Magic Bus (trip eight)
ARKTIS "Arktis" (Ανεξάρτητη παραγωγή, 1974)
Οι Γερμανοί Arktis ήταν ένα τετραμελές σχήμα που ιδρύθηκε το 1973. Ηχογράφησαν το ομώνυμο ντεμπούτο τους στην Κολωνία, σε ανεξάρτητη ετικέτα και το κυκλοφόρησαν σε 300 κόπιες. Πρόκειται για ένα θαυμάσιο πρότυπο του hard rock με τα θαυμάσια γυναικεία φωνητικά της Karin Toppig να κλέβουν την παράσταση θυμίζοντας λίγο Grace Slick, αλλά το τελικό αποτέλεσμα πλησιάζει το κλασσικό άλμπουμ των Zephyr του Tommy Bolin. Στα τρία πρώτα κομμάτια έχουμε ένα εκρηκτικό ξεκίνημα με κιθαριστικές εκρήξεις. Ακολουθεί το εικοσάλεπτο "Rare girl" με αυτοσχεδιασμούς σε ροκενρολάκια και διάθεση για πειραματισμό. Βλέπουμε στο κομμάτι αυτό μια δεμένη μπάντα να εκτελεί άψογα τις συνθέσεις, ενώ η παραγωγή είναι καταπληκτική, αν αναλογιστεί κανείς πως ηχογραφήθηκε το άλμπουμ. Η σύνθεση αυτή κλείνει και το δίσκο, ο οποίος διαρκεί συνολικά μόνο 33 λεπτά. Παρόλη τη μικρή όμως διάρκειά του μας χαρίζει απολαυστικές στιγμές αγνού rock με την θαυμάσια φωνή της Toppig. Σπάνια στην ιστορία της rock παρουσιάστηκαν τέτοια σχήματα με τόσο εκρηκτικά γυναικεία φωνητικά. Το συγκρότημα ηχογράφησε ακόμη ένα άλμπουμ και διέλυσε, αφού κανείς δεν ενδιαφερόταν για την μουσική του. Άλλωστε εκείνη την εποχή η Γερμανία ζούσε στον πυρετό του τεχνορόκ.
CMU "Space cabaret" (Transatlantic, 1973)
Μετά το πολύ πετυχημένο ντεμπούτο τους οι CMU (Comtemporary Music Unit) επιστρέφουν με το "Space Cabaret" που έμελλε νάναι και η τελευταία τους δισκογραφική προσπάθεια, όπου μάλιστα συμμετέχουν εννέα μουσικοί. Στο ομώνυμο αιθέριο κομμάτι που ανοίγει το δίσκο, υπάρχει μια χαλαρή ατμόσφαιρα με όμορφα ανδρικά και γυναικεία φωνητικά και υπέροχες μελωδίες. Το ίδιο κλίμα συνεχίζεται και στο "Archway 272" με το όργανο να θυμίζει Caravan. Το "Song from the 4th era" ανεβάζει τον ρυθμό με την υπέροχη κιθαριστική του συγχορδία. Η χαλαρή διάθεση συνεχίζεται και στα υπόλοιπα κομμάτια του δίσκου με ενδιαφέρουσες εναλλαγές θεμάτων και πανέμορφες μελωδίες. Στο δεκάλεπτο φινάλε "Lightshine" συντίθεται ένα τεράστιο μουσικό puzzle με διαφορετικές μουσικές αναζητήσεις που συναρπάζουν με τη συνοχή τους, αλλά και τις απρόβλεπτες αλλαγές τους. Η κιθάρα σολάρει για πρώτη και τελευταία φορά, ενώ space παρενθέσεις μας θυμίζουν τον τίτλο τoυ άλμπουμ. Μια πραγματικά πολύ ξεχωριστή μουσική πρόταση το "Space Cabaret" είναι ένα απ' τα πιο άγνωστα άλμπουμ της εποχής με μεγάλη συλλεκτική αξία. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι και σήμερα αποτελεί μια φρέσκια πρόταση που δεν έχασε την αξία της με την πάροδο του χρόνου, αλλά διατηρεί μια αξιοζήλευτη διαχρονικότητα.
THE OUTSIDERS "Outsiders" (EMI, 1967)
Πρωτοπόροι της Ολλανδικής σκηνής στο εκρηκτικό τους ντεμπούτο. Η πενταμελής μπάντα μας μεταφέρει σ' αυτό το άλμπουμ όλη την πρωτόγονη ενέργεια των 60ς σ' ένα garage-acid-beat μανιφέστο. Στο ξεκίνημα παρουσιάζονται έξι live κομμάτια από συναυλία του γκρουπ στην Μπρέντα. Ξεχωριστή πραγματικά είναι η παρουσίαση των μελών του συγκροτήματος που μας μεταφέρει το ασύλληπτο κι ενθουσιώδες κλίμα της δεκαετίας του 60 στο "Introduction", ενώ το εξάλεπτο "Story 16" η φοβερή φυσαρμόνικα οδηγεί τον καταιγιστικό garage ήχο. Τα υπόλοιπα κομμάτια του live κινούνται στα ίδια πλαίσια. Τα έξι κομμάτια μέχρι το τέλος ηχογραφήθηκαν στο studio G.T.B. της Χάγης. Θα λέγαμε ότι εντάσσονται στο beat στυλ των Βρετανικών συνόλων της εποχής με πολύ καλές ενορχηστρώσεις και καλό ρυθμό. Το ρυθμ εν μπλουζ είναι παρόν με αναφορές στους Them και την pop εκδοχή των Yardbirds. Η κιθαριστική τεχνική στο "Don't you cry" εκπλήσσει με το κοφτό παίξιμο, την echo παραμόρφωση και το χαοτικό φινάλε. Στο επόμενο "Won't you listen" η φυσαρμόνικα αναλαμβάνει να μετατρέψει ένα ρυθμ εν μπλουζ σε beat κομμάτι με κιθαριστικά μπαράζ και δυναμική ρυθμ σέκσιον. Είναι απ' τις στιγμές εκείνες που συνειδητοποιείς τον καταλυτικό ρόλο του μπλουζ στη rock μουσική. Δεν έχω ακούσει Ευρωπαικό γκρουπ -πλην Μ.Βρεταννίας- να παίζει τόσο παθιασμένα το beat ιδίωμα.
