Ο ήχος στην έρημο

Rising High Records

Volume 19

RadiowavesΚάποτε (όχι και πάααρα πολύ παλιά-στις αρχές των 90ς) υπήρχε μια δισκογραφική εταιρία. Λεγόταν Rising High Records. Αυτή η εταιρία σε γενικές γραμμές ασχολιόταν με το techno. Είχαν ξεπεταχτεί από κει διάφορα «χιτάκια» των rave party (δεν ξέρω αν θυμάστε τους Hypnotist ή και αργότερα τους Art of Trance). Τα χρόνια πέρασαν, τα rave ξεφούσκωσαν και η Rising High δεν άντεξε. Από τότε που έκλεισε το μαγαζί ελάχιστοι την θυμούνται. Το βρίσκω άδικο και λάθος. Το techno που έβγαζε ήταν έτσι κι αλλιώς ιδιαίτερο, είχε χαρακτήρα, προσωπικότητα. Δεν ήταν απλώς ντάπα-ντούπα για να γεμίζουν το χρόνο στα σετς τους οι ντητζέηδες. Στα συν το ότι υπήρχε και ένα ολοκληρωμένο αισθητικό περίβλημα το οποίο ενοποιούσε τις εκδόσεις, έδειχνε ότι υπήρχε ένας αισθητικός λόγος. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Κατά καιρούς (συχνά) υπήρξαν δίσκοι «πονηροί». Δηλαδή πράγματα που ξέφευγαν τελείως από το rave κλίμα, με πραγματική μουσική άποψη. Πράγματα που δεν απευθύνονταν στα club (αν και τώρα που το σκέφτομαι θα μου άρεσε πολύ να τα ακούω εκτός σπιτιού και δεν εννοώ στο δρόμο με ακουστικά), αλλά σε αυτούς που ήθελαν να ακούσουν μουσική πιο διεισδυτικά, πιο αναλυτικά. Σας θυμίζει το (προσοχή προσοχή, βλακώδης όρος για να ονομάσεις μια μουσική) IDM (intelligent dance music) αυτό; Δεν έχετε πέσει και πολύ έξω, εκεί θα μπορούσαμε να κατατάξουμε τους δίσκους ηλεκτρονικής μουσικής που έβγαζαν στη Rising High οι MLO, οι Air Liquide, οι Κhan and Walker, o Wagon Christ, οι Bedouin Ascent και πολλοί άλλοι. Ευτυχώς όμως το ενδιαφέρον τους είναι τέτοιο που εύκολα διαρρηγνύονται αυτά τα όρια.

Το «Radiowaves», το οποίο κυκλοφόρησε το 1995, είναι δίσκος πολύ υψηλής αισθητικής. Οι κύριοι Khan και Walker κατάφεραν μέσα στον πανζουρλισμό ηλεκτρονικών ηχογραφήσεων κατά τη διάρκεια των 90s, να κατασκευάσουν ένα space αριστούργημα το οποίο, ενώ έχει όλα τα χαρακτηριστικά μπλιμπλίκια του IDM, στέκεται στιβαρό, έτη φωτός μακριά από τα περισσότερα παραδείγματα του είδους. Οι κύριοι τούτοι δεν είναι απλώς ...ούφα που παίζουν με κουμπάκια. Διακρίνει κανείς ότι έχουν καταβροχθίσει και χωνέψει το krautrock (άλλωστε ο Walker έχει συνεργαστεί και με τον Holger Czukay των Can) και κυρίως τον ήχο των Harmonia και του Κlaus Schulze.

Bedouin AscentΠολύ περίεργη περίπτωση είναι οι Bedouin Ascent (Kingsuk Biswas). Τελείως ακατάτακτοι. Ο πρώτος τους δίσκος το 1994 ηλεκτρονική μουσική είναι φυσικά, αλλά δεν συγκαταλέγεται εύκολα μεταξύ των μοδών που επικρατούν εκεί έξω. Τοποθετούν στη μουσική τους στοιχεία ανατολίτικα και εξωτικά, περίεργα απόκοσμα φλάουτα και τελετουργικά κρουστά, όχι όμως προσπαθώντας να κάνουν ένα ευκολοχώνευτο fusion ηλεκτρονικών και παραδοσιακών μουσικών (μάλλον δε θα ακούσετε Bedouin Ascent στον Cosmos FM). Υπάρχει θα έλεγα μια χροιά μυστικιστική, εσωστρεφής και σκοτεινή. Προσωπικά αυτό που μου έρχεται άμεσα στο μυαλό είναι το Dune του συγγραφέα Frank Herbert ή ακόμα και ο ομιχλώδης και μακάβριος H.P. Lovecraft. Στον πλανήτη Dune υπάρχει φυσικά μουσική και τη φαντάζομαι διάχυτη στο καυτό, άγονο, άνυδρο και παραισθησιογόνο περιβάλλον να εξαπολύει ηλεκτρονικές μα διακριτικές ιαχές που αναπαράγονται από μια ηχώ βασιζόμενη στης ομιλίες των Fremen. Η ομορφιά είναι άγρια, εξωτική και επικίνδυνη στα όρια του γαλαξία.

