Magic Bus (trip seven)

AMON DUUL "Psychedelic underground" (Metronome, 1969)

Ένα απ' τα πιο γνωστά ονόματα του kraut rock σχηματίσθηκε στο Μόναχο το 1967 και το 1969 ηχογράφησαν το άλμπουμ αυτό που είναι και το ντεμπούτο τους. Πρόκειται για μια δουλειά που ξεφεύγει πολύ απ' τα στάνταρντ της εποχής μ' έναν ήχο πρωτοποριακό και μοναδικό. Όλες οι συνθέσεις διακρίνονται από κιθαριστικές συγχορδίες και παραμορφώσεις, διαμορφώνοντας έτσι ένα συμπαγή ήχο που προσωρικά δεν έχω ξανακούσει σε άλμπουμ του χώρου. Μια εξαιρετικά προοδευτική προσπάθεια με πολλά πειραματικά στοιχεία αποτελεί ένα απ' τα άλμπουμ που ξεκίνησαν τη γερμανική σχολή, όπου το πείραμα ήταν ο κανόνας και ο ρυθμός η εξαίρεση. Στις έξι συνθέσεις παρατηρούμε επτά μουσικούς να αυτοσχεδιάζουν σε πρωτόγνωρες φόρμες με την 12χορδη κιθάρα του Rayner να χτίζει έναν απίστευτο ήχο. Ψυχεδελικά φωνητικά ανδρικά ή γυναικεία χρωματίζουν τα ατέλειωτα ταξίδια των Amon Duul μέσα από παράξενους ήχους και παράνοια. Στο φινάλε έχουμε μια τρελλοχορωδία που σπιντάρει με μπαράζ ρυθμού και παραμόρφωσης. Ένα ασύλληπτο κρεσέντο από την φοβερή αυτή μπάντα με βαθιά γνώση της μουσικής και της νέας τεχνολογίας, αλλά και φρέσκιες ιδέες που σοκάρουν τον ανυποψίαστο ακροατή. Η συνέχεια για το συγκρότημα ήταν επίσης συναρπαστική με πλειάδα αξιόλογων άλμπουμ.

Q65 "Afghanistan" (Negram, 1970)

Ένα απ' τα θρυλικότερα γκρουπ της Ολλανδίας. Πρωτοσχηματίσθηκαν το 1965 και μετά από συνεχείς ανακατατάξεις και ηχογραφήσεις, ηχογράφησαν το "Afghanistan". Ο ήχος τους έχει αλλάξει σύμφωνα με τις επιταγές της εποχής. ΄Ετσι από beat συγκρότημα που ήταν το 1965, το 1970 τους βλέπουμε να παίζουν σκληρό ροκ με κάποια στοιχεία στη δομή των κομματιών από την δεκαετία που άφηναν πίσω, όπως στο αρχικό "Love is such a good thing" με τα χαρακτηριστικά φωνητικά και την υπέροχη φυσαρμόνικα. Η κιθάρα πυροβολεί με κοφτερά ριφ ενώ ο ρυθμός κινείται σε πολύ καλά επίπεδα. Αυτό το κλίμα συνεχίζεται σε ολόκληρο το άλμπουμ με σκληρές συνθέσεις και βραχνά φωνητικά που δένουν απόλυτα στη μουσική. Ένα εκρηκτικό ροκ εν ρολ άλμπουμ που ξεσηκώνει τον ακροατή του με τις δυναμικές του συνθέσεις και το συναίσθημα που βγαίνει απ' τη φωνή του τραγουδιστή Wim Bieler. Το φλάουτο μπαίνει δειλά-δειλά σε κάποια σημεία. Στο οκτάλεπτο "Night" βλέπουμε την προσπάθεια της μπάντας ν' αυτοσχεδιάσει με εναλλαγές ρυθμού και αιθέρια φωνητικά. Στο κλείσιμο υπάρχουν το "Sandy" με σολαρίσματα σε όλα τα όργανα και το live μπλουζ "On the highway". Το "Afghanistan" είναι ένα καταπληκτικό ροκ εν ρολ άλμπουμ που σε παρασύρει στη δίνη της δημοφιλέστερης μουσικής έκφρασης του αιώνα μας.

LISTENING "Listening" (Vanguard, 1968)

