Micture 03

Jamie XX, Fabrics, Back And 4th

H τρίτη ...δόση εγκρίθηκε και περιλαμβάνει ένα 12", ένα άλμπουμ και μια συλλογή. Το ένα καλύτερο απ'το άλλο αλλά όχι κι απ'τη μία. Του Άρη Μπούρα



JamieJamie XX
Far Nearer / Beat For
(Numbers)

Δεν ξέρω επακριβώς τι μπορεί να είναι αυτό το οποίο έχει συναρπάσει αρκετούς από εμάς παρακολουθώντας τον ευρύτερο χώρο της dubstep τα τελευταία χρόνια, ρουφώντας καθημερινά ουκ ολίγα κομμάτια, αλλά με βεβαιότητα πλέον μπορώ να πω, ότι η επέλαση ετούτη, σίγουρα δεν επρόκειτο μόνο για παιχνίδι της μουσικής βιομηχανίας ή για hype, όμορφα πασπαλισμένο με άχνη κι άλλες γλυκαντικές ουσίες. Εκεί όπου είχαμε αρχίσει να χασμουριόμαστε με την επανάληψη και την προβλεψιμότητα δεκάδων παραγωγών και disc jockeys (ανεξάρτητα απ' το είδος της ηλεκτρονικής μουσικής), ξαφνικά ήρθανε ένα μάτσο πιτσιρικάδες, που ναι μεν δεν ακυρώσανε τα κεκτημένα, αλλάξανε όμως τη ρότα, διανοίγοντας νέους δρόμους κι αφήνοντας να εισέλθει φρέσκος αέρας στο παιχνίδι. Η απρόβλεπτη εξέλιξη στο ρυθμό, τα πειραγμένα φωνητικά, η σκοτεινή αλλά όχι κατ' ανάγκη βαριά ατμόσφαιρα, μερικά από τα συστατικά που νιώθεις να σε προσελκύουν χωρίς δεύτερη σκέψη και ανώφελους δισταγμούς. Σαβούρα βέβαια βρίσκεις με τη σέσουλα, ειδικά από τη στιγμή που έσπασαν τα δεσμά της underground υπόστασης, αλλά και πού δε συμβαίνει αυτό θα μου πεις.

Ο Jamie Smith (βασικό μέλος των Xx), είναι ένας από αυτούς τους νεανίες, όπου - πλέον - κάθε του κίνηση προκαλεί δονήσεις στο μουσικό στερέωμα, κι από αυτούς τους πιτσιρικάδες όπου (μαζί ίσως με τον James Blake) εκτελούν χρέη διαμεσολαβητών, ανάμεσα στoν club ήχο και την τραγουδοποιία, η οποία δεν απαρνείται την ποπ ευαισθησία και αισθαντικότητα. Έτσι, μετά από ένα καλό σερί προσεγμένων remix, σε μουσικούς της γενιάς του (βλέπε Adele, Florence And The Machine, Jack Penate, Glasser), μετά από μια αξιόλογη προσπάθεια ανακατασκευής του τελευταίου LP του μεγάλου εκλιπόντος και τεραστίου Gil Scott-Heron, επιστρέφει με την πρώτη του solo κυκλοφορία, και συγκεκριμένα μ' ένα 12" όπου περιλαμβάνει δυο δικές του - πλέον - καταθέσεις.

Εύθυμες παιδικές φωνές, απόκοσμα soulful φωνητικά, απαλή υφή εν αντιστοιχία με αρρωστημένες μελωδίες, ισόποσες δόσεις πειραματισμού και ρυθμού, ώστε να κυλήσουν στο dancefloor αβίαστα. Ο πιτσιρικάς από το Λονδίνο νομίζω τα καταφέρνει μια χαρά, ενώ, επαναφέροντας στη θύμησή μου το τελευταίο του set απ' το Primavera Sound, είμαι πεπεισμένος ότι και με το ντεμπούτο άλμπουμ του - που θα κυκλοφορήσει αργότερα στη διάρκεια του έτους από την XL - μάλλον δε θα μας αφήσει ασυγκίνητους. Εν αναμονή. (8)

http://nmbrs.net



FabricsFabrics
Fabrics

(From A Tree Records)

