Μουσική χωρίς ακροατήριο - Τεύχος 3

Καλό χειμώνα είπαμε; Καλύτερα να μην πιάνουμε αυτή την συζήτηση και ας δούμε γρήγορα-γρήγορα μερικές κυκλοφορίες που λιώσαμε στα ακουστικά μας. Ένας μουσικός πλουραλισμός! Άλλωστε κάπως έτσι δεν πρέπει να είναι το καλοκαίρι; (Σ.τ.Α: και όχι μόνο)

Sam BakersSam Bakers - The Usual (Cass, Alberts Basement, 2017)
Sam Bakers - At Home (Cass, Alberts Basement, 2015)

Αν είναι κάτι που με συναρπάζει σε αυτό που αντιλαμβάνομαι ως underground μουσική κοινότητα, είναι το γεγονός ότι κάθε σκηνή ξεχωριστά και με μεγάλο ενθουσιασμό, αναδεικνύει κάθε φορά τους δικούς της ιδιότροπους ήρωες, όσο περιττοί και αν είναι αυτοί για την κυρίαρχη κουλτούρα. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και στον μικρόκοσμο της Μελβούρνης, ο οποίος συσπειρώνεται γύρω από το υπόγειο του Albert, εκεί θα συναντήσετε και τον Sam Baker. Όχι, όχι, ο Sam δεν είναι μουσικός. Με μόνο του όπλο το κασετοφωνάκι στα χέρια του, καταγράφει ένα ιδιότυπο ηχητικό ημερολόγιο από σκόρπιες σκέψεις, τσιτάτα αλλά και αστεία περιστατικά. Ο Sam Baker είναι ένας αυθεντικός χασομέρης που θα μπορούσε άνετα να είναι κολλητός φίλος του Tom Hodgkinson. Ένας φιλόσοφος της εποχής μας; Σίγουρα δεν τον προβληματίζουν βαριά θέματα όπως η Ηθική παραδείγματος χάριν. Αντίθετα, τον διακρίνει μία χαλαρότητα. Μας δίνει απλά το ζουμί, μόνο με μερικές προτάσεις. Μικρά ηχητικά χαϊκού μιας νέας εποχής γεμάτης τηλεόραση, πρόζα και βαρεμάρα. Ένα ιδιότυπο ηχητικό κολάζ από τον χαμένο χρόνο, που ο Sam αρέσκεται να περνά ηχογραφώντας μία ζωή η οποία όσο βαρετή ή δίχως νόημα κι αν μπορεί να φαντάζει, κρύβει δημιουργία και αστείρευτη φαντασία!! Θα το αγαπήσετε σας λέω …για να μην σας πω να το προσπαθήσετε και εσείς!

Ακούστε εδώ

 

Excavation SeriesExcavation Series
AIR Tapes 2: Kirana Gharana (Cass, Excavation Series, 2017)
Central Javanese Gamelan: Archaic Styles And Austere Performances Of The Early 1970s (Cass, Excavation Series, 2017)
Noise May Provoke Hornet Attacks (Cass, Excavation Series, 2017)

Πέρα από τον Δυτικό πολιτισμό και με τα μάτια στραμμένα στην Ανατολή, η σειρά της Καναδικής Power Moves Library με το όνομα Excavation, στρέφει την προσοχή μας σε ηχογραφήσεις οι οποίες προσπαθούν να χαρτογραφήσουν ανεξερεύνητες περιοχές, οι οποίες στα αυτιά των Δυτικών φαντάζουν πρωτόγονες, αν όχι απλά “εξωτικές”. Και επειδή στον τομέα της λεγόμενης “έθνικ μουσικής” υπάρχει ένα χάος ως προς το τι τελικά αξίζει την προσοχή μας, θα μπορούσα να πω ότι στην περίπτωση μας έχουμε πέσει διάνα … σούπερ δηλαδή! Ας τα πάρουμε λοιπόν από την αρχή. Στο AIR Tapes 2: Kirana Gharana, μας παρατίθενται αποσπάσματα από ραδιοφωνικές εκπομπές της Ινδίας, οι οποίες καταγράφηκαν από τον Phong Tran το 1997. Σε αυτή την αρχειακή συλλογή θα βρείτε δυσεύρετες, ράγκα κατά κύριο λόγο, ηχογραφήσεις από κλασικούς Ινδούς βιρτουόζους οργανοπαίχτες όπως οι Ajit Singh Paintal, Ustad Abdul Wahid Khan, Hirabai Barodekar κ.ά. Περνώντας στη συλλογή Central Javanese Gamelan ταξιδεύουμε στη Java και στην απίστευτη gamelan μουσική παράδοση της περιοχής. Οι ηχογραφήσεις έγιναν στις αρχές του 1970 από τον πιανίστα Jacques Brunet και έχουν κυκλοφορήσει παλιότερα σε συλλογές της Musique Du Monde. Τέλος η συλλογή “Noise May Provoke Hornet Attacks” μας παραθέτει ένα αστικό ηχητικό τοπίο γεμάτο κορναρίσματα από τις Ινδίες και την Σριλάνκα. Μήπως σας ήρθε στο μυαλό και η Sublime Frequencies; Δεν πέσατε έξω, άλλωστε υπεύθυνος για αυτή την κυκλοφορία είναι ο Robert Millis, ο οποίος βρίσκεται πίσω από κάποιες κυκλοφορίες της εν λόγω εταιρίας.

