This one goes out to the one I love


Στέρεο ΝόβαΑφού ξεκινήσαμε να λέμε για αγαπημένα μας πράγματα, ας μιλήσω και εγώ για το αγαπημένο μου συγκρότημα, που λατρεύω υπερβολικά και θεωρώ ότι έχει επηρεάσει όχι μόνο τον τρόπο σκέψης το δικό μου και τη στάση ζωής μου απένταντι στα πράγματα, αλλά και πολλών άλλων. Το συγκρότημα αυτό είναι οι Στέρεο Νόβα.

Η γνωριμία μου με την παρέα του Κωνσταντίνου Βήτα, του Μιχάλη Δέλτα και του Αντώνη Π., ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 90, στις αρχές της dance κουλτούρας στην Ελλάδα. Θυμάμαι ένα καλοκαίρι γύρω στο 1991 όταν έπεσε το μάτι μου σε ένα άρθρο που αναφερόταν σε αυτούς, στο περιοδικό ¨Πρόσωπα¨. Στην αρχή δεν ήξερα τί ήταν, τί παίζανε τί λέγανε. Η πρώτη επαφή με τους ήχους των Στέρεο Νόβα έγινε μήνες αργότερα όταν δανείστηκα από ένα φίλο μου και συμφοιτητή μου μια κασέτα που είχε αντιγράψει το δεύτερο δίσκο τους το "Ντισκολάτα". Το άκουσμα της μουσικής τους και των στίχων τους ήχησε στο κεφάλι μου σαν αποτέλεσμα πυρηνικής έκρηξης. Από το πρώτο κομμάτι "Νέα ζωή 705" ως το τελευταίο "Σόνικα τριπ" ένιωθα το κεφάλι μου και το σώμα μου εκστασιασμένο από τους ήχους και στίχους του Κωνσταντίου Β. και του Μιχάλη Δ.

Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι ένα ελληνικό γκρουπ μπορούσε να παίξει τόσο καλά ηλεκτρονική μουσική, ούτε ότι οι στίχοι τους θα είχαν τόση ενέργεια και ότι με το άκουσμα της μουσικής τους θα ένιωθα σαν να συγκρούστηκε ένα αεροπλάνο στο μυαλό μου. Τί δύναμη είχαν οι στίχοι τους, θεέ μου. Τί να πρωτοπεί κανείς για το "Παζλ στον αέρα", το "Mικρό αγόρι", για "Tο κρεβάτι και τον σκύλο" και για "Tο ταξίδι της φάλαινας". Όλα χάιδευαν το μυαλό μου και τα αφτιά μου τόσο ηδονικά.

Εκείνο το χρόνο παρέα με ένα φίλο μου τους είδα live στην παράσταση τους στο Φούρνο της Μαυρομιχάλη. Η πρώτη συναυλία interactive, με slides, χορευτές, τα παιδιά να φοράνε φόρμες εργασίας και ένα κοινό από κάτω να χορεύει εκστασιασμένο, να χορεύει σαν να μην υπάρχει αύριο. Ο καιρός πέρναγε, η κασέτα με το "Ντισκολάτα" έλιωνε στο κασετόφωνο και η σκέψη μου περιοριζόταν στο πότε θα τους ξαναδώ live. Τελικά τους είδα το καλοκαίρι στο πεδίο του Άρεως, στο περίφημο indie festival, ένα σαβατιάτικο απόγευμα που ήταν ήδη καυτό από τη θερμοκρασία, αλλά οι Στέρεο Νόβα με τη μουσική τους το έκαναν ακόμα πιο καυτό. Εκεί άκουσα για πρώτη φορά και τα προηγούμενα κομμάτια τους που μέχρι τότε μου ήταν άγνωστα. Εκείνο το καλοκαίρι ήμουν τυχερός γιατί τους είδα και για δεύτερη φορά στο κλείσιμο του καλοκαιριού στο κάστρο της Πάτρας. Φανταστείτε ένα κάστρο γεμάτο σημαίες και πυρσούς αναμένους. Τέλειο το θέαμα.


ΝτισκολάταΟ καιρός περνούσε, απέκτησα το "Ντισκολάτα" και το πρώτο ομώνυμο δίσκο τους σε βινύλιο και η μουσική τους αποτελούσε το απόλυτο soundtrack μου στα διαβάσματα των μαθημάτων της σχολής, στους έρωτές μου, στις βόλτες με το αυτοκίνητο...

