Νύχτες μαγικές, ονειρεμένες (μέρος 2ο)


Νύχτες11Ο Τζίμι χασκογελούσε με μια πιτσιρίκα, σ'ένα καναπέ στη γωνία, ενώ ο Τίμοθυ άρχισε να μοιράζει κάτι μικρά χαπάκια σαν αυτά που παίρνουν οι παππούδες για την πίεση. «Παιδιά μην τα καταπίνετε. Αφήστε τα να λιώσουν σιγά σιγά στο στόμα σας, είναι καλύτερα. Είναι ο μοναδικός τρόπος να νοιώσετε όλα τα επίπεδα, στην πορεία προς τη γνώση του εαυτού σας» ακούγεται να λέει ο μαστουροκαθηγητής, με το στόμα του Πόλυ. Όταν το έβαλα στο στόμα μου ήμουνα αγκαλιά με μια όμορφη μεξικανούλα τη Μαρία.. Ενώ φιλιόμασταν, παίρνει κι αυτή ένα. Έχω ακόμα τα λογικά μου, αλλά πριν προλάβω να πω « Πω πω τι σύρμα είναι αυτό που μας έδωσε ο παλιοπού...» το στόμα της γίνεται μια τεράστια σπηλιά που τραβάει τη γλώσσα μου προς τα μέσα. Αισθάνομαι να πνίγομαι και από ένστικτο θαρρείς αποτραβιέμαι. Πέφτω στο πάτωμα κι ένα βαθυκόκκινο φως γεμίζει τα μάτια μου. Σε λίγο όλα ήταν ρευστά. Διάφορα πρόσωπα ερχόταν μπροστά μου και λίγο πριν μ'ακουμπήσουν διαλυόταν σαν σαπουνόφουσκες. Σε κάποια φάση προσπαθώ να ακολουθήσω μία, αλλά ενώ το πάνω μέρος του σώματός μου υπακούει, τα πόδια μου σα νάναι από λάστιχο ή πλαστελίνη, όσο προσπαθώ να αγγίξω το μπαλονένιο πρόσωπο τόσο αυτά λεπταίνουν και μακραίνουν, παραμένοντας πάντα κολλημένα στο πάτωμα. Σταματώ την προσπάθεια και συγκεντρώνομαι στα σχέδια και το σχήμα ενός παντελονιού που έχω μπροστά μου.

Ξάφνου τα σχέδια παίρνουν ζωή, αρχίζουν να κουνιούνται. Μπλέκονται και δημιουργούν καινούργια κινούμενα σχήματα, τα οποία με τη σειρά τους ενώνονται με άλλα και μετά διαλύονται για να δημιουργήσουν χρωματιστές λιμνούλες με όμορφες γιρλάντες γύρω τους. Όλα ελέγχονται κι όλα είναι πολύχρωμα και όμορφα, ώσπου το πάτωμα αρχίζει να τρέμει ενώ ταυτόχρονα ακούγεται ένα υπόκωφο βουητό. Πάνω απ' το σώμα μου νοιώθω να περνάει ένα μυστήριο ρεύμα. Σε άλλη περίπτωση θα με δρόσιζε, τώρα όμως νοιώθω σαν λουλουδάκι που πάνω του κάθεται πάχνη, πράγμα που κάνει τα δόντια μου να χτυπάν μεταξύ τους, ζωγραφίζοντας γκριζόασπρες ανταύγειες τρόμου στο ήδη πολτοποιημένο μου μυαλό. Δεν ελέγχω τίποτα πια, σε τίποτα δε μπορώ να επέμβω. Το περιβάλλον γύρω μου έχει μετατραπεί σε κάτι που δε μπορώ πια να κατανοήσω. Ακόμη και τα βασικά βοηθήματα των αισθήσεων, οι διαστάσεις, έχουν χάσει την οντότητά τους κι έχουν αντικατασταθεί από κάτι άλλο συγκεχυμένο που δε μπορώ πια να συλλάβω. Μόνο οι χτύποι της καρδιάς μου, θυμίζουν κάτι απ' τον πραγματικό μου εαυτό κι αυτοί κάθε τόσο επιταχύνουν το ρυθμό τους, κάνοντας τα ρούχα μου να κολλάν στο σώμα μου απ' τον ιδρώτα. Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι είναι η πίσω πόρτα του αμαξιού των παιδιών, εκείνη με τα μανιτάρια, αλλά τόσο πολύ μεγάλη ώστε να αγγίζει τον ουρανό.


