Micture 10

Fantastic Mr. Fox, Nteibint, Mr. Oizo

Ένας φανταστικός μίστερ, ένας απλός και στη μέση ο Nteibint. Του Άρη Μπούρα

Fantastic Mr. Fox
San' en EP

(Black Acre)



FoxΕίναι τόσο φουρτουνιασμένο το κεφάλι τελευταία, μ' όλα αυτά τα τυχάρπαστα, τραγελαφικά και στιγμές ασήκωτα που συμβαίνουν στη χώρα μας, που αναλογίζομαι ποιος ο λόγος να κάτσω ν' ακούσω, ν' αφουγκραστώ, και πόσο μάλλον να γράψω ή να ασχοληθώ περαιτέρω μ' ένα δισκάκι, ep, άλμπουμ. Σα λούπα που επαναλαμβάνεται αχρείαστα νιώθω ότι θα σκάσουν οι σκέψεις, οι λέξεις στο χαρτί (βλέπε και οθόνη pc). Αλλά επειδή καλώς ή κακώς (προφανώς καλώς) η ζωή συνεχίζεται και πέρα από τα οιοδήποτε κοινωνικο-οικονομικό πολιτικά που σφίγγουν τον προσωπικό μας κλοιό, αφέθηκα (γι' άλλη μια φορά) στις επαναλαμβανόμενες λούπες ενός πιτσιρικά που κρύβεται πίσω από την προσωνυμία Fantastic Mr. Fox, και που μόνο αχρείαστες ή ανώφελες δε στέκουν, έτσι όμορφα που περιπλέκονται και χάνονται κάτω από τόνους, όχι πλαστικά σκουπίδια, αλλά όμορφες μελωδίες και πειραγμένους ήχους.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ο Stephen Gomberg ανήκει - και αυτός - στη νεότερη φερέλπιδα γενιά που ξεμυτίζει συνεχώς στη Μεγάλη Βρετανία, και αναμιγνύει ένα μάτσο συστατικά για να ξεφουρνίσει μετέπειτα μουσικές και ήχους που αν μη τι άλλο αναδεικνύουν κάτι καινούριο και διαφορετικό στον ηλεκτρονικό - και όχι μόνο - μουσικό στίβο. Αναλογίζομαι τον James Blake, αν αντί για dubstep άκουγε λίγη περισσότερη γερμανική techno, τύπου Kompakt ή Poker Flat, αναλογίζομαι τον Richard Davis, μάστορα στο να μπολιάζει γλυκά, μελαγχολικά συναισθήματα στη χορευτική του μουσική, πάνω σε επαναλαμβανόμενα, λεπτεπίλεπτα beat. Έτσι κι εδώ, στα τρία από τα τέσσερα κομμάτια του EP, με τα φωνητικά του Alby Daniels να ακουμπάνε τρυφερά τη μουσική του Fantastic Mr. Fox, ξετυλίγεται ένα χαλί όπου post dubstep, house, R&B, pop, αλλά και διακριτική πειραματική electronica, συνθέτουν ένα εξαίρετο χαρμάνι, απ' αυτά που δύσκολα κατηγοριοποιούνται σε κάποιο ευδιάκριτο μουσικό στιλ.

Έτσι στο "Pascal Chours", που πλησιάζει τα επτάμισι λεπτά, όχι μόνο δε χασμουριέσαι από την επανάληψη, αλλά ταξιδεύεις αέναα σ' ένα φευγιό, όπου ήχοι αλληλοσυμπληρώνονται απόλυτα ισορροπημένα, με το beat να έρχεται, να χάνεται, να κυλάει πλάι σε γλυκόφερτες μελωδίες, ρομαντικές πινελιές, τσαχπίνικες εναλλαγές. Απ' την άλλη, στο μοναδικό instrumental κομμάτι, το "Speak Nuh" το μπάσο ανεβαίνει, φλερτάροντας τόσο με το dancefloor, όσο και με τον πειραματισμό, κάτι που θαρρώ θα σταθεί ολίγον τι δυσκολοχώνευτο σε πιο mainstream ακροατήρια, ενώ στα δυο τελευταία track επανέρχονται τα φωνητικά του Alby Daniels (μπορείτε να τσεκάρετε και το προσωπικό του EP που κυκλοφόρησε νωρίτερα μες στο '12), που συνοδεύουν και προσεγγίζουν με απλότητα και διακριτική υφή ήχους που πατάνε στο σήμερα, μακριά από αναπολήσεις και επαναλήψεις που πολλάκις συναντάμε στη μουσική. Ευαισθησία, αισθαντικότητα, σκιές που χάνονται στο μισοσκόταδο, κι ένα ελαφρύ αεράκι που δροσίζει το δωμάτιο.
- 8 -
http://soundcloud.com/fantasticmrfox