Ένα απ' τα πιο άγνωστα συγκροτήματα της Βοστώνης κυκλοφόρησε το μοναδικό ομότιτλο άλμπουμ του το 1968 που πέρασε αδιάφορα από κριτικούς και κοινό. Φυσικά, όπως γίνεται συνήθως, η αξία αναγνωρίστηκε μετέπειτα κι έτσι σήμερα είναι collector's item. Το άλμπουμ ξεκινάει με τον ψυχεδελικό ύμνο "You're not there" με φανταστικό όργανο και κιθαριστική δομή. Μια εξαιρετική σύνθεση με απίστευτη δουλειά στα keyboards. Στο ίδιο στυλ και το αιθέριο "Laugh at the stars" με όμορφες μελωδίες και φωνητικά. Η τρίτη σύνθεση "9/8 song" μας εντυπωσιάζει με το ανάλαφρο πιανάκι και τις εγκεφαλικές αλλαγές της και την τζαζ διάθεση. Το επόμενο "Stone is" είναι μια όμορφη μελωδία με πανέμορφα οργανικά περάσματα και εφέ. Στο "I can teach you" βλέπουμε στοιχεία προοδευτικού ροκ με φανταστικές αλλαγές και υπέροχο πιάνο. Το "Cuando" είναι ένα λάτιν κομψοτέχνημα που ξαφνιάζει μέσα σ' ένα τέτοιο άλμπουμ. Οι δυνατές κιθάρες κλείνουν το δίσκο με το acid "See you again" με κατακλυσμό από σόλο και παραμορφώσεις. Το "Listening" είναι ένα ασύλληπτο άλμπουμ. Οι ενορχηστρώσεις των κομματιών εντυπωσιάζουν με την ποικιλία θεμάτων που περικλείουν και την αρτιότητά τους. Η δουλειά που έχει γίνει στα συνθεσάισερς και το πιάνο είναι αξεπέραστη για την εποχή που ηχογραφήθηκε ο δίσκος, ενώ η έμπνευση περισσεύει σε όλες τις συνθέσεις.

VARIOUS "Jamming with Edward" (Musidor/Atco, 1972)

Αρχές του 1972 και ενώ οι Stones ολοκλήρωναν την ηχογράφηση του καλύτερου ίσως άλμπουμ τους, του διπλού "Exile on main street", τρία μέλη τους, οι Jagger, Wyman και Watts αποφάσισαν να διασκεδάσουν λίγο τζαμάροντας σε μπλούζ συνθέσεις κλασσικές ή δικές τους. Γιαυτό το σκοπό στρατολόγησαν στο studio δύο μεγάλους μουσικούς, συνεργάτες και φίλους τους για να τους βοηθήσουν τον κιθαρίστα Ry Cooder και τον μεγαλύτερο session πιανίστα της ροκ Nicky Hopkins. Έτσι δημιουργήθηκε το "Jamming with Edward" ένα απ' τα πιο γνωστά μυστικά της ιστορίας του συγκροτήματος. Οι έξι συνθέσεις ανήκουν στην τριάδα Hopkins, Cooder, Watts ενώ υπάρχουν και δύο διασκευές στα "It hurts me too" του Elmore James και "The loveliest night of the year" των Webster, Ross. Η μουσική είναι μπλούζ με μακρόσυρτα σόλο και αυτοσχεδιασμούς των μουσικών μέσα σε μια χαλαρή και παρείστικη ατμόσφαιρα. Είναι φανερό και απ' την παραγωγή (μέτρια) ότι οι μουσικοί παίζουν για το κέφι τους. Η υπέροχη μπλούζ φωνή του Jagger χαρακτηρίζει όλες τις συνθέσεις και το όλο στήσιμο των κομματιών θυμίζει έντονα δουλειές των Rolling Stones. Ο δίσκος είναι δυσεύρετος και δεν βρίσκεται εύκολα ούτε σε cd. Το γνωστότερο μυστικό των Stones;

ARMAGEDDON "Armageddon" (A&M, 1975)

Το μοναδικό άλμπουμ του συγκροτήματος με το πομπώδες αυτό όνομα που φορμάρισε ο Keith Relf, ο τραγουδιστής των θρυλικών Yardbirds, είναι ένα πολύ καλό δείγμα του λεγόμενου τεχνορόκ των μέσων της δεκαετίας του 70. Εδώ όμως έχουμε και δυνατές κιθάρες από τον Martin Pugh (Rod Stewart, Steamhammer), ο οποίος κλέβει την παράσταση με την δεξιοτεχνία του. Ο ήχος είναι δυνατός, ηλεκτρικός χωρίς πολλά εφέ ικανοποιεί τους μυημένους του χώρου. Το highlight του δίσκου είναι το οκτάλεπτο "Buzzard" ένα κιθαριστικό κομψοτέχνημα με φανταστικό ρυθμό και ένταση. Ο υπόλοιπος δίσκος κινείται ανάμεσα στο heavy blues και στο progressive της εποχής με άρτια παραγωγή και άψογη συνεργασία ανάμεσα στους βετεράνους μουσικούς. Ενδιαφέρουσα είναι και η τετραλογία που κλείνει το δίσκο με φανερές επιρροές απ' τη μουσική των Yardbirds και κιθαριστικά ξεσπάσματα και όμορφα ηχητικά αποσπάσματα. Οι υπόλοιποι δύο μουσικοί, Bobby Caldwell (J.Winter, Captain Beyond), Louis Gennamo (Steamhammer, Renaissance) συμπληρώνουν επάξια την τετράδα του συγκροτήματος, της οποίας οι μπλουζ καταβολές είναι φανερές παντού, σ' όλες τις συνθέσεις. Σε μια μεταβατική και μη αποδοτική για την μουσική χρονιά, το "Armageddon" αποτέλεσε μια όαση στην έρημο.