Η θετική προδιάθεση που σου δημιουργεί κι εξασφαλίζει εξαρχής η From A Tree Records, πηγάζει ευθύς αμέσως από το γεγονός ότι διαθέτει πολύ όμορφες και καλαίσθητες συσκευασίες. Μάλιστα, σε μια περίοδο όπου η ψηφιακή - άυλη μορφή διακίνησης μουσικής υιοθετείται και καθιδρύεται - θέλοντας ή μη - στην καθημερινότητά μας, εικάζω ότι λειτουργεί ακόμη πιο θελκτικά, για οιονδήποτε, η φυσική και οπτική επαφή με το αντικείμενο που αναλαμβάνει την αποθήκευση, μεταφορά, μετάδοση ηχητικών μηνυμάτων. Ωστόσο, αυτό που ενέχει μείζον σημασία, εν τέλει, είναι το ίδιο το μήνυμα και όχι η ύλη αυτή καθαυτή, οπότε, περνάμε κατευθείαν στο ηχητικό μέρος που φωλιάζει στα ψηφιακά αυλάκια του Fabrics.

Καταρχήν, πατώντας το play, εφόρμησε ασυνείδητα στο μπρος μέρος του μυαλού μου, μια συλλογή που είχε κυκλοφορήσει η Poeta Negra (αιωνία της η μνήμη), σε συνεργασία με την altervision, εάν ενθυμούμαι καλά, εκεί κάπου στο 2000. Και αν το όνομα Poeta Negra εξασφαλίζει ευθύς μια θετική εξαγωγή συμπεράσματος, η αναφορά και μόνο της χρονολογίας λειτουργεί μάλλον ανασταλτικά. Το παρόν πόνημα τώρα, για να συγκεκριμενοποιήσουμε τα πράματα και να τα βάλουμε σε μια νοητή σειρά και άλφα τάξη, αποτελεί ουσιαστικά το πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ δυο παιδιών από τη Θεσσαλονίκη, που λειτουργούνε ως ντουέτο από το 2006. Με αρκετά live στο ενεργητικό τους και με δυο EP να κοσμούνε το παρελθόν τους, έρχονται αυτές τις ημέρες με έντεκα νέα track που κινούνται στον ευρύτερο χώρο της techno, με αρκετά industrial στοιχεία, breakbeat σταθερά, αλλά και μια γενικότερη φουτουριστική αίσθηση της μουσικής τους, όπου η λέξη ρετρό, στέκει μετέωρη σε κάθε τους κομμάτι. Αντιλαμβάνεσαι εύκολα τις όποιες επιρροές τους, από πρώιμη Warp έως Trent Reznor, κι από 90's electronica έως dark electro - δεκαετίας ογδόντα, ωστόσο, καταφέρνουν να τις τιθασεύσουν, δημιουργώντας ένα συμπαγές και άξιο αναφοράς ηχητικό σύνολο. Η παραγωγή αισθάνομαι λίγο να χωλαίνει στιγμές και να μπουκώνει στην τελική της αποτύπωση, αλλά για κάποιους αυτό, μπορεί ακόμη και να λειτουργεί θετικά, προσδίδοντας ακόμη περισσότερο στο σκοτεινό και βιομηχανικό τοπίο που απλώνεται καθ' όλη τη διάρκεια του άλμπουμ.

Με noise αισθητική να διαπνέει την instrumental - κατά βάση - ροή του, στέκει αξιοπρεπώς, παρά τις όποιες συνθετικές του αδυναμίες, αυτό όμως που κατά κύριο λόγω εκλείπει, είναι η φρέσκια πνοή, η σύγχρονη αισθητική και ματιά, φέρνοντας το να μπαλαντζάρει επικίνδυνα, ανάμεσα στο ρετρό και το αναχρονιστικό. (6,5)

www.fromatree.gr



Back and 4thBack And 4th
A Hotflush Compilation

(Hotflush)

