη
Από δω και πέρα το καθημερινό μιξ θα έχει Distorted Pony, Cop Shoot Cop, Therapy?, Pussy Galore, Ministry, Nine Inch Nails, Techno Animal, Lightning Bolt, Man is the Bastard, Pain Killer. 500 κάμψεις το πρωί ακούγοντας το Silver Session for Jason Knuth. 500 έλξεις ακούγοντας το Metal Machine Music. Από δω και πέρα, φουλ οργάνωση. Τέρμα ο Jonathan Richman, ο Esquivel κι η Nancy Sinatra. Από βδομάδα χτυπάω και μια Travis Bean κι εγκαινιάζω την τεχνική 'κιθαρίστας και ντράμερ'. Τύφλα νά 'χει ο Glenn Branca.

Santa came early this year