Micture 08

Sigha, Burial, RxGibbs

Τρία νέα ep, το ένα καλύτερο από τα άλλα δύο. Του Άρη Μπούρα

Sigha
Abstractions I-IV
(Hotflush Recordings)



sighaΤο εναρκτήριο κομμάτι του "Abstractions I-IV", σε τοποθετεί απέναντι σε γλυκόφερτες, υπνωτικές μελωδίες, που διαποτίζονται από ένα ψυχρό ρεύμα μεν, αλλά κυλάνε νηφάλια, απαλά, όπως και τα κρυστάλλινα νερά που απλώνονται ποιητικά στο εξώφυλλο του νέου EP του Sigha. Ambient που αναπτύσσεται όμορφα, φουσκώνοντας γαλήνια, μέχρις ωσότου όμως διακοπεί - μάλλον σύντομα, δίχως να έλθει ποτέ η πολυπόθητη ολοκλήρωση. Κι εκεί κάπου, ξεκινάνε οι αγέρηδες να δυναμώνουν. Κύματα μπάσου σε σκεπάζουνε, τα bpm ανεβαίνουν, γοργά σπασμωδικά beat κτυπάνε επιθετικά τα μηνίγγια σου. Επανάληψη, μίνιμαλ προσέγγιση, με την techno να παίρνει κεφάλι και το σκοτάδι να διαχέεται στον ορίζοντα, για την έκτη κατά σειρά κυκλοφορία του James Shaw για τη Λονδρέζικη Hotflush Recordings του Scuba, ο οποίος μάλιστα μόλις κυκλοφόρησε κι ένα κ-α-τ-α-π-λ-η-κ-τ-ι-κ-ό τρίτο άλμπουμ για το εν λόγω label, το οποίο μπορεί να ξεκίνησε ως ένα underground εργαστήρι, επωάζοντας μερικές από τις καλύτερες dubstep κυκλοφορίες τις τελευταίας οκταετίας (βλέπε Mount Kimbie, Joy Orbison, George Fitzgerald, Falty DL μεταξύ άλλων), αλλά αυτή τη στιγμή έχει αγκαλιάσει μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα ονόματα του ευρύτερου ηλεκτρονικού ήχου, αποφεύγοντας κοινοτοπίες, εύκολες συνταγές, τυπικές μανιέρες (μάλιστα είχαμε ξανασχοληθεί με το συγκεκριμένο label και στην τρίτη κατά σειρά κατάθεση ετούτης εδώ της στήλης, παρουσιάζοντας την εξαίρετη συλλογή "Back & 4th").

Για να επανέλθουμε όμως στα καθέκαστα, παίρνουμε βαθιά ανάσα και βουτάμε στα παγωμένα νερά του Sigha, ο οποίος είναι φανερό ότι έχει ακούσει αρκετή σκοτεινιά από τα 80's και shoegazing στη ζωή του, προτού μπει με τα μπούνια στην techno και το Βερολινέζικο ήχο. Έτσι στο "How To Disappear" παίρνει φόρα και σφυροκοπά σε σταθερό τέμπο, παίζοντας με τις λούπες και τα εγκεφαλικά μας κύτταρα. Βιομηχανικός, ξερός ήχος, απογυμνωμένος από συναισθήματα, με κοφτές αναπνοές να αιωρούνται, δίνοντας ανθρώπινη υπόσταση στον κατά τ' άλλα ρομποτικό θρίαμβο. Όσο για το φινάλε, μεταλλικοί ήχοι σέρνονται από τα κατάβαθα, μελωδίες γρατζουνάνε ανατριχιαστικά τη ραχοκοκαλιά. Κουρνιάζεις στον πάτο του πηγαδιού, το σκοτάδι σε καταπίνει, η υγρασία τσακίζει τα κόκαλά σου.
- 7,5 -
http://jamessigha.tumblr.com

Burial
Kindred EP

(Hyperdub)