Διανύοντας μια περίοδο έντονων συγκρούσεων - εσωτερικών αλλά και εξωτερικών, με τα λίγο πολύ γνωστά τεκταινόμενα να εξουσιάζουν την καθημερινότητά μας, είναι στιγμές που μου φαντάζει αδύνατο ν' ακροαστώ οποιουδήποτε είδους μουσική, πόσο μάλλον να αποτυπώσω μετέπειτα σκέψεις, συναισθήματα και μια πιο ξεκάθαρη κρίση περί του αντικειμένου που εισέρχεται στο πικάπ ή τη σιντιέρα. Ωστόσο, τις τελευταίες εβδομάδες κατάφερα να ξεχωρίσω και να επιλέξω να διαμοιραστώ, ετούτη εδώ τη συλλογή, που μας έρχεται από τη Μεγάλη Βρετανία και αποτελεί μια από αυτές τις μαζώξεις κομματιών, όπου καθρεφτίζεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το όραμα, η μεθοδικότητα, αλλά και το αδιαπραγμάτευτα καλό γούστο ενός ανθρώπου, που μαζί με μια πλειάδα ακόμη νέων μουσικών και παραγωγών, αναδεικνύει με εξαίσιο τρόπο το χθες και το σήμερα του ηλεκτρονικού ήχου.

Ο Λονδρέζος - αλλά μόνιμος πλέον κάτοικος Βερολίνου - Paul Rose (βλέπε και Scuba) από το 2003 που ξεκίνησε το label του, έχει συντελέσει με πλήθος - ως επί το πλείστων - 12ιντσων, στην εδραίωση αυτού που ευρύτερα καλείται dubstep μουσική, ωστόσο, με μια πιο προσεκτική ακρόαση, αποδεικνύεται μάλλον θριαμβευτικά, ότι όροι παρεμφερείς, στέκουν αδόκιμοι και παρεκκλίνουν αρκετά από το πραγματικό περιεχόμενο της μουσικής, αδικώντας - προφανώς - το σύνολο, που εμπεριέχει πολυποίκιλα στοιχεία και πολυεπίπεδα στρώματα ήχου. Έτσι, στο διπλό cd (υπάρχει και η τριπλή υπέρ χορταστική βινυλιακή έκδοση), κάνεις μια μικρή αναδρομή στο παρελθόν του label, εκτελώντας ασκήσεις πάνω σε κλασικά πλέον κομμάτια του, ενώ συνάμα, μικρές, αλλά καθόλου ασήμαντες εισπνοές γεμίζουνε τους πνεύμονές σου με φρέσκο αέρα και υλικό από τη σημερινή ενεργοποίηση της Hotflush.

Old school αιθέρια διάθεση και Νεοϋορκέζικη πνοή με το εναρκτήριο "Taking You Back" των Sepalcure, techno ακροβασίες και πολυβολισμοί από τους Boddika και Sigha, ασήκωτο μπάσο από τον Βοστονέζο Alex Incyde, τσαχπινιές από Roska, αλλά και Mount Kimbie, που συμμετέχουνε με δυο κομμάτια (στο ένα αναλαμβάνει το remix ο αγαπητός James Blake). Από κει κι έπειτα, classics - πλέον - από George FitzGerald και Joy Orbinson, με την υπέρμετρη αγάπη τους για την house και τα early 90's να επηρεάζει φανερά τις προσωπικές τους καταθέσεις, εσωστρεφείς jazzy περάσματα και low tempo διαθέσεις από dbridge και Pangaea. Για το κλείσιμο αφήνω τον Νεοϋορκέζο FaltyDL, με την κλειστοφοβική του συναισθηματικότητα και τα βαριά του έγχορδα να κλαψουρίζουνε, όσο ο κτύπος των beats δονεί το άδειο σου στομάχι, αλλά και τον label owner Scuba, ο οποίος συμμετέχει με τρία κομμάτια, αναδιπλώνοντας την πολυσυλλεκτική και συνάμα ευθυτενή προσωπικότητα και ιδιοσυγκρασία του. Η παρούσα συλλογή έρχεται αμιξάριστη, στεκούμενη ίσως επάξια, δίπλα στις αντίστοιχες συλλογές της G-Stone ή της Hyperdub. (8,5)

www.hotflushrecordings.com