Micture 02

Debruit, Arnaud Rebotini, Trentemoller

Aνατολίτικες μελωδίες συνοδεία hip hop παλαβομάρας, underground house, acid περάσματα, italo-disco αναθυμιάσεις, κομμάτια που προκαλούν λυποθυμίες. Δώσε και μένα Baba. Του Άρη Μπούρα



DebruitDebruit Sis Surpriz EP (Civil Music)

Δεν έχει πολύ καιρό που έφτασε στα χέρια μου από τούρκικο εκδοτικό οίκο, ένα καλαίσθητο βιβλιαράκι με καμιά 20αριά υπέροχες φωτογραφίες της Κωνσταντινούπολης. Επιπρόσθετα, εδώ και 3-4 ημέρες τώρα, τρώω νυχθημερόν Hazer Baba, ένα τούρκικο γλύκισμα βουτύρου, πασπαλισμένο με αμύγδαλα και ινδοκάρυδο, που είχα την ευτυχία να παραλάβω από καλό φίλο, ο οποίος προσφάτως επισκέφτηκε τη γειτονική χώρα. Εάν αυτά τα δυο τρία καθημερινά μικροπράγματα σε κάνουνε να αισθάνεσαι όμορφα και σου ξυπνάνε την επιθυμία να γνωρίσεις πλησιέστερα ένα διαφορετικό πολιτισμό, φανταστείτε πόσο μπορεί να επηρεάστηκε ετούτος εδώ ο κύριος με το όνομα Debruit.

Από το Παρίσι καταγόμενος, ζώντας στο Λονδίνο, η φήμη (ή η πραγματικότητα) τον θέλει να συναρπάζεται τόσο από τους Τούρκους που μένανε στη γειτονιά του, καθώς και τον ευρύτερο ανατολικό πολιτισμό τους, ώστε να παίρνει τα μπογαλάκια του μια μέρα, για να επισκεφτεί την Τουρκία. Το αποτέλεσμα αυτής της πολιτισμικής και μουσικής - κυρίως - αναζήτησής του, αποτυπώνετε με συναρπαστικό τρόπο στο καινούριο του EP, όπου θα βρείτε τέσσερις ευφυείς συνθέσεις (ο Θεός βέβαια να τις κάνει συνθέσεις). Ο Debruit είναι από αυτούς τους παραγωγούς, djs, μουσικούς, που πραγματικά σου κάνουνε τη ζωή δύσκολη, εάν θέλεις να δώσεις το μουσικό του στίγμα και να εξηγήσεις στον διπλανό σου με απλά λογάκια τι μουσική παίζει. Χωρίς τη σοβαροφάνεια του Flying Lotus, παίρνει αρκετά γνώριμα σε μας στοιχεία από την ανατολίτικη μουσική, και τα μπολιάζει με απίθανο τρόπο στα κομμάτια του, όπου το κόβε, ράβε, ξήλωνε αποτελεί συνήθη τακτική του. Λούπες, άναρχα beat, samples, synths γαλλικής σχολής που στιγμές θυμίζουνε Mr. Oizo. Φέρε στο μυαλό σου ανατολίτικες μελωδίες, κρουστά και ρυθμούς που στα χέρια αλλωνών, θα ακούγονταν μάλλον ολίγον φολκλόρ, συνοδεία hip hop παλαβομάρας αλά Daedelus, και ασήκωτου μπάσου αλά Hudson Mohawake.

Περιπετειώδες και φρέσκο, το EP του Debruit παρακαλείται να μείνει μακριά από υπερπατριώτες και πάσης φύσεως στενοκέφαλους. (8)

http://www.debruit.com



RebotiniArnaud Rebotini
Someone Gave Me Religion

(Black Strobe Records)