Νύχτες9Ξύπνησα στο πάτωμα αγκαλιά με τη Τζόαν. Τα πανέμορφα μαύρα μάτια της και το υπέροχο μελαχρινό της πρόσωπο, ήταν ότι πιο ωραίο μπορούσε να με συνδέσει με την πραγματικότητα. Της δίνω ένα μεγάλο, ευχαριστήριο μάλλον, φιλί στο μάγουλο και ρίχνοντας μια ματιά γύρω μου με σκοπό να ανιχνεύσω καλύτερα το περιβάλλον, βάζω τα χέρια κάτω προσπαθώντας να σηκωθώ. Μάταια όμως! Είναι τέτοιο το πιάσιμο στη μέση, που μάλλον θα χρειαστώ βοήθεια όταν προσπαθήσω ξανά να σηκωθώ. Προς το παρόν, σκέφτομαι, αφού μετά τα χτεσινά είμαι ζωντανός, ας ρίξω έναν υπνάκο να συνέλθω. Παίρνω αγκαλιά ένα μαξιλάρι, βάζω κι άλλο ένα κάτω απ' το κεφάλι μου, και κλείνω τα μάτια μου, απολαμβάνοντας ως νανούρισμα τα κοριτσίστικα γέλια που ακούγονται απ' έξω.

Ήταν μεσημέρι και κάτι, όταν το όμορφο λατινοαμερικάνικο στοματάκι της καμαριέρας μου ψιθύρισε στο αυτί κάτι στα ισπανικά..Τι μου είπε, μόνο ο Θεός ξέρει. Το μόνο σίγουρο όμως είναι ότι είχα μείνει μόνος στο σαλόνι κι ότι χρειαζόμουνα επειγόντως ένα Αλγκόν ή οτιδήποτε άλλο μπορούσε να επαναφέρει το κεφάλι μου στη θέση του. Γιατί εκείνη ακριβώς τη στιγμή, βρισκόταν σφιγμένο σε μια μέγγενη και κάποιος του βαρούσε σφυριές. Σηκώνομαι στα τέσσερα και μπουσουλάω μέχρι τη μπαλκονόπορτα. Τι ομορφιά είναι αυτή! Από κεί που είμαι ξεκινάει γρασίδι το οποίο κατεβαίνει ομαλά μέχρι το σημείο που βρίσκεται μια μεγάλη πανέμορφη πισίνα. Γύρω γύρω λουλούδια και στα όρια της πισίνας πολύχρωμες ξαπλώστρες. Κοπέλες πάνε κι έρχονται κρατώντας δίσκους με φρούτα, φαγητά και ποτά. Φυσικά πάνω στις ξαπλώστρες, αραχτοί όλοι οι «αστέρες της ταβέρνας» που λεει και το παλιό τραγουδάκι. Κάνω μια να σηκωθώ, και αισθάνομαι δυο δυνατά χέρια να με πιάνουν απ'τις μασχάλες. Ήταν ο Νώντας! «Άντε ρε Νώντα, άντε παληκάρι μου, κάνε ένα κουράγιο να σηκωθώ, γιατί πιάστηκα τόσες ώρες στο πάτωμα!». «Και πάλι καλά είσαι, τον κυρ Βασίλη τον πήρα αγκαλιά και τον κατέβασα στις ξαπλώστρες» μου λει ο πιτσιρικάς.


