Micture 07

Maria Minerva, Matthias Zimmermann, Drums Of Death

Επιλογές απ'τον EPκοσμο και λίγες πληροφορίες για τους δημιουργούς τους και τον γράφοντα. Του Άρη Μπούρα

Maria Minerva
Sacred & Profane Love EP

(100% Silk)



Maria MinervaΑπό τις λίγες φωτογραφίες που έχουν αποτυπωθεί ανεξίτηλα στο μυαλό μου απ' την παιδική μου ηλικία, είναι μια φωτεινή, ελαφρώς κουνημένη φωτογραφία που απεικονίζει τη νυσταγμένη, κακομουτσουνιασμένη μου φάτσα, άρτι αφιχθείσα στην κουζίνα από το παιδικό μου δωμάτιο. Με το κλασικό, λευκό σωβρακάκι που φοράς στα έξι σου. Καλοκαίρι υποθέτω, πρωινές ώρες. Έκτοτε, όποτε ηχεί η λέξη Μινέρβα στ' αυτιά μου, στέκει συνυφασμένη με τούτη την εικόνα, θαρρώ αιώνια. Άλλο αν πολύ αργότερα, ενήλικος πια, πληροφορήθηκα ότι η Μινέρβα, εκτός από γνωστή ρεκλάμα εσωρούχων, υπήρξε κάποτε και η θεά της σοφίας, του πολέμου, των επιστημών και των τεχνών στη ρωμαϊκή μυθολογία. Ας είναι.

Κάπως έτσι λοιπόν, όταν προσφάτως ξαναέφτασε στ' αυτιά μου η περί ο λόγος λέξη, άστραψε μπροστά μου εκείνη η εικόνα. Αυτή τη φορά όμως από πίσω, κρύβονταν η Μαρία, μια νεαρά δεσποινίς - ετών εικοσιτεσσάρων - από το Τάλλιν της Εσθονίας, η οποία περνούσε τις ώρες της στο δωμάτιο της πότε ακούγοντας Justin Bieber και πότε Cabaret Voltaire, πότε Justin Timberlake και πότε Tangerine Dream. Για τη Maria Minerva δε γνώριζα πολλά μέχρι προσφάτως, αλλά υποθέτω όχι άδικα, καθότι μόλις το 2009 ξεκίνησε να ηχογραφεί και μες στο 2011 κυκλοφόρησε τις πρώτες της δουλειές. Σπουδαγμένο κορίτσι, κόρη γνωστού μουσικοκριτικού της Εσθονίας, κινούμενη μεταξύ Λονδίνου και Λισσαβόνας, κι υιοθετώντας ένα χαριτωμένο και συνάμα σέξι προφίλ για το μουσικό της μπάσιμο, τράβηξε βλέμματα, κέρδισε εντυπώσεις, παρά το αδύναμο - ακόμη - των συνθέσεών της. Δε κρύβω μάλιστα πως στο παρθενικό άκουσμα του πρώτου της EP, στο δεύτερο μόλις track, πάτησα stop. Το lo-fi νιαούρισμά της σύρθηκε εκνευριστικά στο μυαλό μου κι ομολογώ πως μ' απώθησε. Επειδή όμως μια δεύτερη ευκαιρία τη δικαιούνται όλοι οι άνθρωποι και πόσο μάλλον οι κόποι μιας νεαράς που ξεκινά τώρα την περιπέτειά της στο δύσβατο και άκρως ανταγωνιστικό χώρο της μουσικής, ξαναδοκίμασα με το τελευταίο της EP, το "Sacred And Profane Love".

Παραγωγή καλύτερη, αλλά όχι επιτηδευμένα γυαλισμένη, συνθέσεις με περισσότερο ρυθμό, φλερτάροντας με την underground house και ασθμαίνοντας πάνω σε υπνωτικά disco beat. Με ιδιόμορφη χροιά και χαρακτηριστικό - ατονικό - παιχνίδισμα στη φωνή της, που άλλοτε κοιτάει προς την avant garde πλευρά κι άλλοτε χαμογελάει, κλείνοντας πονηρά το μάτι στην απλότητα της ποπ. Γαλλική φινέτσα, ζαχαρένια συνθεσάιζερ, post punk νοσταλγία, ευθυτενές βλέμμα στο εύελπι μέλλον.
- 7,5 -
www.myspace.com/mariaminervamusic

Matthias Zimmermann
Isla Dub EP

(Sound Pellegrino)



Matthias ZimmermannΤο πρώτο κομμάτι που εθεάθη στον ορίζοντά μου, μέσα στο αχανές τοπίο του ίντερνετ, υπό το όνομα Matthias Zimmermann, ήτανε το "Luther", κάπου στις αρχές του Δεκέμβρη. Στο πρώτο του άκουσμα σηκώθηκε απορημένο το δεξί φρύδι. Ή το αριστερό. Υποθέτω αδιάφορο. Κελαηδισμοί πουλιών στο βάθος, αργόμπιτοι χτύποι, επικό μπάσο, ανατολίτικες σφήνες, φουτουριστικές μελωδίες, παύσεις, σφυροκοπήματα, ξαφνικές εναλλαγές, ξανά και ξανά. Πόσο δύσκολο στις μέρες μας να τραβήξει - ευθύς αμέσως - την προσοχή σου ένας νέος παραγωγός, μουσικός, με τη σωρεία των κυκλοφοριών που μας κατακλύζει, τους τόνους πληροφοριών του διαδικτύου, των συνεχών ακροάσεων που επέρχονται του downloading και του streaming.