BurialΧειμώνας, 2006, αν θυμάμαι καλά. Μέσα σε μια καμπίνα, μικρή, στενή, μ' έναν μεγαλόσωμο παραδίπλα να ροχαλίζει πιο δυνατά κι απ' το φουγάρο του πλοίου. Νύχτα, με πηχτό σκοτάδι, πηγαίνοντας από Μυτιλήνη προς Θεσσαλονίκη. Η θάλασσα έξω να λυσσομανάει, το στομάχι έτοιμο να πεταχτεί στη βρόμικη μοκέτα του χολ, με το φεγγάρι να πηγαινοέρχεται σα μπάλα, αχνοφέγγοντας απ' το παραθύρι που μαστιγώνεται από τα νερά της βροχής (ή μήπως της θάλασσας). Στ' ακουστικά, από ένα ξεχαρβαλωμένο walkman, παίζει το πρώτο άλμπουμ του Burial. Πρώτη ουσιαστική γνωριμία μαζί του, που κρατάει σχεδόν ολόκληρη τη νύχτα. Το εάν συνεισφέρει ή απαλύνει τον εφιάλτη στον οποίο ζω, ακόμη δε μπορώ να το πω με σιγουριά. Λίγο καιρό μετά, έρχεται και το δεύτερο άλμπουμ του παραγωγού που ξεκινάει από τις σκοτεινές γειτονιές του Λονδίνου για να συνταράξει με την πνιγηρή του μελαγχολία ολόκληρο το σύγχρονο μουσικό - δυτικό - κόσμο. Η μουσική και τα κομμάτια του αποκτάνε μυθικές διαστάσεις, ένας μεσσίας του ηλεκτρονικού ήχου έρχεται να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά. Λίγο πολύ γνωστά, στους περισσότερους. Η συνειδητή του απουσία, για χρόνια, διακόπτεται μόλις πέρσι, με το "Street Halo". Ένα EP, τρία κομμάτια. Η αναμονή προκαλεί νευρικότητα, άγχος, την ώρα που πλησιάζεις τη βελόνα στ' αυλάκια του βινυλίου. Το ομότιτλο track επαναφέρει τον επικείμενο ακροατή σε γαλήνη. Η γνώριμη μελαγχολία σε ρουφάει, σε κάνει να χαμογελάς μαζοχιστικά, τα γυναικεία φωνητικά παίζουνε όμορφα με τις ουράνιες μελωδίες, ο ηλεκτρονικός ήχος της δεκαετίας του '90 επανέρχεται, σήμερα, αλλά δεν είναι ο ίδιος. Βρισκόμαστε στο 2011.

Πριν από λίγες εβδομάδες ο William Bevan εμφανίστηκε ξανά, μετά από ένα χρόνο (οι συνεργασίες του με άλλους μουσικούς μου στέκουν αδιάφορες, ακόμη, δε πιστεύω πως το έχει ανάγκη η δημιουργικότητά του). Και πάλι όμως εμφανίζεται μ' ένα EP, με τρία κομμάτια, μεγαλώνοντας ίσως την προσμονή ακόμη περισσότερο για ένα πολυπόθητο ολοκληρωμένο άλμπουμ. Ωστόσο, τοποθετώντας το "Kindred" στο πικάπ (ή στο player του υπολογιστή), αρχίζεις να τα ξεχνάς όλα. Γνώριμη σκοτεινή ατμόσφαιρα, σταγόνες βροχής, μπάσο που αναδύεται απ' τα έγκατα της γης, πειραγμένα φωνητικά που άλλοτε φεγγοβολάνε κι άλλοτε σφίγγουνε το στομάχι σου, garage beat που τρέχουν σπασμωδικά στον ορίζοντα, θαρρείς αιώνια. Συνολική διάρκεια πρώτου κομματιού 11:26. Κι ενώ ένα διακριτικό χαμόγελο κρέμεται απ' το πρόσωπό σου, αρχίζεις σιγά σιγά να νιώθεις και την πρώτη επανάληψη. Ναι, τα συστατικά είναι γνώριμα, πετυχημένα μεν, αλλά γνώριμα, κάτι που ασφαλώς όμως η ευφυΐα του Burial το γνωρίζει καλά, πολύ καλά, κι έρχεται να στο τρίψει στα μούτρα με το επόμενο κομμάτι.

