Η πισίνα με τους αστερίες του Koen Lybaert

O Koen Lybaert είναι ένας Βέλγος καλλιτέχνης, μουσικός και εικαστικός. Εδώ μας απασχολεί η μουσική του δραστηριότητα. Περίπτωση ειδική, τέτοια, που αξίζει να ασχοληθεί κανείς μαζί του.

Techno παίζει ο κύριος αυτός και είναι από τους λίγους (οι οποίοι είναι και αυτοί πολλοί μέσα στο απέραντο πλήθος των… τεκνάδων) που καταφέρνουν να προτείνουν κάτι ιδιαίτερο, το οποίο να έχει ουσιαστική αισθητική αξία. Αξία που προκύπτει όταν ο καλλιτέχνης έχει δημιουργική πρόθεση και στόχο (και πάλι δεν φτάνουν αυτά τα δύο από μόνα τους). Ο Koen Lybaert δεν παίζει techno επειδή έτυχε ή από κεκτημένη ταχύτητα όπως πάρα πολλοί άλλοι (με αποτέλεσμα να μην ακούγεται αυτό που κάνουν). Χρησιμοποιεί τη συγκεκριμένη φόρμα με τον πιο δημιουργικό και προσωπικό τρόπο που είναι δυνατόν. Ξέρει τι σημαίνει σύνθεση και χτίζει τον ήχο. Δεν πατάει απλώς κουμπάκια.

Όλοι οι μουσικοί της electronica και του techno (καλοί και κακοί) χρησιμοποιούν διάφορα ονόματα και ψευδώνυμα πέρα και εκτός από το όνομα που έχουν από τη βάφτισή τους. Το ίδιο φυσικά κάνει και ο Koen Lybaert. Και το πιο γνωστό και επιτυχημένο (τηρουμένων των αναλογιών) που χρησιμοποιεί για τα έργα του είναι Starfish Pool. Χρησιμοποιούσε για την ακρίβεια γιατί δεν δουλεύει πια με αυτό το όνομα εδώ και πολλά χρόνια.

Ως Starfish Pool o Koen Lybaert έχει κυκλοφορήσει πολλούς δίσκους. Χοντρικά αν τον κατατάσσαμε κάπου θα λέγαμε ότι παίζει minimal techno, δηλαδή μια απογυμνωμένη μορφή του είδους που απορρίπτει τις φιοριτούρες και την πολυπλοκότητα για να κάνει ουσιαστικά με ηλεκτρονικά μέσα ότι περίπου έκαναν και οι μινιμαλιστές συνθέτες. Κάτι επιπλέον ενδιαφέρον σε αυτό που κάνει ο Koen Lybaert είναι ότι ναι μεν είναι minimal κάνοντας ένα μονολιθικό και συνήθως χωρίς όγκο, beat, αλλά για να προκύψει μια ξεχωριστή αντίθεση και μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, πολύ συχνά χρησιμοποιούνται κάποια βαριά αλλά και διάφανα μελωδικά drones που σε συνδυασμό με τον κολλώδη μονολιθικό ρυθμό κάνουν την πισίνα με τους αστερίες να μοιάζει σα να έχει μέσα παχύρευστο ζελέ. Μερικές φορές υπάρχουν και κάποια tribal στοιχεία, ήχοι κρουστών, απόμακροι ή και όχι, που κάνουν τα κομμάτια εξωτικά και ακόμα πιο εξωτικά. Και σίγουρα υπάρχει γενικότερα μια διάθεση σκοτεινή, σαν ας πούμε αυτό το ζελέ στην πισίνα να είναι μωβ ή βαθύ μπλε ή μαύρο. Και οι αστερίες φωσφορίζουν από τις ηλεκτρικές τους εκκενώσεις.

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά άλμπουμ που έβγαλε ο Koen Lybaert ως Starfish Pool είναι το “Rituals For The Dying” από το 1999. Είναι techno σε γενικές γραμμές αλλά είναι τόσο βαθύ, τόσο υποχθόνιο και ατμοσφαιρικό που ξεχνάς ότι ακούς techno. Έτσι κι αλλιώς το beat δεν υπάρχει παντού σε αυτό το δίσκο, αλλά και κει που υπάρχει δεν πρωταγωνιστεί. Απ’ ότι έχω ακούσει μέχρι στιγμής από τη δισκογραφία των Starfish Pool, αυτές οι ιεροτελεστίες για τους ετοιμοθάνατους είναι όνομα και πράγμα. Δηλαδή υπάρχει μια περίεργη ένταση στο όλον. Δραματική ένταση του μυστηρίου και του αναπόφευκτου. Όπως είπα ξεχνάς ότι ακούς techno (γενικά είναι καλό να ξεχνιούνται οι ταμπέλες όταν ακούμε μουσική) γιατί κυρίως ακούς μια αφαιρετική ηλεκτρονική μετάφραση ενός μακάβριου δράματος. Σαν ένα αρχαίο θέατρο χωρίς ηθοποιούς, χωρίς χώρο, χωρίς θέατρο. Μόνο η αίσθηση του δράματος. Μια άυλη παράσταση ηλεκτρονικά διατυπωμένη. Είναι δηλαδή ένας από τους πιο ενδιαφέροντες ηλεκτρονικούς δίσκους των 90ς. Κι ας είναι αυτό μεγάλη κουβέντα αφού τότε είχαν ξεπεταχθεί πολλά σπουδαία πράγματα του χώρου αυτού. Ισχύει.

Από κει και πέρα μπορούμε να ακούσουμε (και αξίζει να μπούμε στον κόπο) οτιδήποτε από τα διάφορα πράγματα που ‘χει κάνει ο Koen Lybaert όπως τους δίσκους με το κανονικό του όνομα, για παράδειγμα το “Secret Meltdown” και το “Dead Whale Floating”, που είναι από τα τελευταία του έργα χρονολογικά και παρατηρούμε ότι συμπυκνώνει την εμπειρία του και προσπαθεί να συνδέσει δημιουργικά διάφορα στυλ από το ambient μέχρι το σκληρό acid techno, το project “Holon” με τον Ιάπωνα Riou Tomita και το άλμπουμ τους “Japanorexia” όπου ο πειραματικός εξωτικός μινιμαλισμός αγγίζει τις κορυφές του Fuji και άλλα πολλά.

Μπορεί ο καλλιτέχνης αυτός να μην είναι ιδιαίτερα ακουστός και γνωστός αλλά ως γνωστόν, τη σήμερον ημέρα, οι καλύτεροι έχουν αυτή τη μοίρα. Γι’ αυτό πρέπει να τους δίδονται ευκαιρίες με κάθε ευκαιρία.