Νύχτες12Αυτή είναι Ζωή! Όλο το βράδυ γούστα, μετά ύπνο κατά βούληση κι ύστερα πισίνα με τρυφερές υπάρξεις, χυμούς και καλή παρέα. Το κεφάλι μου χάρη σ'ένα παυσίπονο που ήπια, περνάει σιγά σιγά, ενώ η μέση μου, απ'το θεραπευτικό μασάζ με βότανα και αλοιφές, που μου κάνει μια πιτσιρίκα, έχει χωρίσει σε εκατό κομμάτια. «Ένθα ουκ έστιν πόνος» όπως λεει ο παπάς. «Φιλαράκι χτες το βράδυ πρέπει να την άκουσες πολύ άγρια με τη χημεία που μας πότησε ο Μαστουρογιατρός» ακόυω να μου λεει ο Βασίλης και συνεχίζει «ξεφυσούσες σαν το τρένο!» Ήθελα να του απαντήσω, αλλά μετά το μασάζ βρισκόμουν σε τέτοια κατάσταση που ούτε στη βασίλισσα της Αγγλίας δε θα μιλούσα .Έτσι σώπασα και βυθίστηκα σε μια θάλασσα από ήλιο και χαμόγελα.

Δεν πρέπει να έμεινα ξαπλωμένος στον ήλιο πάνω από μισή ώρα και αισθάνθηκα το δέρμα μου να στεγνώνει και να τσιτώνει. Σηκώνομαι λοιπόν και τραβάω μια δροσιστική βουτιά στην πισίνα, που επαναφέρει τα μάτια στο κεφάλι μου. Μετά από κανα δυό φορές που βούτηξα το κεφάλι μου, συνήλθα εντελώς κι άρχισα να ανιχνεύω το περιβάλλον. Ήμουν μόνος. Είχαν εξαφανιστεί όλοι τους! Μα που στην ευχή είχαν πάει; Μια ανησυχία πέρασε απ'το μυαλό μου, αλλά έφυγε όπως ήρθε, μιας και το περιβάλλον απαγόρευε τέτοιου είδους συναισθήματα.


Νύχτες13Κολύμπησα για λίγο ακόμα και μετά ανέβηκα ν'απολαύσω τον ήλιο της Αμερικής και τους εξωτικούς χυμούς που είχαν ετοιμάσει τα κορίτσια. Δεν πρόλαβα όμως να γεμίσω το ποτήρι μου και νάσου μια μικρούλα δίπλα μου, όλο νάζι, να μου λέει κάτι στα αμερικάνικα. Απ'την έκφραση του προσώπου μου αντιλαμβάνεται πως δεν καταλαβαίνω και πιάνοντάς μου το χέρι, μου ζητάει έμμεσα να την ακολουθήσω. Δεν περπατήσαμε παρά ελάχιστα και βρεθήκαμε σ'έναν κήπο που όμοιό του στη ζωή μου δεν είχα δει. Τεράστια δέντρα σκέπαζαν σκουρόχρωμους θάμνους και πανέμορφα, πολύχρωμα λουλούδια οριοθετούσαν δροσερά ρυάκια που διασχίζαν όλη την έκταση, δίνοντάς μας την εντύπωση ότι βρισκόμασταν στον επίγειο παράδεισο. Μέσα σ'αυτό το απίστευτο τοπίο, σε μια όαση από γρασίδι, δροσερή σκιά και γάργαρα νερά, οι νεράϊδες του σπιτιού πηγαινοερχόταν με φρούτα, ποτά και φαγητά, προσπαθώντας να ικανοποιήσουν ακόμη και την πιο τρελή επιθυμία των καλεσμένων. Τα καλαμένια έπιπλα δέναν με το τοπίο όπως ο τσίρος με το τσίπουρο και η πολυμορφία της παρέας έδινε μια άλλη αίσθηση ελευθερίας. Ο Βασίλης, οΤζίμης, τα κορίτσια, ο Πελέ, ο Πολύκαρπος, ο Νώντας όλοι είχαν πιάσει από μια αναπαυτική πολυθρόνα σε κύκλο γύρω από τον καθηγητή. Κουτσοπίναν, καθισμένοι στις μαξιλάρες που σκεπάζαν τις πολυθρόνες, χαζογελώντας ανάμελα κι όλα ήταν τόσο παράξενα όμορφα που μοιάζαν βγαλμένα από παραμύθι. Όταν με είδαν, με καλωσόρισαν στην παρέα και μια απ'τις νεράϊδες τοποθέτησε σε κάποιο σημείο του κύκλου, μια πολυθρόνα, βάζοντας στο χέρι μου ένα πολύχρωμο χυμό. Κάτι είπε ο δόκτωρ Τίμοθυ κι αφού όλοι ησύχασαν, μας κοίταξε έναν έναν στα μάτια και λέγοντας κάτι στον φίλο του Πολύκαρπο, αρχίζει σιγά και στρογγυλα, να μας μιλάει.