NTEIBINT
Everyone Knows A Dave EP

(Bang Gang Recordings)



NteibintΟ Nteibint (aka George Bakalakos), δεν έχει πολύ καιρό που κυκλοφόρησε το νέο του προσωπικό EP και θαρρώ πως είναι από τις λίγες αντίστοιχες κυκλοφορίες, που ξεπηδήσανε από την ευρύτερη ελληνική σκηνή τελευταία και συνεχίζει να σπαρταρά ακόρεστα στα ηχεία μου. Με εφτά κομμάτια, τα τρία original, και με τα υπόλοιπα σ' εναλλακτικές εκτελέσεις και remix, σφυγμομετρώντας διαφορετικές εντάσεις και χορευτικές διαθέσεις, με ιδέες κι ορέξεις μιας αν μη τι άλλο πολυεθνικής κομπανίας συνεργατών, αρχής γενομένης με την δισκογραφική εταιρία, η οποία και εδρεύει στο Σίδνεϊ.

Επιζώντας τώρα από την οικονομική κρίση και τα ζόρια της, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στο site της η δισκογραφική (που να 'ξερε για την ακόμη μεγαλύτερη ύφεση που ακολουθεί), ο Nteibint προσφέρει στο Αυστραλέζικο label ένα αισιόδοξο πακέτο κομματιών, με το εναρκτήριο "Morning Breeze" να εισέρχεται όμορφα, με ελαφρά ρετρό διάθεση και western κιθάρες ν' ανεμίζουν πλάι σε πλήθος συνθεσάιζερ, τα οποία φλερτάρουν κομματάκι κατιτίς με τα 80's. Απλό αλλά όχι απλοϊκό, με balearic πνοή και καλοκαιρινή αύρα, δίνει πάσα σε δυο remix, που στοχεύουνε σαφώς περισσότερο προς το dancefloor, με τον Attar! (προσωπικό πρότζεκτ του Βέλγου Renaud Deru) να φέρνει Νεοϋορκέζικο αέρα, old school disco και μια επτάλεπτη εκτέλεση που θα την αγαπήσει ένας dj, αλλά παραπέρα δε νομίζω να σκίσει και τα ιμάτιά του κάποιος για την εφευρετικότητά της. Απ' την άλλη, με περισσότερο up beat διάθεση έρχεται το remix των Αυστραλών Tunnel Signs. Σέξυ, υπνωτικό, λειτουργεί μάλλον εξαίρετα για το σκοπό που έχει ανακατασκευαστεί, αλλά ηχεί χωρίς εκρήξεις μπροστά στη δυναμικότητα του "Jackpot", που φέρνει τη γαλλική house στα καλύτερα της.

Από κει κι έπειτα το χιτάκι του δίσκου ακούει στ' όνομα "Never Use Force" με τον Yinka να σέρνει το χορό και τα φωνητικά του να πατάνε εξαίσια πάνω σε πιασάρικους ήχους, έξυπνα παιγμένες μελωδίες και υλικά που αγαπήσαμε σε πρωτόλεια rap ακούσματα. Όσο για το κλείσιμο, μια ακόμη space disco dub εκτέλεση σε περιμένει, καθώς κι ένα remix δυναμίτης από τους Bumblebeez, με το μπάσο τους να κουνά τα σεμεδάκια της γειτόνισσας με λύσσα, θαρρώ δίχως κανένα ίχνος ενοχής.
- 7 -
www.nteibint.net

Mr. Oizo
Stade 3 EP

(Because Music)