Σταθερό - γοργό - beat, συνθεσάιζερ που αποτινάσσουν τη dubstep και φέρνουν στην επιφάνεια μερικές από τις καλύτερες στιγμές της rave των 90's. Η μελωδία - σειρήνα καρφώνεται στο βάθος του εγκεφάλου σου, κουτουλάει δεξιά αριστερά, ηλεκτρίζει τα σώψυχά σου, κινεί το σώμα. Ναι, ο Burial ρίχνει λίγο φως, εκκενώνει την κατάθλιψη, σε καίει με τα techno περάσματά του. Όσο για το φινάλε (ο Θεός να το πει φινάλε), με το "Ashtray Wasp" να ξεπερνά τα 11:30 λεπτά, ο Burial πλέον κάνει ότι γουστάρει, ότι του καρφωθεί, αδιαφορεί για όλους, για όλα, ενώ παράλληλα παίζει καλύτερα απ' όλους με το hype που πλέον τυλίγει όσο τίποτα άλλο τ' όνομά του. Με το κομμάτι, σε γενικότερες γραμμές, να χωρίζεται σε τρία τμήματα και να απαιτεί συνεχείς ακροάσεις μέχρις ωσότου κυλιστείς ανάλαφρος επάνω του. Χορευτικό μπάσιμο, soulful φωνητικά που γλυκοκοιτάνε την old school house παράλληλα με την post r'n'b των ημερών μας. Ανάδυση, πνευματική ανάταση, λουπαρισμένα συναισθήματα σ' ένα αέναο ταξίδι όπου δε θες σταματημό. Κι εκεί κάπου έρχεται η παύση. Κενό, ανάσες, αλλαγή ρυθμού, το σκοτάδι αγκαλιά με το μπάσο εφορμά, ξανά. Διάολε τι κάνεις; Κοψίματα, δονήσεις, ηρεμία, αγγελικά και συνάμα διαολεμένα synth, κι ένα τελευταίο - πονηρό - γύρισμα για αντίο, με μια παιδική μελωδία να φλερτάρει γλυκά με την ποπ. Ξαναπατάω play, νοσταλγώ τη νήσο της Λέσβου.
- 8,5 -
www.hyperdub.net/artists/view/Burial

RxGibbs
Futures EP

(Cascine)



RXΤο κρύο υποχωρεί, η συνεχής βροχή χάνεται στο πέρας των ημερών, η στιγμή που τραβάμε λίγο παραπάνω την κουρτίνα για να δώσουμε πέρασμα στις πρώτες ζεστές ηλιαχτίδες είναι παρούσα. Το νοτισμένο μελαγχολία χώμα δίνει σειρά στις πρώτες μυρωδιές της άνοιξης, η θέρμη ζεσταίνει εκτός από το κορμί μας και τη ψυχή μας, που αν μη τι άλλο βάρυνε αρκετά κατά το διάστημα των τελευταίων μηνών, σ' έναν τόπο όπου τα πάντα σχεδόν παραλύουν. Το παρόν και το μέλλον βρίσκονται εδώ, το soundtrack των επόμενων καλοκαιρινών μηνών συντροφεύει τις σκέψεις. Ονειρικές ποπ μελωδίες, συνθεσάιζερ που στάζουνε γλυκά στο πέρασμά τους, ρυθμός που αναδιπλώνει σε σταθερό μοτίβο κάθε νέο σου νοσταλγικό ταξίδι.

Ο RxGibbs, παραγωγός από το Μίτσιγκαν των Ηνωμένων Πολιτειών, κυκλοφορεί από τις 21 του Φλεβάρη, το πρώτο του EP για την Cascine, μια ιδιαίτερα συμπαθή δισκογραφική εταιρεία, που ειδικεύεται στην - ας πούμε - πιο πειραματική πλευρά της ποπ μουσικής. Φευγαλέα οράματα, ηλεκτρονικό υπόβαθρο, όμορφες αρμονίες, υπνωτικοί ρυθμοί, ποιητικές ατμόσφαιρες. Στο παρόν EP που για την ώρα κυκλοφορεί μόνο ψηφιακά, φωλιάζουνε έξι κομμάτια, μακροσκελή, ρυθμικά, χωρίς όμως το σταθερό μοτίβο του beat να προκαλεί πονοκέφαλο ή ανία με την επανάληψή του. "Ambient Dub" χαρακτηρίζει ο ίδιος ο Ron Gibbs τη μουσική του, μουσικός όρος που αν ευδοκιμεί, ομολογώ πως δεν πέφτει και πολύ έξω από το μουσικό σύνολο του "Futures", συλλαμβάνοντας εύστοχα την ατμόσφαιρά του, η οποία δανείζεται φυσικά και αρκετά στοιχεία από την πρώιμη balearic house που έσκασε στις αρχές του '90 (τέλη '80 μπορεί να υποστηρίξουν κάποιοι, ας είναι). Όμορφα κεντημένες μελωδίες, ρυθμικά μπόνγκος, γεμάτο μπάσο, παύσεις, πνοές, αέρινα γυναικεία φωνητικά που λειτουργούν περισσότερο ως μουσικό όργανο, καθότι οι στίχοι απουσιάζουνε, αφήνοντας τα συνθεσάιζερ και τους ηλεκτρονικούς ήχους να κάνουνε παιχνίδι. Ο ήλιος σου ψιθυρίζει, η μουσική γεμίζει το χώρο, αφήνεσαι..
- 7,5 -
http://soundcloud.com/rxgibbs