«Χαίρομαι πολύ, που όλοι σας αντιδράσατε θετικά στην χθεσινή εσωτερική δράση, που απ'ότι έμαθα, για πολλούς ως εμπειρία ήταν πρωτόγνωρη. Σχεδόν όλοι είστε καλλιτέχνες κι αυτό σημαίνει ότι ορισμένα αισθητήριά σας είναι ιδιαίτερα αναπτυγμένα, πράγμα ιδιαίτερα χρήσιμο στην υποδοχή νέων καταστάσεων. Η ουσία που βάλαμε χτες στο σώμα μας έχει διαφορετικό αποτέλεσμα στον καθένα μας κι αυτό οφείλεται στο ότι ο καθένας μας χαρακτηρίζεται από ενέργεια διαφορετικής ποιότητας και ποσότητας. Ο καθένας μας θα ένοιωσε διαφορετικά πράγματα. Όλοι μας όμως θα είχαμε κάποιες κοινές εμπειρίες κι αυτές λόγω πείρας είμαι σε θέση να τις γνωρίζω. Θα τις αναφέρω χονδρικά, εξηγώντας ταυτόχρονα τις αιτίες που τις προκαλούν, ούτως ώστε να δημιουργηθεί κοινός τόπος συζήτησης και συγκεκριμένο σημείο αναφοράς. Μετά θα ήθελα αν κάποιος έχει νοιώσει κάτι διαφορετικό να εμπλουτίσει τη συλλογική μνήμη με την εμπειρία του».


Νύχτες15Κοιτιόμαστε παραξενεμένοι απ' αυτά που ακούμε και σε κάποια φάση γυρίζει ο Βασίλης και λεει στον Πολύκαρπο: «Ρε συ Πόλυ, αυτά που μας λες τα λέει αυτός ή τα βγάζεις απ'το μυαλό σου;». Ο Πολύκαρπος σκάει ένα χαμόγελο και λεει στον Τσιτσάνη «άμα κατέβαζε η κούτρα μου τέτοια πράματα, αγόρι μου, δεν θα ταλαιπωριόμουνα με τα μπουζουξίδικα. Άνοιξ' τα αυτιά σου λοιπόν και άκου, γιατί τέτοια πράματα δεν τα ακούς κάθε μέρα».
«Κάποιοι από σας ίσως να νομίζουν ότι οι ουσίες που πήραμε χτες ήταν δοχεία γεμάτα χρώματα και σχέδια Αυτό που νοιώσαμε χτες, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά αυτό που στα συγγράμματά μου ονομάζω Ψυχεδελική Εμπειρία. Για να κατανοήσουμε έστω και ελάχιστα γύρω απ'αυτήν και την λειτουργία της, πρέπει να ανιχνεύσουμε τους νόμους που διέπουν το σύμπαν. Συνθήκη αναγκαία όμως είναι να παραδεχτούμε το ενιαίο του χωροχρόνου. Σύμφωνα μ'αυτή τη λογική, στο σύμπαν ούτε ο χώρος, ούτε ο χρόνος είναι αυτόνομες οντότητες. Συνεπώς δεν υπάρχει ούτε παρελθόν, ούτε παρόν, ούτε μέλλον, αλλά ούτε το απόλυτο στην ύλη. Άρα αυτό που εννοούμε ως πραγματικότητα είναι κάτι πολύ σχετικό. Οι επιστημονικές ανακαλύψεις του 20ου αιώνα μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι στο σύμπαν υπάρχει μόνο ενέργεια, αποτέλεσμα ή αιτία συμπαντικής δράσης. Οι δονήσεις, που σίγουρα θα νοιώσατε όλοι σας...»