Τους έχω δει πολλές φορές live στην Αθήνα, ('σε κλειστά κλαμπ της συμφοράς', στο Γκάζι, στο Ρόδον, στο Camel, στο Rock of Gods στην Δραπετσώνα, στο Μέγαρο της Δούκισσας της Πλακεντίας), στην Πάτρα, στη Ναύπακτο, στην Ζάκυνθο, στη Λευκάδα και το αποτέλεσμα κάθε φορά που τους έβλεπα ήταν το ίδιο στα μάτια μου και στο μυαλό μου. Θυμάμαι τον Κωνσταντίνο Β. να ξεχνάει στίχους όταν τραγουδούσε, το κοινό που τον διόρθωνε, το κοινό να ζητάει τον "Εξώστη"... υπέροχα πράγματα.

Η μουσική τους και οι στίχοι τους ήταν το απόλυτο soundtrack για κάθε στιγμή της ζωής μου. Θυμάμαι όταν μετακόμιζα από το Κιάτο που είχα περάσει τα παιδικά μου χρόνια στην Πάτρα μουρμούριζα τους στίχους του "Ταξιδιού της φάλαινας". Όταν έφευγε ο ξάδερφός μου γι Αμερική να τραγουδάμε στο αεροδρόμιο «απόψε ένας φίλος εγκαταλείπει αυτή τη χώρα, κατά βάθος λυπάται μα δεν βλέπει και την ώρα, που η ζωή του θα αλλάξει...», και τους υπόλοιπους επιβάτες να μας κοιτάνε έκπληκτοι. Αυτό το ξανατραγούδησα και όταν έφυγε η Εβίτα, πολύ καιρό αργότερα για Βρυξέλλες.

Στο στρατό, η μουσική τους με συντρόφεψε σε πολλές ώρες σκοπιάς, μόνος να ακούω τις κασέτες τους σε ένα walkman και να κοιτάζω τα αστέρια.. Παράλληλα μάθαινα όλα τα νέα τους και συνέχιζα να αγοράζω σαν μανιακός ότι έβγαζαν, αλλά και να μαζεύω τα dj set τους από διάφορους φίλους. Με το Μιχάλη κάναμε ένα όμορφο ταξίδι από Αθήνα στην Πάτρα συζητώντας για μουσική αλλά και για διάφορα πράγματα της καθημερινότητας. Ο καιρός πέρναγε, η μουσική των Στέρεο Νόβα πάντα έπαιζε στο pick up ή στο cd player μαζί με άλλα ακούσματα. Ήμουνα ακόμα φαντάρος στην Κάρπαθο, στο σπίτι μιας φίλης όταν διάβασα, στα Νέα θυμάμαι, την είδηση της διάλυσής τους. Το νέο αυτό με συγκλόνησε, θυμάμαι δεν μπορούσα να μιλήσω για αρκετή ώρα...

Η μουσική και οι στίχοι του Κωνσταντίνου και του Μιχάλη ήταν το απόλυτο soundtrack της δεκαετίας του 90, μιας δεκαετίας που θεωρώ ότι με έκανε καλύτερο άνθρωπο. Γνώρισα πολλά, διάβασα, άκουσα, έμαθα. Η μουσική τους πάντα με συντρόφευε στους μεγάλους έρωτές μου, την ανέμελη ζωή μου, τις μεγάλες αποφάσεις που έπαιρνα κατά καιρούς, τις ερωτικές απαγοητεύσεις, τις χαρές, τις λύπες μου, τα ταξίδια με το μυαλό μου...

Ένα μεγάλο respect στους Στέρεο Νόβα, στα παιδιά που ερωτεύτηκαν με τη μουσική τους, σε αυτούς που χόρεψαν με τους ήχους τους, στα παιδιά που ζητούσαν το δικό τους ταξίδι με τη φάλαινα, στα παιδιά με το μοτοκούζι, που τρώγανε ντισκολάτες, στα παιδιά που χορεύαν στο farm, στα παιδιά που ονειροπολούν και χαμογελούν, στα παιδιά που ποτέ δεν είπαν ότι την αγάπησαν, στα παιδιά που ψάχνουν τον έρωτά τους στα πιο αδιάφορα πάρτυ, στα παιδιά που ακόμα ακούνε Στέρεο Νόβα, στα παιδιά από το ρουμ του in...

Άγγελος Κωστακόπουλος