OizoΟ Παριζιάνος Quentin Dupieux, για τους μουσικόφιλους γνωστός και ως Mr. Oizo, είναι από αυτές τις ιδιάζουσες περιπτώσεις ανθρώπων, όπου η προσέγγιση προς το πρόσωπό τους χρίζει ιδιαίτερης - θα έλεγα - προσοχής κι αντιμετώπισης, αν επιθυμεί κανείς να μπει βαθύτερα στον γοητευτικά αλλόκοτο κόσμο του. Γνωστός στο ευρύτερο κοινό για τo ανεπανάληπτο διαφημιστικό σποτ που γύρισε το 1999 για την Levi's, με τη χαρακτηριστική κίτρινη μαριονέτα του Flat Eric να κοπανιέται στη θέση του συνοδηγού, κατάφερε να στείλει στην κορυφή των chart ένα αναλογικό, ελέκτρο κομμάτι, το οποίο περιέργως - όπως ο ίδιος δηλώνει - το έγραψε μέσα σε μόλις ένα.. 2ωρο, ώστε να συνοδεύσει το φιλμάκι του για τη γνωστή φίρμα τζιν παντελονιών. Το "Flat Beat" - έκτοτε - πέρασε στο πάνθεον των dance anthems, κι ο ίδιος, ενώ ξεκίνησε να βγάζει τα προς το ζην του γυρίζοντας διαφημιστικά, αφέθηκε στην ανέλπιστη επιτυχία του κομματιού, συνεχίζοντας την καριέρα του ως παραγωγός ηλεκτρονικής μουσικής και disc jockey, άλλοτε μέσα από την δισκογραφική του - μέγιστου - Laurent Garnier, την F Communications, κι άλλοτε από την περίφημη Ed Banger.

Παρόλα αυτά, επειδή ποτέ του δεν εγκατέλειψε την ιδιαίτερη του συμπάθεια για τον κινηματογράφο και την δημιουργία σαρδόνιων φιλμ, όπου ο σουρεαλισμός συνυπάρχει με το χαρακτηριστικό geeky χιούμορ του (κι όχι μόνο), επανήλθε πολλάκις τον τελευταίο καιρό στη μεγάλη οθόνη, με το - με λες και καμένο - "Rubber" το 2010, αλλά και το μυστήρια πειραγμένο "Wrong" πέρσι, το οποίο δημιούργησε ιδιαίτερα θετικές εντυπώσεις, αλλά και αλλοπρόσαλλες κριτικές ανά τον cinefil κόσμο, μιας και η ταινία βρίθει ποικίλων συμβολισμών, αναφορών, αλλά και υπερρεαλιστικών στιγμών.

Φέτος, κυκλοφόρησε το νέο του πουλέν, το "Wrong Cops" (υπέρμετρη φαντασία στην επιλογή τίτλων), το οποίο θα κυκλοφορήσει σ' επεισόδια, με το πρώτο ήδη να βρίσκεται αναρτημένο στο ίντερνετ προσφέροντας τόνους σουρεαλιστικού χιούμουρ και απείρου κάλους σκηνές, με τον Marilyn Manson στο ρόλο ενός συνεσταλμένου geek πιτσιρικά, που σκοτώνει την ώρα του ακούγοντας techno, κι έναν ανεπανάληπτο μπάτσο που αποφασίζει να δώσει μερικά μαθήματα στο νεαρό, ο οποίος τόλμησε να αυθαδιάσει απέναντι στις μουσικές του γνώσεις.

Το "Stade 3" τώρα, είναι ουσιαστικά μέρος της μουσικής που έγραψε ο Mr. Oizo για να συνοδεύσει το "Wrong Cops", και το οποίο μπορεί οιοσδήποτε να το κατεβάσει δωρεάν από το υπέροχα τεμπέλικο - ρετρό site του, προσφέροντας τόνους γέλωτα έως ότου αποφασίσεις να πατήσεις το link για να το κατεβάσεις. Ωραία, και με τη μουσική; Με τη μουσική τι γίνεται; Ασήκωτo μπάσο, αργόσυρτα beat, στιγμές σκόρπιες, εκνευριστικές electro παλινδρομήσεις, funky πινελιές, Παριζιάνικος ηλεκτρονικός ήχος. Mr. Oizo rules!
- 7 -
www.oizo3000.com