Magic Bus (trip six)

ATOMIC ROOSTER "In hearing of" (B&C, 1971)
Το τρίτο μεγαλειώδες άλμπουμ του μεγαλύτερου, ίσως, γκρουπ του βρεταννικού underground. Με τον υπέροχο John DuCann στη σύνθεσή τους δημιουργούν ακόμη ένα αριστούργημα, όπου ο σκληρός ήχος συναντά το progressive σ' ένα καταπληκτικό πάντρεμα. Ο τραγουδιστής Pete French με τη βραχνή του φωνή χρωματίζει τις συνθέσεις, ενώ το όργανο του Vincent Crane συνοδεύει διακριτικά. Οι αρχικές εκρήξεις των "Breakthrough" και "Break the ice" διακόπτονται απ' την μαγευτική μελωδία του "Decision/Indecision". Στο instrumental "A spoonful of..." η μπάντα τζαμάρει σ' ένα φανταστικό ρυθμό με εξαιρετικά περάσματα απ' όλα τα όργανα σ' ένα ηχητικό όργιο που σε συνεπαίρνει. Θυμίζει τα περίφημα συμφωνικά των ELP στις καλύτερες τους στιγμές. Ο φοβερός DuCann παίρνει τ' όπλο του στο " Head in the sky ", ένα καταιγιστικό κομμάτι με ασύλληπτη δουλειά στο όργανο αλλά και στις κιθάρες. Οι τέσσερεις μουσικοί, θα λέγαμε, ότι εξαντλούν τα μουσικά στάρνταρς της εποχής με τη δεξιότητά τους αλλά και το συναίσθημά τους. Το mid-tempo "The rock" που ακολουθεί, πραγματικά ξαφνιάζει με τα ορχηστρικά πνευστά του, αλλά και το παιχνίδισμά τους με την κιθάρα και το όργανο. Επίσης εδώ απουσιάζουν τα φωνητικά. Φινάλε με ακόμη μια αξιόλογη σύνθεση το " The price " στο γνωστό ύφος τους με τον French στα φωνητικά σε μεγάλη φόρμα. Ένα μεγαλειώδες άλμπουμ με την ηχητική σφραγίδα ενός μεγάλου μουσικού (DuCann).

VIRUS "Revelation" (Basf, 1971)
Οι Virus ήταν πέντε χίπις απ' το Bilefeld της Β.Γερμανίας οι οποίοι ηχογράφησαν δύο άλμπουμ (ουσιαστικά μόνο το Revelation) και χάθηκαν μέσα στον αχανή και άγνωστο στους πολλούς κόσμο του kraut rock. Παρόλα αυτά όμως η δουλειά αυτή αναγνωρίστηκε μεταγενέστερα και αποτελεί σήμερα ένα από τα cult άλμπουμ του χώρου. Το άλμπουμ χαρακτηρίζεται από το ομώνυμο κομμάτι που δεν είναι άλλο απ' το Paint it black των Stones σε μια freak εκδοχή. Θα λέγαμε μάλιστα ότι περισσότερο αποτελεί μέρος της 12λεπτης σύνθεσης παρά μια απλή διασκευή. Οι συνθέσεις είναι μόλις πέντε αλλά μεγάλες, αφού το συγκρότημα πειραματίζεται σε διάφορες φόρμες και αυτοσχεδιάζει. Στην δεύτερη επίσης 12λεπτη σύνθεση "Endless game" διάφορα ηχητικά επίπεδα δημιουργούν ένα υπέροχο κολλάζ με το φλάουτο και το εκκλησιαστικού τύπου όργανο να κλέβουν την παράσταση. Οι κιθάρες αναλαμβάνουν δράση στο 5λεπτο "Burning candle", ενώ στο 10λεπτο "Hungry loser" το τριπάρισμα συνεχίζεται σε διαφορετικούς ρυθμούς. Το τελευταίο "Nur noch zweil Lichtjahre" μας μεταφέρει σ' ένα ζοφερό και τρομακτικό κόσμο όπου ο τραγουδιστής αφηγείται στη μητρική του γλώσσα. Σίγουρα πολύ ενδιαφέρον κομμάτι που καθηλώνει τον ακροατή. Οι πέντε μουσικοί χτίζουν ένα πειραματικό σύνολο μοναδικό παίζοντας άρτια και αντλώντας από αστείρευτες πηγές έμπνευσης. Έτσι το "Revelation" αποτελεί μια συνεχή αναζήτηση μέσα στην άβυσσο της μουσικής.