DAVID ALLEN'S GONG "Magick brother" (BYG Actuel 5, France, 1969)
Το ντεμπούτο της αναρχικής κολλεκτίβας του παρανοικού χίπι Daevid Allen. Κυκλοφόρησε μόνο σε γαλλική ετικέτα και σήμερα είναι φυσικά πανσπάνιο. Στο ντεμπούτο αυτό τον Allen πλαισιώνουν οκτώ μουσικοί συμπεριλαμβανόμενης και της φίλης του Gilly Smith, η οποία μάλιστα υπογράφει και όλες τις συνθέσεις! Το άλμπουμ ξεκινάει με το ομώνυμο κομμάτι όπου διαστημικές κραυγές και ψίθυροι της Gilly διαμορφώνουν το παράξενο ηχητικό τοπίο των Gong. Το κομμάτι συνεχίζεται με ένα φανταστικό τέμπο με τα φωνητικά του Allen και το αστρικό φλάουτο του βιρτουόζου Didier Malherbe να φτιάχνει ένα freak-space αριστούργημα, διάρκειας έξι περίπου λεπτών. Η συνέχεια με το θαυμάσιο ψυχεδελικό "Glad to sad to say" με τα γνωστά πολυδιάστατα φωνητικά που καθιέρωσαν τον χαρακτηριστικότατο ήχο των Gong. Μετά το μελαγχολικό "Rational Anthem" ακολουθεί το "Chainstore chant pretty miss titty" με την παρανοϊκή αρχή και το μελωδικό του mid tempo. Στο "Ego" έχουμε την αποθέωση της μουσικής, όπου μια χειμαρρώδης μουσική ροή σχημάτων παντρεύεται ονειρικά με τα φωνητικά, τις κραυγές και τους ψιθύρους του δίδυμου Daevid και Gilly. Τέλος στο "5 & 20 schoolgirls" το σαξόφωνο δένει υπέροχα με την παράνοια του Allen θυμίζοντας έντονα Van der Graaf.. Το φινάλε έρχεται με τη μυστικιστική ψαλμωδία του "Cos you got green hair" Δεν είναι δυνατόν να περιγράψει κανείς την μουσική των Gong. Η πολύπλοκη δομή των κομματιών με τους ακατανόητους στίχους συνιστά ένα αποτέλεσμα μοναδικό και πρωτόγνωρο για την εποχή του και όχι μόνο...
THE MOVING SIDEWALKS "Flash" (Tantara, 1969)
Μια απ' τις συγκλονιστικότερες στιγμές των 60ς το μοναδικό αυτό άλμπουμ των Moving Sidewalks απ' το Texas δυστυχώς είναι άγνωστο στο ευρύ κοινό, παρόλο που μέλος του γκρουπ είναι ο Bill Gibbons των μετέπειτα ZZ TOP. Ο ήχος πλησιάζει σ' αυτόν του J. Hendrix αλλά και του Detroit (MC5 κλπ). Σκληρό acic rock με κοφτές κιθάρες και τα βαριά φωνητικά του Gibbons να φτιάχνουν μια υπέροχη ατμόσφαιρα με φοβερό ρυθμό και κέφι. Νομίζω ότι κομμάτια όπως τα "You make me shake", "Pluto-Sept 31st", "Crimson witch"και το "Joe blues" θα τα ζήλευε και ο ίδιος ο Hendrix, αφού η επιρροή που έχει ασκήσει στο συγκρότημα είναι καταλυτική. Οι παραμορφώσεις της κιθάρας εμφανίζονται συχνά, ενώ υπάρχουν και οι ήσυχες στιγμές όπως το τρίλεπτο "You don't know the life". To γκρουπ αποτελείται από τέσσερεις μουσικούς, οι οποίοι δένουν φανταστικά με μια ρυθμ εν σεκσιον να δίνει το ρυθμό και τις κιθάρες φυσικά πάντα στο προσκήνιο. Το hammond αραιά και που χρωματίζει διακριτικά μερικές συνθέσεις. Ένα απολαυστικό άλμπουμ το οποίο θα ενθουσιάσει κάθε φαν της rock μουσικής. Βρίσκεται πια μόνο σε cd αφού το βινύλιο έχει εξαφανιστεί.