Wagon ChristO Wagon Christ είναι ο Luke Vibert. Συνάδελφος στη μουρλαμάρα με τον Aphex Twin (ηχογράφησε και για την ετικέτα Rephlex). Το πρώτο του άλμπουμ με υπογραφή Wagon Christ, το οποίο εκδόθηκε στη Rising High και λέγεται Phat Lab Nightmare (επίσης από το 1994), δεν απομακρύνεται και πολύ από τους Bedouin Ascent, δηλαδή πάλι υπάρχει μια κομψή διάθεση για εξωτικούς ανατολίζοντες ορίζοντες, χωρίς όμως αυτή τη φορά αναγνωρίσιμα ακουστικά όργανα. Τα πάντα είναι ηλεκτρονικά, με το ένα πόδι στο πολύ φρέσκο τότε - και εκτός μόδας ακόμα «trip hop» - και το άλλο βουτηγμένο μέσα στη μαύρη τρύπα! Πάνω σε μια βάση από σπαστά beats ενεργοποιούνται αλησμόνητες ονειρικές-εφιαλτικές μελωδίες επαναλαμβανόμενες ες αεί, φτιαγμένες λες από ένα αγνώστου ταυτότητος συνθετικό υλικό, γυαλιστερό και πλαστικοειδές. Ακόμα και ένα σχεδόν funk feeling (αφαιρετικά πάντα) μπορείς να διακρίνεις κάπου να περιφέρεται… Τί; Ambient funk; Άουτς.

The Irresistible ForceΔε θα μπορούσα να μην πω κάτι και για τον κύριο Μixmaster Morris, ο οποίος είναι κατά βάση DJ, μερικές όμως φορές ασχολείται και με τη σύνθεση χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο “The Irresistible Force”. Ασχολία η οποία τον οδήγησε σε έναν πραγματικά απίθανο δίσκο για την Rising High Records, με τίτλο “Global Chillage”(πάλι 1994, μα τι χρονιά τέλος πάντων). Όνομα και πράγμα. Μοιάζει σα να 'χει επέλθει μια παράδοξη σουρεαλιστική ύπνωση παγκοσμίως και όλοι βλέπουμε το ίδιο ακριβώς ψυχεδελικό όνειρο. Ζούμε σε μια ambient ουτοπία, όπου ότι κι αν ακούσεις μοιάζει να είναι φτιαγμένο από φυσικά synths τα οποία φυτρώνουν ελεύθερα στις απομακρυσμένες γωνιές του πλανήτη. Πάλι εδώ εμφανίζεται ο Lovecraft (δεν είναι τυχαίο) διότι τα πάντα έχουν το «χρώμα που ήρθε από το διάστημα», ένα χρώμα δηλαδή όχι και πολύ αναγνωρίσιμο. Νομίζω ότι όποιος ακούσει το δίσκο αυτό είναι σίγουρο ότι θα αλλάξει γνώμη για την ηλεκτρονική μουσική, όποια κι αν είναι αυτή (η γνώμη).

Η Rising High Records ήταν ένας φάρος που έβγαζε ένα βαθύ μπλε φωσφορούχο φως μέσα στο απέραντο χάος μιας ηλεκτρονικής θάλασσας. Αυτού του είδους οι φάροι δεν πρέπει να ερημώνουν, ούτε να είναι ανενεργοί. Οι σημερινοί ηλεκτροπόροι τους χρειάζονται για να προσανατολιστούν και να μην πηγαίνουν στα ίδια και τα ίδια ύδατα, νομίζοντας ότι δεν έχει πάει κανείς πριν από αυτούς. Θα έλεγα όμως ότι είμαστε τυχεροί σήμερα που το ιντερνέτ λειτουργεί με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί κανείς μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα να ξεθάψει και τον πιο άγνωστο δίσκο ετικετών σαν τη Rising High και να τον ακούσει. Και έτσι η ιστορία καταγράφεται και ξαναγράφεται αέναα (τώρα βέβαια και καμιά επανέκδοση καθόλου δε θα μας χαλούσε εδώ που τα λέμε).

Global Chillage