Σ'αυτό το σημείο ακούστηκε ένα γενικευμένος ψίθυρος.
«Οι δονήσεις ... επαναλαμβάνω αυτές δεν ήταν τίποτα άλλο παρά αποτέλεσμα της δράσης των ουσιών που καταναλώσαμε. Οι συγκεκριμένες ουσίες ενισχύουν έντονα τα συμπαντικά φαινόμενα που απορρέουν απ' την δράση των ενεργειακών ρευμάτων. Αλλά δεν θα ήθελα να σας ζαλίσω άλλο με την ψυχεδελική μου θεωρία. Θα περάσω κατευθείαν στα στοιχεία που αποκόμισα απ' το χτεσινό πείραμα.. Όταν πέρασε η έντονα χρωματική ψυχεδελική προεργασία, ένοιωσα ένα ρεύμα να με παρασέρνει στο εμπορικό και οικονομικό κέντρο της πόλης. Ένοιωσα το έδαφος να πάλλεται κι απ' το γκρίζο χώμα είδα να ξεπροβάλλουν δυο τεράστιοι όγκοι που μεγαλώναν, μεγαλώναν συνέχεια, σε σημείο που κάποια στιγμή νόμισα πως θα επεκταθούν πάνω απ' τα σύννεφα.


Νύχτες14Κάποτε η πορεία τους προς τον ουρανό σταμάτησε. Τότε, καρφώνοντας τα μάτια μου όσο πιο ψηλά μπορούσα, διέκρινα δυο τεράστια μανιτάρια που στο κεφάλι τους είχαν ζωγραφισμένο το σήμα του δολαρίου. Ήταν η πιο εντυπωσιακή εμπειρία που είχα ποτέ. Κάνω να σηκωθώ και αισθάνομαι ότι έχω ψηλώσει τόσο που έχω το ίδιο ύψος με το Ιμπάϊρ Στέϊτ. Παρ' όλα αυτά όμως, σε σχέση με τα μανιτάρια αισθανόμουν νάνος. Έμεινα να κοιτώ το θαύμα εκστασιασμένος. Ξάφνου κάτι τεράστιο πέφτει πάνω τους και τα διαλύει, αφήνοντας γύρω μια παγωμένη σκόνη, σαν τη Μαρτιάτικη πάχνη.

Κύματα θετικής και αρνητικής ενέργειας έπεφταν πάνω μου διαδοχικά, δημιουργώντας συναισθήματα τόσο διαφορετικά μεταξύ τους που σχεδόν μ' επανέφεραν στην συμβατική πραγματικότητα ......Και τώρα... η σειρά σας φίλοι μου».

Κοιταχτήκαμε ξαφνιασμένοι με μάτια γεμάτα απορία. Μα πως είναι δυνατόν να υπάρχει κοινή εμπειρία; Κι ακόμα χειρότερα, πως είναι δυνατόν κάποιος να γνωρίζει το τι νοιώθει ο άλλος, απ' τη στιγμή που ο άλλος είναι ένας διαφορετικός άνθρωπος; Όμως απ' την άλλη, πως είναι δυνατόν ένα μεγάλο μέρος της εμπειρίας του Τίμοθυ, όντως να είναι κοινό;