Ομολογώ πως όταν υπέπεσε στην αντίληψή μου ότι ο Arnaud Rebotini κυκλοφόρησε νέο άλμπουμ πριν από λίγες ημέρες, ξεφύσηξα, ανασήκωσα το δεξί μου φρύδι με περίσσιο μπλαζέ υφάκι, και συνέχισα να κλικάρω αδιαφορώντας στο διαδίκτυο. Δεν ξέρω γιατί, αλλά από τότε που χωρίσανε τα τσαννάκια τους με τον Ivan Smagghe και ο electro χείμαρος, που παρέσυρε την dance σκηνή στις αρχές των zeros, μετατράπηκε σε ασθενικό ρυάκι, αδιαφόρησα παντελώς για την τύχη του. Μάλιστα το τεράστιο παρουσιαστικό του, η τρομακτική ομολογουμένως παρουσία του, λειτουργούσε ακριβώς αντίστροφα από την ευγενική και αινιγματική περσόνα του Ivan Smagghe, στην οποία έτρεφα πάντοτε μια ιδιαίτερη αδυναμία. Έκτοτε ο Rebotini συνέχισε τους Black Strobe ως rock τρίο, που πέρασε διαπαντός στ' αζήτητα, κυκλοφόρησε ένα σχετικά μέτριο άλμπουμ στην Citizen Records του Vitalic, αλλά και μερικά 12", τα οποία κατά περιόδους παρουσιάζανε ένα άλφα ενδιαφέρον. Μ' ένα Qwartz Award στις αποσκευές του από το 2010 (www.qwartz.org) και συμμετοχές ακόμη και σε death metal συγκροτήματα, σήμερα απαρνιέται τους υπολογιστές και το laptop του, και κυκλοφορεί από την δική του δισκογραφική (συνεχίζοντας φυσικά ν' αρμέγει την πάλαι ποτέ μεγάλη φήμη των Black Strobe), το "Someone Gave Me Religion", με τον αναμφισβήτητα πετυχημένο τίτλο, και με την παραγωγή και εκτέλεση να βασίζονται εξολοκλήρου σε αναλογικά μηχανήματα.

Τα synthesizers συνεπώς έχουνε την τιμητική τους, αλλά αυτό που διακρίνω για πρώτη ίσως φορά, είναι η παράπλευρη εισαγωγή στοιχείων από διαφορετικές σχολές ηλεκτρονικού ήχου. Από μελωδίες που θυμίζουνε μουσικά σχήματα βρετανικής προέλευσης (οι Underworld και οι Orbital θα μπορούσανε να ανήκουνε σ' αυτά), έως προσπάθειες ανάπτυξης των συνθέσεων του κατά τα πρότυπα παλαιότερων μουσικοσυνθετών, με κλασικότροπη παιδεία και αντίληψη (βλέπε και Vangelis). Βέβαια, μη θεωρήσετε - σε καμιά περίπτωση - ότι απαρνιέται τα στοιχεία που χαρακτηρίζουνε τον ήχο του. Οι Moroder, Depeche Mode, Nitzer Ebb και Kraftwerk συνεχίζουνε να διαποτίζουν τα κομμάτια του, ενώ εκεί που σου καίει το μυαλό με κομμάτια όπως το "Personal Dictator", έρχονται οι πιο μελαγχολικές και ενδοσκοπικές ταλαντεύσεις, όπως το υπέροχo "Echoes". Post punk και kraut rock υπόβαθρο, ενδελεχής ενδοσκόπηση της underground house, acid περάσματα, italo-disco αναθυμιάσεις (πρωτού πάρει φυσικά το δρόμο για τα chart), και techno, αναλογική techno στα καλύτερά της.

Mια ευχάριστη έκπληξη λοιπόν από το Παρίσι, που προφανώς δεν προχωρά μπροστά τον ηλεκτρονικό - και δη dance - ήχο, αλλά αναμοχλεύει ιδανικά όσα αγαπήσαμε σ' αυτόν. (7,5)

http://www.rebotini.blackstroberecords.com



TrentemollerTrentemoller
Late Night Tales

(Late Night Tales)

