Magic Bus (trip five)

MOUNTAIN "Climbing" (Columbia, 1970)
Σχηματίσθηκαν το 1969 και έπαιξαν στο Woodstock με μεγάλη επιτυχία. Την επόμενη χρονιά παρουσίασαν το ντεμπούτο τους "Climbing", το οποίο έμελλε να γίνει και η μεγαλύτερή τους επιτυχία. Αμερικάνικο hard rock παιγμένο με συναίσθημα και υψηλή τεχνική με έμφαση στις κιθάρες όπου ο θρυλικός Leslie West κλέβει την παράσταση, ενώ ο Felix Pappalardi μετά την θητεία του στους Cream είναι υπεύθυνος για το τελικό ηχητικό αποτέλεσμα. Το "Missisippi Queen" που ανοίγει το δίσκο έγινε η επιτυχία του άλμπουμ. Ακολουθούν ρυθμικά ξεσπάσματα όπως το "Never in my life", "Silver paper". Οι μελωδικές στιγμές είναι αρκετές με τον West να αναδεικνύει μια σπάνια ευαισθησία σαν βοκαλίστας ("For Yasgur's farm", "The laird" ). Στο "Sittin' on a rainbow" ο δυναμισμός ξεχυλίζει σ' ένα σκληρό ξέσπασμα όπου όλοι οι μουσικοί ροκάρουν με απίστευτη ορμή. Οι Mountain χαρακτήρισαν το hard rock της εποχής με live παρουσίες που τσάκιζαν κόκκαλα και υψηλή τεχνική στην εκτέλεση των συνθέσεων τους. Μετά το "Climbing" ηχογράφησαν κι άλλα άλμπουμ, κανένα όμως δεν είχε την επιτυχία του. Έτσι μοιραία διαλύθηκαν το 1972.

DARK "Dark" {ή "Round the edges"} (Private, 1972)
Το σπανιότερο άλμπουμ της μουσικής με αξία γύρω στις 3000 λίρες κυκλόφόρησε σε ιδιωτική ετικέτα το 1972 σε λίγες κόπιες, οι οποίες διανεμήθηκαν σε 'συγγενείς και φίλους' του συγκροτήματος. Πρόκειται για ένα αξιόλογο έργο hard progressive με εννέα μακρόσυρτες συνθέσεις, όπου η μπάντα αυτοσχεδιάζει με δυναμισμό στα ντράμς και την κιθάρα. Ξεχωρίζουν το υπέροχο "Maypole" με το ανάλαφρό του στυλ και τα echo της κιθάρας που πραγματικά εντυπωσιάζει με τις όμορφες αλλαγές και την άρτια τεχνική. Μετά το ονειροπόλο οκτάλεπτο "Live for today" η αδρεναλίνη ανεβαίνει στο killer progressive (όπως αποκαλούν οι φίλοι μας οι Άγγλοι τις προοδευτικές συνθέσεις με τις σκληρές κιθάρες που παραμορφώνουν) "r.c.8 (I see bate)". Η συνέχεια συναρπαστική με καταπληκτικές συνθέσεις με κιθαριστική δομή και συνεχείς αλλαγές ρυθμού ("The cat", "Zero time", "In the sky"). Στο φινάλε έχουμε το θαυμάσια ποπάκια "Wasting your time", "Could have sworn" δύο κομμάτια γραμμένα το 1971 με το τελευταίο να κλείνει με ένα μεγαλοπρεπές σόλο στην κιθάρα. Σπάνια ένα τόσο δυσεύρετο άλμπουμ είναι και καλλιτεχνικά αξιόλογο γιαυτό η μοναδική αυτή δουλειά των Dark είναι τόσο ανεκτίμητη στους κόλπους των συλλεκτών.

THE AMERICAN AMBOY DUKES "Migration" (Mainstream, 1969)
Μετά από δύο εξαίσια και επιδραστικά άλμπουμς οι Amboy Dukes απ' το Detroit κυκλοφόρησαν το "Migration". Ο εκκεντρικός κιθαρίστας Ted Nugent μαζί με τον υπέροχο συνθέτη Steve Farmer ξαναχτυπούν με ένα ψυχεδελικό αριστούργημα, με σεβασμό στις μπλουζ ρίζες τους και στο ασύλληπτο ντεμπούτο τους, ένα μνημείο της αμερικάνικης μουσικής σκηνής. Η προσπάθεια για αυτοσχεδιασμούς και νέα στοιχεία είναι εμφανή απ' την πρώτη στιγμή του δίσκου ("Migration") όπου ένα χαλαρό τριπάρισμα με κιθαριστικές υπερβάσεις καλοσωρίζει τον ακροατή στον υπέροχο κόσμο των Δουκών. Το δεύτερο "Prodigal man"μας προσγειώνει στη γκαράζ-ψυχεδέλεια της εποχής με τα γνωστά ξεσπάσματα του Farmer στα φωνητικά και ένα φοβερό σόλο στα ντράμς. Στο "Inside the outside" επικρατεί μια όμορφη ατμόσφαιρα με αιθέρια φωνητικά και όργανο, ενώ soul διαθέσεις με υπέροχα πνευστά παρουσιάζονται στο "Curb your elephant". Βλέπουμε ότι η αλήτικη παλιοπαρέα έχει εγκαταλείψει το γκαράζ και εξερευνά νέα ηχητικά πεδία. Το "Loaded for bear" κλείνει εντυπωσιακά με ένα μπαράζ ρυθμού και σόλο κιθάρας και έναν πολύ γεμάτο ήχο που ικανοποιεί απόλυτα και αποτελεί το ιδανικό φινάλε για το μεγάλο αυτό συγκρότημα. Ίσως το κύκνειο άσμα ενός απ' τα πιο σημαντικά γκρούπς της Αμερικής στα σίξτις.

