Ο ήχος στην έρημο

Henry Flynt - Graduation and other new country and blues music

(Ampersand 2001)

Graduation and other new country and blues musicΠρόκειται για έναν από τους πιο θαυμαστούς δίσκους στη συλλογή μου (αν δε γράψω για αυτούς για ποιους στο καλό να γράψω;). Κατ’ αρχάς γιατί είναι έκδοση της απείρου κάλλους δισκογραφικής Ampersand, η οποία κατάφερνε να αγγίζει απάτητα ύψη όσον αφορά την αισθητική παρουσία των εκδόσεών της, είτε αυτές ήταν επανακυκλοφορίες της ιταλικής Cramps είτε όχι (o συγκεκριμένος δίσκος ήταν να κυκλοφορήσει παλιά στην Cramps, αλλά κάποιο πρόβλημα προέκυψε και η πρώτη του εμφάνιση είναι αυτή εδώ από το 2001).

Για τον Henry Flynt εύκολα μπορούμε να πούμε ότι πρόκειται για πολύ ειδική περίπτωση συνθέτη (ναι συνθέτης είναι!), χωρίς να υπερβάλουμε που τον εξάρουμε από τους υπόλοιπους που επίσης είναι ειδικές περιπτώσεις, αφού δεν νοείται καλλιτέχνης που δεν είναι. Η ιδιοτυπία του έχει να κάνει με το γεγονός ότι παίζει παραδοσιακά country και blues χωρίς να έχει γαλουχηθεί με αυτά, αφού από πολύ μικρός (στα 50s) βρέθηκε στο περιβάλλον της κλασικής μουσικής. Αυτό το περιβάλλον τον οδήγησε στον John Cage και στους μινιμαλιστές σαν τον La Monte Young με τον οποίο έχει δουλέψει κιόλας. Ο Henry λοιπόν διδάχτηκε πολλά από αυτόν τον χώρο (υπήρξε επίσης μαθητής του ινδού Pandit Pran Nath όπως και κάποιοι άλλοι μινιμαλιστές), άρπαξε ότι θεώρησε πολύτιμο από αυτή τη γνώση και αποφάσισε ότι προτιμά να την χρησιμοποιήσει έξω από το πλαίσιο από το οποίο την συνάντησε. Για δικούς του λόγους προσωπικούς (ίσως και πολιτικούς) η αμερικάνικη λαϊκή μουσική τον άγγιξε βαθιά. Πιθανόν να διέκρινε ότι μπορούσε με την απλότητα, την οξύτητα και τη ζωντάνια της να μιλήσει σε περισσότερο κόσμο απ’ ότι η λόγια μουσική της εποχής και η avant garde.

Henry FlyntΣε τούτο τον δίσκο παρατηρούμε τον Henry Flynt να επιχειρεί με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο να μπολιάσει την country με τα κεκτημένα και τα κατορθώματα του μινιμαλισμού. Προσέξτε όμως, δεν πρόκειται περί ανακατέματος, δε θα μπορούσα με τίποτα να κατατάξω αυτό που τελείται εδώ στον χώρο του φιούζιον, ούτε καν με την ευρεία έννοια. Η μουσική είναι, και παραμένει μέχρι τέλους, country. Αυτό που κάνει ο Flynt, παίζοντας ο ίδιος εκπληκτικό βιολί, είναι να τραβάει την αγαπημένη του μουσική στα όριά της. Να τη διαστέλλει, να την μεγαλώνει και να τροχίζει τις νότες μέχρι να αρχίσουν να βγαίνουν σπίθες. Αντί τα κομμάτια να είναι δίλεπτα και τρίλεπτα όπως αυτά που έχουμε συνηθίσει από τις κλασικές ηχογραφήσεις του είδους, εδώ είναι δεκάλεπτα και βάλε και απλώνονται με έναν τρόπο τέτοιο ώστε να μοιάζουν σαν να μην έχουν τέλος (όπως κάνουν και οι μινιμαλιστές) και έτσι να οδηγούν μέσα από τα καυτά riffs σε ένα μούδιασμα του εγκεφάλου, σε ένα trance. Και δεν ξεχνάμε ε… είναι πάντα country!

Πάντως εγώ μια αναφορά ξεχωριστή στο δεύτερο κομμάτι με τον τίτλο “A Portrait” λέω να την κάνω, γιατί εκτός του ότι είναι πραγματικά άπαιχτο, ορκίζομαι ότι έχει κάτι τις το βαλκανικό μέσα του. Το βιολί εδώ φτάνει να μοιάζει τόσο πολύ σαν να παίζει ηπειρώτης βιολιντζής, που με τίποτα δεν πιστεύω ότι δεν έχει γίνει επίτηδες.

Ξεκίνησε να μελετάει αυτό το κόλπο ο Henry από τη δεκαετία του ‘60 και δυστυχώς για το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής από τότε μέχρι και που κυκλοφόρησε αυτό το άλμπουμ, δούλευε μόνος προσπαθώντας να το «στρώσει», να δαμάσει το άγνωστο που είχε γεννηθεί μέσα του. Επιχείρησε να εκδώσει δείγματα αυτής της μοναχικής εργασίας και έβρισκε κλειστές πόρτες. Ούτε το μεγαλύτερο pop κοινό ήταν έτοιμο να τον υποδεχτεί, ούτε όμως και η λογιοτατοσύνη. Αυτοί έχασαν. Ευτυχώς όμως τώρα που πέρασε ο καιρός, επιτέλους εμφανίστηκαν διάφορες εκδόσεις της μουσικής του, γιατί μάλλον μέσα στην υπερπληθώρα της αισθητικής ζήτησης μπορούν να έχουν μια θέση και αυτές. Τώρα πια μπορούμε πιο εύκολα να διακρίνουμε τη σημαντικότητα αυτής της θαρραλέας μουσικής που όπως πολύ εύστοχα παρατήρησε και ένας φίλος …διακορεύει νυχτερίδες.