Νύχτες16Ένας ένας με τη σειρά που καθόμασταν, αρχίσαμε με απλά, δικά μας λόγια, να αναφέρουμε ότι αισθανθήκαμε χτες το βράδυ.
Ο Νώντας που δεν πήρε το χάπι του καθηγητή, με δυό λόγια μας είπε πως είτε σε πολυθρόνα ή καναπέ, είτε στο πάτωμα, όλοι κινούμασταν αργά και νωχελικά βγάζοντας που και που κάποιους αναστεναγμούς που δήλωναν περισσότερο ανακούφιση παρά άγχος.
Ο Πελέ, με τα λίγα αμερικάνικα που γνώριζε, είπε πως έβλεπε τον πλανήτη από ψηλά και σε κάποιο σημείο διέκρινε μια μεγάλη καταστροφή. Αμέσως μετά εστιάζοντας σε διάφορα γήπεδα ποδοσφαίρου σ' όλη τη γη, είδε ότι οι αγώνες είχαν σταματήσει και οι θεατές κρατούσαν ενός λεπτού σιγή.
Τα κορίτσια είπαν τα δικά τους, τα οποία ήταν λίγο πολύ ίδια. Ένα πράμα όμως μου έκανε εντύπωση και ήταν μάλλον η Γκρέϊς αυτή που το είδε. Σε κάποιο ακαθόριστο μέρος που το ονόμαζε Μανχάτταν και τη μια έμοιαζε με Αίγυπτο και την άλλη με τη Ρώμη του Καίσαρα, σ' ένα παλάτι που έμοιαζε με τον Λευκό οίκο, ήταν παραταγμένα όλα τα κορίτσια μπροστά σ'έναν κοιλαρά που αντι για νερό έπινε πετρέλαιο και ήταν ντυμένα σαν χανούμισες, ενώ ταυτόχρονα ήταν οπλισμένα με υπερσύγχρονα όπλα.

«Πολύ παράξενο» είπε με μια δόση σκεπτικισμού ο Τίμοθυ.
Ο Τζίμι κρατώντας στην αγκαλιά του μια πιτσιρίκα, μεταξύ φιλιών και γέλιου άρθρωσε δυό τρεις λέξεις απ'τις οποίες καταλάβαμε ότι θεωρούσε επικίνδυνο να διατηρεί ως ανάμνηση τις ψυχεδελικές του εμπειρίες, γιατί πολλές φορές στο παρελθόν του είχε συμβεί, μετά από πολυήμερες κρεπάλες, να τις μπερδεύει με την πραγματικότητα. Αυτός φυσικά είναι και ο λόγος που προσέλαβε μάνατζερ σε σχέση με τα επαγγελματικά του.

Σ'αυτή τη φάση γυρίζει ο Τσιτσάνης και μου λεει στο αυτί: «Άκου να δεις ρε μάγκα! Όλα τα 'χω ακούσει, αλλά να βάλεις άνθρωπο να σου κανονίζει τις δουλειές, γιατί απ'τη μαστούρα έχεις μπερδέψει τον ύπνο με τον ξύπνιο. Πρώτη φορά το ακούω!»