Στην σήμερον ημέρα όπου πετάς καμιά τριανταριά κομμάτια στο iPod σου ή στο Winamp, πόση αξία μπορεί να έχει μια συλλογή; Με πόση λαχτάρα κι ενδιαφέρον μπορεί να αναζητήσεις μια συνάθροιση τραγουδιών που έχει επιλέξει κάποιος άλλος για σένα, την ίδια στιγμή όπου κατεβάζεις μανιωδώς δεκάδες κομμάτια καθημερινά; Τη σειρά Late Night Tales την είχα ξεχάσει - κατά κάποιο τρόπο - τελευταία, πολύ πιθανόν για έναν από τους παραπάνω λόγους. Ένα δελτίο τύπου αναθάρρεψε το ενδιαφέρον μου γι' αυτήν, και ανέσυρε στη θύμησή μου, αντίστοιχες νυχτερινές περιπλανήσεις του παρελθόντος. Από το 2001 και τους Fila Brazilia, έως τους Zero 7 και τους Nightmares On Wax, από τα νυχτερινά περπατήματα των Cinematic Orchestra και Air, έως τις μουσικές αναζητήσεις των Flaming Lips και Four Tet, η συγκεκριμένη σειρά συλλογών αποτέλεσε - από τα σπάργανά της - μια αξιομνημόνευτη ιδέα και μετέπειτα μουσική περιπέτεια, παρουσιάζοντας αγαπημένα track σημαντικών καλλιτεχνών και μουσικών της εποχής μας.

Στο τελευταίο πουλέν της σειράς, ήρθε να προστεθεί μια ακόμη ιδιαίτερη επιλογή κομματιών, που αναπήδησαν από την δισκοθήκη του Δανού παραγωγού και dj Anders Trentemoller. Και φυσικά, απέχει - μάλλον - αρκετά από τις συνήθεις tech-house παραγωγές του, φέρνοντας στην επιφάνεια επιρροές και σκοτεινούς ήρωες που λίγο πολύ υποψιαζόμασταν να κατατρέχουν την techno του όλα αυτά τα χρόνια. Η μουσικότητα και η αίσθηση της μελωδίας που τον χαρακτηρίζουν, σε τυλίγει αβίαστα από το πρώτο κιόλας λεπτό, με την αιθέρια φωνή της Lisa Gerrard ν' ανοίγει την αυλαία, απλώνοντας τα φτερά της. Από κει κι έπειτα το "Science Killer" των Black Angels γρατζουνάει αργά και βασανιστικά τη ραχοκοκαλιά σου, ενώ το remix του ιδίου του Trentemoller στο "The Mole" των Chimes & Bells, είναι από αυτά τα tracks, που αν τυχόν τ' ακούσεις στις έξι τα χαράματα, λουσμένος αλκοόλ και αναμνήσεις, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να πέσεις λιπόθυμος. Ιερή Τριάς για τη συνέχεια, με Low, Mazzy Star, Velvet Underground και μια ασθενική φλόγα να τρεμοπαίζει κάπου εκεί στο βάθος. Σκιές, μυσταγωγική ατμόσφαιρα, έλλειψη οξυγόνου, θαρρείς πως βρίσκεσαι στον πυθμένα ενός υγρού πηγαδιού. Έπειτα θυμάσαι τις Shangri-La's, σιγοτραγουδάς το "Poor Boy, Minor Key" με τον M.Ward, παίρνεις μια γεύση από τα φιλαράκια του Trentemoller, τους Darkness Falls, που μάλλον απέχουν αρκετά από το clubbing, προτιμώντας να ξημεροβραδιάζονται αγκαλιά με τη folk rock παράδοση.

Δε θα μπορούσα φυσικά να μη σταθώ και στη μίξη των κομματιών, όπου διακριτικά αλλά άψογα εναλλάσσονται το ένα μετά τ' άλλο, δημιουργώντας μια όμορφη, συνεχή ροή, και διατηρώντας - καθ' όλη τη διάρκεια της συλλογής - το πυκνό νέφος που τη χαρακτηρίζει. Η καθιερωμένη διασκευή έρχεται με το "Blue Hotel" του Chris Isaak, όπου οι Marie Fisker και Steen Jorgensen συνδράμουν με τα φωνητικά τους και βάζουν την ποπ πινελιά πάνω στην αραχνοΰφαντη παλέτα του Trentemoller. Κλείνοντας, για το τέλος μένει η εκκεντρική περσόνα του Warren Ellis, ο Nick Cave, αλλά και ο μουσικός δημοσιογράφος Paul Morley. Εφιαλτικά όμορφο. (9)

http://latenighttales.co.uk