SRC "SRC" (Capitol, 1968)
Από τα πιο γνωστά γκρουπ του ήχου του Detroit στο ομώνυμο ντεμπούτο τους. Βαρύς ψυχεδελικός ήχος με παραμορφώσεις (fuzz) της κιθάρας και αιθέρια φωνητικά συνθέτουν ένα συμπαγές σύνολο που συναρπάζει. Το όργανο του Glen Quakenbush ανοίγει το δίσκο στο ονειρικό "Black sheep" με κιθαριστικά περάσματα και όμορφα φωνητικά. Λέγεται ότι ο Quakenbush ήθελε να πλησιάσει με τον ήχο του αυτόν του "Light my fire" των Doors, αλλά ελάχιστα τα καταφέρνει. Μετά το πιο σκληρό "Daystar" και τα πιο χαλαρά "Exile" και "Marionette" έρχεται η εφιαλτική εισαγωγή του "Onesimpletask" που θυμίζει έντονα early Pink Floyd με μονά και διπλά φωνητικά και θαυμάσια δουλειά στην κιθάρα. Το υπόλοιπο άλμπουμ κινείται στα ίδια ηχητικά μονοπάτια με τρεις ακόμη αξιόλογες συνθέσεις με παραμορφωμένη και πριμαριστή την ηλεκτρική κιθάρα και τα 'γλυκά' φωνητικά του Scott Richardson. Παρόλο που η Capitol φημίζεται για τις κακές της παραγωγές, ο ήχος εδώ είναι πολύ καλός με τα όργανα να βγαίνουν καθαρά και χωρίς περιττούς χρωματισμούς. Οι SRC ηχογράφησαν δύο ακόμα δίσκους και διαλύθηκαν χωρίς να κατορθώσουν να γίνουν ευρύτατα γνωστοί. Όλες τους όμως οι δουλειές έχουν γίνει κλασσικές και δίκαια πια αναγνωρίζονται ως ένα απ' τα πιο επιδραστικά σύνολα των 60ς και της Αμερικάνικης ψυχεδέλειας.

FRIJID PINK "Earth omen" (Lion, 1972)
Τρίτο άλμπουμ για το συγκρότημα απ' το Detroit με τον υπέροχο κοφτό hard ήχο και τα εκρηκτικά φωνητικά. Εδώ φλερτάρει λίγο με το progressive λόγω και των τάσεων που επικρατούσαν εκείνη την εποχή στη διεθνή μουσική σκηνή. Το άλμπουμ χαρακτηρίζεται απ' την απίστευτη σύνθεση "Miss evil" που ανοίγει και μας παρασύρει σε εξήμισι λεπτά καταιγιστικού rock με φοβερά σόλο στο hammond και στις κιθάρες. Χωρίς υπερβολή μια απ' τις μεγαλύτερες στιγμές του λεγόμενου ήχου του αγγλικού underground. Θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί πρότυπο της σχολής εκείνης. Οι καταπληκτικοί μουσικοί σε παρασύρουν σε ένα ντελίριο ρυθμού και έντασης. Ξεχωρίζουν επίσης το ομότιτλο κομμάτι, το μπλούζ "Train woman" και το τελευταίο ροκάκι "New orizon" μια πολύ αξιόλογη σύνθεση με σόλα σε όλα τα όργανα κι εκπληκτικό πιανάκι. Είναι πολύ δύσκολο να γίνει αναφορά στα υπόλοιπα κομμάτια του δίσκου όταν υπάρχει το "Miss evil". Μια σύνθεση τόσο άγνωστη στο ευρύ κοινό, μα τόσο μοναδική και συγκλονιστική για τους μυημένους του χώρου. Τελικά, τα βαθειά κρυμμένα μυστικά του rock σε ανταμείβουν όταν τα ανακαλύπτεις με ατελείωτες στιγμές ηχητικής απόλαυσης.

PATTO "Hold your fire" (Vertigo, 1971)
Θρυλικό συγκρότημα της βρετανικής σκηνής, κυκλοφόρησε τρία εξαίσια άλμπουμς και διαλύθηκε υπό το βάρος της οικονομικής αποτυχίας. Οι ψυχές του ήταν δύο μεγάλες μορφές του βρετανικού underground οι Mike Patto και Peter 'Ollie' Halsall. Ο πρώτος ως βοκαλίστας και ο δεύτερος ως κιθαρίστας, είχαν μια μεγάλη πορεία ανάμεσα από διάφορα σχήματα και αφού συνεργάστηκαν μαζί στους Timebox φόρμαραν τους Patto. Το "Hold your fire" είναι το δεύτερό τους άλμπουμ. Η μουσική τους εδώ είναι ένα ιδίωμα ποπ, ροκ και τζαζ. Η Νέα Ορλεάνη είναι παρούσα καθώς και το rockabilly με το πιανάκι να πλαισιώνει πολλές συνθέσεις. Ο Ollie με τα περίφημά του σόλο αποδεικνύει γιατί τον θεωρούσαν ένα απ' τα μεγαλύτερα ταλέντα της εποχής. Ξεχωρίζουν οι τέσσερεις πρώτες συνθέσεις καθώς και το υπέροχο ήσυχο "Air raid shelter" με την φωνή του Patto να θυμίζει λίγο Rod Stewart. Όλο το κλίμα του δίσκου κινείται σε mid tempo ρυθμούς χωρίς εκρήξεις και αακρότητες. Σε μια εποχή που η Μ.Βρετανία ασχολούνταν με τις σαχλαμάρες του glam οι μουσικοί αυτοί έβγαζαν περίφημους δίσκους, δίνοντας έτσι την ευκαιρία σε ψαγμένους μουσικόφιλους να απολαμβάνουν εναλλακτικά ακούσματα, αυτό που αργότερα ονομάστηκε επιτηδευμένα ποιοτική μουσική.