Σε λίγο ήρθε η σειρά μας να μιλήσουμε. Με δυο κουβέντες διηγηθήκαμε τι μας συνέβη και ο λόγος επέστρεψε πάλι στον Καθηγητή.
«Όσο και να σας φαίνεται παράξενο, όλες οι εμπειρίες, ακόμη και πέρα απ'το βασικό τους μέρος, είχαν πολλά κοινά σημεία και το κυριότερο μου δημιούργησαν μια αίσθηση καταστροφικής αλληλουχίας. Έτσι με οδηγήσαν σε ένα συμπέρασμα που το θεωρώ τόσο ασφαλές ώστε να σας το ανακοινώσω. Αδέρφια μου, το μέλλον του πλανήτη είναι σκοτεινό. Το περιβάλλον θα υποβαθμιστεί σε μεγάλο βαθμό και ο πλανήτης θα γίνει έρμαιο στα χέρια συγκεκριμένων ανθρώπων-οικονομικών συμφερόντων. Όμως η σιγουριά, ότι όλα είναι υπο τον απόλυτο έλεγχό τους, θα είναι αυτή που θα τους καταστρέψει. Τα δηλητηριασμένα μανιτάρια που υπό μορφή όπλων, εξαρτησιογόνων ναρκωτικών ή μεταλλαγμένων τροφών, χτίζουν τεράστιους πύργους - ναούς του χρήματος, θα είναι αυτά που θα δηλητηριάσουν την ίδια την κοινωνία του ανεξέλεγκτου κεφαλαίου που θα έχουν δημιουργήσει. Στρατιώτες που οι ίδιοι οι έχοντες χρήμα και εξουσία θα έχουν εκπαιδεύσει, θα χτυπήσουν με τα όπλα που οι ίδιοι τους έχουν πουλήσει, την καρδιά του παράλογου συστήματός που οι ίδιοι έχουν επιβάλει στον πλανήτη. Ναρκωτικά που οι ίδιοι έχουν διαδώσει, θα σκοτώσουν τα δικά τους παιδιά και τροφές που οι ίδιοι έχουν δηλητηριάσει θα δηλητηριάσουν τους ίδιους και τα παιδιά τους. Και ενώ εμείς δεν έχουμε λόγο στη δημιουργία αυτής της κόλασης, να είστε σίγουροι πως θα είμαστε οι πρώτοι που θα καούμε απ'τη φωτιά της.
Φίλοι μου σε λίγο θα χωρίσουμε και με τους περισσότερους δεν ξέρω αν θα ξαναβρεθώ. Το μόνο που ξέρω είναι ότι η σημερινή ημερομηνία είναι πολύ σημαντική και πρέπει να μείνει χαραγμένη στη μνήμη μας.»

Η ατμόσφαιρα είχε βαρύνει αρκετά, όταν ένα παρατεταμένο γέλιο του Τζίμι μας παρέσυρε όλους σε μια δυνατή γιορτή γέλιου.


Νύχτες17Το βράδυ στο μαγαζί, μετά απ'όλα όσα γίναν, και εγώ και ο Τσιτσάνης αισθανόμασταν περισσότερο μπετατζήδες, παρά καλλιτέχνες. Πριν ξεκινήσουμε το πρόγραμμα γυρνάει και μου λεει ο Βασίλης «Ρε σύ μάγκα, θυμάσαι το μεσημέρι που ο καθηγητής μας έλεγε κάτι για ρεύματα;» «Ναι, θυμάμαι!» του λέω «Ε δε θα το πιστέψεις! Από κείνη την ώρα μου κόλλησε στο κεφάλι ένα παλιό ρεφρενάκι του Μάρκου του Βαμβακάρη, εκείνο που πήγαινε "με παράσυρε το ρέμα, μάνα μου δεν είναι ψέμα" το θυμάσαι;» «Αν το θυμάμαι λεει; Πλημμύρα το λέγανε! Είσαι να ξεκινήσουμε το πρόγραμμα μ'αυτό;» του λέω «Άμα ξέρεις όλα τα λόγια, πάμε, εξάλλου μου φαίνεται πως στο μπουζούκι δεν είναι και τίποτα σπουδαίο!» μου απαντάει και αλλάζοντας ύφος με ρωτάει: «Δε μου λες, μήπως θυμάσαι μέχρι πότε έχουμε συμβόλαιο;» «Μέχρι το Πάσχα» του λέω «και πόσο έχουμε σήμερα;» «11 Σεπτέμβρη» του λέω «Ουα! έχουμε πολλά αμερικάνικα μπιφτέκια να φάμε ακόμη» συνεχίζει ο μαέστρος και μ'ένα απτάλικο ρε μινόρε ξεκινάμε «Με τη χτεσινή πλημύρα , όρη και βουνά επήρα, είδα μάννα να στενάζει και πικρά ν' ανεστενάζει.....»