ANDROMEDA "Return to sanity" (RCA, 1969)
Ένα απ' τα συγκροτήματα-κομήτες της rock οι Andromeda φορμαρίστηκαν στα τέλη του 1968 απ' τον John DuCann (Attack), ο οποίος στα πλαίσια των αναρίθμητων ανακατατάξεων που γίνονταν τότε στην Βρεταννική σκηνή πέρασε από πολλά σχήματα ώσπου να δημιουργήσει το συγκρότημα αυτό. Ηχογράφησαν λοιπόν το 1969 το ένα και μοναδικό τους αυτό άλμπουμ, που θεωρείται ένα απ' τα κλασσικότερα του ψυχεδελικού underground. Το ομώνυμο κομμάτι μας ξεναγεί στο ρυθμικό progressive εποχής. Οι μουσικοί συγκροτούν ένα πολύ δεμένο σχήμα, παρόλο που ήταν μαζί λίγους μήνες. Το υπόλοιπο άλμπουμ κινείται στα γνωστά μονοπάτια της εποχής με μελωδικές στιγμές ("I can stop the sun") και εκρηκτικά μίγματα κιθαριστικής ψυχεδέλειας με όμορφα φωνητικά. Το συγκρότημα ροκάρει με την κιθάρα και την ρυθμ σέκσιον σε μεγάλη φόρμα. Θα λέγαμε ότι η μουσική ξεφεύγει πολλές φορές προς το hard με στοιχεία από Blue Cheer και Atomic Rooster. Το "Day of the Change" παραπέμπει σε Cream με κοφτερές κιθάρες στακάτα ντράμς και φωνητικά που έρχονται από πίσω. Καταπληκτική δουλειά στην ιθάρα από τον DuCann σε μια από τις συγκλονιστικότερες στιγμές του βρεταννικού underground. Ο δίσκος ολοκληρώνεται μέσα στο ίδιο κλίμα με δύο επίσης ενδιαφέρουσες συνθέσεις ("Turn to dust","Garden of happiness"). Σαν συμπέρασμα θαλέγαμε ότι πρόκειται για μια σχεδόν προσωπική δουλειά του DuCann ο οποίος κυριολεκτικά 'οργιάζει' συνθετικά αλλά και στην κιθάρα. Πόσοι άλλωστε ταλαντούχοι μουσικοί χάθηκαν στον θαυμαστό κόσμο της rock μουσικής;

OUT OF FOCUS "Out of focus" (Kuckkluck, 1971)
Οι Γερμανοί 'Εκτός στόχου' σχηματίσθηκαν το 1968 στο Μόναχο. Παρουσίασαν τρία ασύλληπτα άλμπουμ εκ των οποίων τα δύο πρώτα βρίσκονται μέσα στο top100 του kraut rock. Εδώ βρισκόμαστε στο δεύτερο με την μπάντα να βρίσκεται σε ένα συνθετικό και εκτελεστικό ζενίθ. Η μουσική τους απερίγραπτη. Μέσα από πέντε μεγάλες συνθέσεις παρελαύνει σ' ένα υπέροχο ταξίδι όλη η ιστορία της μουσικής με πλούσια ενορχήστρωση (πνευστά, πλήκτρα) και πολλά και συναρπαστικά ηχητικά επίπεδα. Ψυχεδέλεια, avant garde, progressive, jazz παντρεύονται αρμονικά και δημιουργούν ένα επιβλητικό αποτέλεσμα. Το σαξόφωνο χρωματίζει με τις ανάλαφρες πινελιές του. Το εισαγωγικό "What can a poor.." μας παραδίδει στον ρυθμό των Out of Focus με καταπληκτικά περάσματα από όλα τα όργανα --μέχρι και το μπάσο-- και το "It's your life"σε προσγειώνει σε μελωδικότερα ηχοτοπία με το ταξιδιάρικο πιανάκι του. Στο δεκατριάλεπτο "Whispering" το καταπληκτικό σαξόφωνο μαζί με την κιθάρα σε παρασύρουν με μια συνεχή ροή μουσικής. Η folk μελωδία βρίσκεται στην τέταρτη σύνθεση "Blue Sunday morning" σε έναν χίπικο ύμνο με θαυμάσια φωνητικά και το φλάουτο να συνοδεύει. Τέλος η τελευταία σύνθεση "Fly bird fly" κλείνει μελωδικά το μοναδικό αυτό άλμπουμ. Ένα από τα καλύτερα κρυμμένα μυστικά του rock.