Ακούστε εδώ

 

Leif Brush - Stitching in Process: Windmixed Data (2XLP, Pentiments, 2017)
Leif Brush – Stitched Phenomena (Cass, Pentiments, 2017)

Τον τελευταίο χρόνο η αμερικάνικη δισκογραφική Pentiments έχει καταφέρει να φέρει στο προσκήνιο ηχητικό υλικό του Leif Brush, ενός ερευνητή του οποίου το έργο του παρέμενε ανέκδοτο μέχρι και σήμερα. Ο Leif Brush, γεννημένος το 1932, αποτελεί μία αινιγματική φιγούρα για την αμερικάνικη πειραματική μουσική σκηνή. Από τα τέλη της δεκαετίας του '60, ως σπουδαστής του Ινστιτούτου Τεχνών του Σικάγου, ασχολήθηκε με μεταλλικές ηχητικές εγκαταστάσεις μεγάλου τερέν, ερευνώντας τις δυνατότητες των νέων τεχνολογιών της εποχής, όπως τα ραδιοκύματα, οι δορυφορικές συσκευές, οι ασύρματοι πομποί κ.ά. Στις φαραωνικές εγκαταστάσεις του, όπως είναι τα μουσικά όργανα μεγάλου τερέν που κατασκεύασε, ενέπλεξε ακόμη και την ίδια τη φύση, δέντρα, πουλιά κτλ. Είναι αλήθεια δύσκολο να περιγράψεις ένα τόσο πρωτοπόρο έργο, εξού και θα σταματήσω κάπου εδώ. Για εσάς όμως που σας τρώει η περιέργεια, σας παραθέτω παρακάτω τον ιστότοπο του ίδιου του Leif Brush, ο οποίος και αυτός είναι τόσο χαομένος όσο και το έργο του. Θα μου πείτε, καλές όλες αυτές οι πληροφορίες σχετικά με τον Leif, πως όμως ακούγονται τα ηχητικά του πειράματα; Μουσικά το έργο του κυμαίνεται στο χώρο της ηλεκτροακουστικής μουσικής, παράγοντας ηχοτοπία φτιαγμένα από μεταλλικούς ήχους, ηχογραφήσεις τοπίου και ηλεκτρονικά μέρη. Ακούγοντας το θα σας φέρει στο μυαλό τις ηχητικές εγκαταστάσεις του Joe Jones αλλά και τα μαγνητικά γλυπτά του Τάκι. Τι; Ακόμη να σας κινήσω το ενδιαφέρον; Τα παρακάτω link σας περιμένουν!

Ακούστε εδώ

Ακούστε κι εδώ

Ιστοχώρος

 

Το ΣφάλμαΤο Σφάλμα - Μασημένη Τροφή για Σκέψη (LP/CD, αυτοέκδοση, 2017)
Είχα καιρό να δω έκδοση δίσκου βινυλίου από την εγχώρια ανεξάρτητη hip hop κοινότητα. Ίσως γιατί η συγκεκριμένη σκηνή τα τελευταία χρόνια έχει ποντάρει πιο πολύ στην διαδικτυακή προώθηση της μουσικής της, σε αντίθεση με την punk σκηνή, η οποία ποτέ δεν σταμάτησε να μας δίνει δίσκους, LP δηλαδή, ακόμη και αν δεν τους σκρατσάρει. Όσον αφορά τον δίσκο τώρα, τα πράγματα είναι αρκετά ξεκάθαρα. Το Σφάλμα ανήκει στην πολιτικοποιημένη πλευρά του hip hop, με ρίμες οι οποίες δεν παύουν να μας υπενθυμίζουν την παρακμή που μας βολοδέρνει, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά. Τα 16 κομμάτια του άλμπουμ περνάν νεράκι, με μπιτ που τσακίζουν και παραγωγές πολύ όμορφα δουλεμένες. Το σημαντικότερο όμως στοιχείο του δίσκου είναι αυτή η αμεσότητα που τον διακρίνει. Εδώ δεν θα βρείτε καμία δηθενιά ή μάτσο αισθητική. Όλα κινούνται στο μέτρο του πραγματικού, που θέλοντας και μη μας προσφέρεται, όπως πολύ εύστοχα αναφέρει και ο τίτλος, μία μασημένη τροφή για σκέψη, χωρίς να υστερεί τόσο από άποψη όσο και από καυστικό χιούμορ. Μία από τις πιο όμορφες δουλειές της κολεκτίβας του Θεάτρου Δρόμου, η οποία μας έχει συνηθίσει σε εκδόσεις που αξίζει να έχετε αλλά και να επανέρχεστε σε αυτές.

Ακούστε εδώ