Το "Isla Dub", το καταφέρνει - θεωρώ - με την πρώτη εξαίσια, και δεν εξανεμίζεται ούτε στο δεύτερο, ούτε στο τρίτο του άκουσμα. Ιθύνων νους, εγκέφαλος πίσω από αυτά τα τέσσερα κομμάτια ένας πιτσιρικάς από τη Γερμανία, που σε τραβά απ' το γιακά ρυθμικά, με πληρότητα που ξαφνιάζει ευχάριστα (για πρώτη επίσημη κυκλοφορία), περιπετειώδη ιδιοσυγκρασία που ενεργοποιεί αβίαστα νευρικές απολήξεις του εγκεφάλου. Έτσι, ξεκινά μ' ένα techno δυναμίτη που αναπτύσσεται σταδιακά, με μελωδίες και επαναλήψεις που πεταρίζουν εξαίσια σ' ένα οκτάλεπτο, εμπνευσμένο ταξίδι, ενώ στο "Fez" τη στιγμή που πάει να κάνει τα γλυκά μάτια στη dubstep, ερωτοτροπεί με τη funky πλευρά της disco, δίχως όμως αναχρονισμούς και κλισέ αναμοχλεύσεις του παρελθόντος. Θετική αύρα κι ευγενική ανάπτυξη και στο τελευταίο κομμάτι, με τα συνθεσάιζερ να συνομιλούν κελαρυστά και συνάμα νοσταλγικά. Λαμπερό EP, από αυτές τις κυκλοφορίες που δηλώνουν ότι ο ηλεκτρονικός ήχος, δίχως τη φρεσκάδα και τις ιδέες των πιτσιρικάδων, δύσκολα μπορεί να διανοίξει νέους δρόμους.
- 8 -
soundcloud.com/matthias-zimmermann

Drums Of Death
Red Waves EP

(Civil Music)



Drums Of DeathΟι Drums Of Death είναι το πουλέν του Colin Bailey από τη Σκοτία, ο οποίος αφού έπαιξε σε κάμποσες (και καμπόσες) hardcore punk μπάντες και δεν είδε χαΐρι, αποφάσισε να το γυρίσει στον ηλεκτρονικό ήχο, και δη το χορευτικό, μπας και δει καμιά άσπρη μέρα, κάτι που μάλλον το πέτυχε ένα χεράκι, αναλογιζόμενοι το hype που τέρπεται τον τελευταίο καιρό. Hype το οποίο αναζωπυρώνει βεβαίως κι ο ίδιος συχνά πυκνά, τόσο με το να καλύπτει το πρόσωπο του με την "Black Metal" τεχνική του ασπρόμαυρου σοβατίσματος, όσο και με τα live του, που σύμφωνα με τη φημολογία θεωρούνται εκρηκτικά. Από 'κει κι έπειτα, προσθέστε και τα κολλητιλίκια του με την Peaches και τους Hot Chip, κι έχετε μια πρώτη εικόνα των Drums Of Death. Τι γίνεται όμως με τη μουσική;

Tο 2010 κυκλοφόρησε το πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ του, το "Generation Hexed", το οποίο δεν επρόκειτο για κάτι σπουδαίο (κοινώς μέτριο), ενώ ακολουθήσανε κάποια remixes και eps, άλλοτε με περισσότερη επιτυχία κι άλλοτε με λιγότερη. Το "Red Waves", που κυκλοφορεί εδώ και λίγες εβδομάδες, έρχεται με τέσσερα κομμάτια στο ενεργητικό του, τα οποία ακολουθούνε τη γνώριμη επιθετική του μορφή. Ορμητική techno δηλαδή, βαρύ μπάσο που σαρώνει στο διάβα του, old school house, θραύσματα dubstep. Οι thirty something γενιά θα νοσταλγήσει τον electroclash ήχο που κάποτε ταρακουνούσε τα club, οι fifty something τους Kiss για διαφορετικούς λόγους, οι πιτσιρικάδες θα κοπανηθούνε αλύπητα, κι όλα βαίνουν καλώς. Ή περίπου καλώς, μια και η massive κατεύθυνση που έχει ο ήχος του, που δεν εκπτερώνει κι ιδιαίτερες εκπλήξεις, ελλοχεύει κινδύνους που μπορούν εύκολα να οδηγήσουν τον Colin Bailey σε καρικατούρα του εαυτού του. Όπως και να 'χει, ο χρόνος θα δείξει. Για την ώρα, αφεθείτε ακομπλεξάριστα στους επιθετικούς κρότους του και τα οργισμένα συναισθήματα, σαφώς προτιμότερο από τη μελαγχολία που τείνει να σαρώσει τους πάντες γύρω μας.
- 7 -
www.drumsofdeath.com