Please, smile Mr. Dark!! # 17


Dont be frightenedΓια τους Bright Eyes, το σχήμα του νεαρού Conor Oberst από το Lincoln της Nebraska και του πολυ-οργανίστα Mike Mogis (των Lullaby For The Looking Class) γράφτηκαν τόσα πολλά με αφορμή το πετυχημένο περσινό τους 'Fevers And Mirrors' CD album στην Saddle Creek Records (Wichita για την Ευρώπη, αν θυμάμαι σωστά), που κάθε δικός μου λόγος περισσεύει. Όσον αφορά το συγκρότημα.
Γιατί σε ότι αφορά το, περσινό πλέον, 'Don't Be Frightened Of Turning The Page' CD EP, με τα έξι τελευταία τους τραγούδια και το πρώτο για ευρωπαϊκό δισκογραφικό label - μια συνεργασία της βελγικής 62 TV Records και της γαλλικής Les Disques Mange-Tout - δεν έχει γραφτεί ακόμη λέξη σε εγχώριο έντυπο. Και είναι γεγονός πως από την άποψη του υλικού που αυτό περιέχει δεν αλλάζει και τίποτα από όσα ήδη ξέραμε. Το αποτέλεσμα παραμένει κάτω από τον ασφαλή συνθετικό ρου του προκατόχου του, μη κουνώντας το ελάχιστα από τα δοκιμασμένα. Μην περιμένετε λοιπόν εντυπωσιακές εκπλήξεις αλλά μόνον σπουδαία μουσική. Και, έστω και έτσι, η πειραματική folk/pop των Bright Eyes μιλάει ακόμη την δική μας γλώσσα, αυτήν των ρομαντικών, των θλιμμένων, των ερωτευμένων, αυτήν όσων συμπάσχουν με την δυστυχία που εμπνέει τον συνθέτη. Άψογα όπως πάντα τα συναισθηματικά φωνητικά του Conor Oberst, οι στίχοι και ο συνδυασμός τους στα 'I Won't Ever Be Happy Again', 'No Lies, Just Love', 'Going For The Gold' και 'Kathy With A K's Song'. Τι και αν τα έχει ξεπεράσει αυτά πριν πολλά-πολλά τραγούδια; Ποτέ δεν θα τεθεί ζήτημα αναθεώρησης στην ειλικρίνεια. Αυτό μας έλειπε!!
Αν γράψω ότι οι Bright Eyes έδωσαν συνέχεια σε αυτό που λατρέψαμε στους The Band Of Holy Joy, θα θεωρηθεί υπερβολή;


ParlorΠόσα ζωντανά πράγματα άραγε πέρασαν κοντά μου και χάθηκαν χωρίς καν να τα αντιληφθώ! Όπως ο Patrick Phelan, τον οποίον δεν είχα προσέξει καθόλου μέχρι πρότινος. Οι - παλαιάς τεχνολογίας διαπιστώνω τελευταία - αισθητήριες κεραίες μου δεν τον εντόπισαν ούτε ως μέλος των South, ούτε από τις συνεργασίες του με Drunk και Spokane. Και ίσως έτσι να έμενε η όλη μας σχέση αν δεν έρχονταν η κυκλοφορία του δεύτερου προσωπικού του album στην Jagjaguwar το καλοκαίρι του 2001, με τίτλο 'Parlor'. Εκεί όπου ο Patrick Phelan αποδεικνύεται ισχυρός τραγουδοποιός, στιχουργός, ερμηνευτής, παραμυθάς, παρουσιάζοντας ένα σύνολο δέκα συνθέσεων με βαθιά προσωπικότητα και ευρωπαϊκό αέρα. Κάθε θλιμμένη, ρομαντική, αδελφή ψυχή που διαβάζει το παρόν θα βρει παρηγοριά στην ευαίσθητη μουσική αυτού του ανθρώπου, ο οποίος ως πανάξιος ποιητής, σε λάθος εποχή, γράφει για τους λίγους που βρίσκουν την σπουδαιότητα σε απλά πράγματα, αγαπούν το φεγγάρι, την θερμότητα μιας ερωτευμένης αγκαλιάς τις κρύες νύχτες και έχουν συμβιβαστεί και ξεπεράσει τον θάνατο για τις ωραιότερες στιγμές που δεν έχουν έρθει ακόμη. Και γράφει στο πιάνο και την ακουστική κιθάρα, όργανα κατεξοχήν για τα είδη της νύχτας και τους συνοδούς τους.
Τον συνοδεύουν οι Paul Watson (παλιότερα συνεργάτης των Sparklehorse, Michael Hurley, House Of Freaks), Jim Thomson (Gwar) και Phil Murphy (Spokane) στα βασικά όργανα.
Η τριάδα των 'Empty Chairs', 'Crippled For' και 'Arch & Effort' είναι μια από τις δυνατότερες εναρκτήριες για την χρονιά που πέρασε. Απίστευτη, εκρηκτική, θρυμματισμένη, αποπλάνα. Η κατάλληλη είσοδος σε ένα εξαιρετικό νυχτερινό album.


AranosAranos : one-man-band ενός εκφραστικού και ανήσυχου τσιγγάνου crooner, με καταγωγή από την Τσεχία, αλλά που οι δρόμοι της ζωής τον έφεραν στην Ιρλανδία, όπου και κατοικοεδρεύει μέχρι σήμερα. Και η αποδοχή του από τον κύκλο των Nurse With Wound και Current 93 είναι ίσως η καλύτερη συστατική επιστολή για την αξία της δουλειάς του.
Με την κυκλοφορία του περσινού 'Magnificent! Magnificent! No One Knows The Final Word' CD album στην δική του Pieros καθιέρωσε και έναν καθαρά αναρχικό και πρωτότυπο τρόπο διανομής. Σας περιγράφω πως το απέκτησα και κρίνετε μόνοι σας. Λοιπόν... Έμαθα για την ύπαρξη του CD τυχαία. Του έστειλα ένα e-mail στην διεύθυνση : aranos@eircom.net ψάχνοντας περισσότερες πληροφορίες για το πώς και που μπορούσα να το αγοράσω. Στην απάντηση μου ζήτησε την διεύθυνσή μου λέγοντάς μου ότι θα στείλει το CD και εφόσον το ακούσω και αποφασίσω ότι θέλω να το κρατήσω μπορώ να του στείλω όσα εγώ εκτιμώ ότι αξίζει (σε δραχμές παρακαλώ), ειδάλλως του το επιστρέφω πίσω. Έμεινα άναυδος. Σε αυτήν την πολιορκημένη κατάσταση όπου όλοι προσπαθούν να πουληθούν κατά το δυνατόν καλύτερα, κάποιοι αντιστέκονται σθεναρά. Και τους αγκαλιάζω αυτούς με αγάπη.
Όταν άνοιξα το πακέτο είδα όσα από πριν είχα πληροφορηθεί (και με χαρά τα διάβασα σχεδόν ατόφια στο newsletter του Blank Link On White Paper, λίγο αργότερα). Το εξώφυλλο (σαν θήκη) είναι φτιαγμένο χειροποίητα στο Nepal από αμορφοποίητο χαρτί και κομμάτια bamboo και όντως αποδεικνύεται ιδιαίτερα ανθεκτικό. Η μουσική που περιέχει βέβαια είναι χαρακτηριστικά σκοτεινή, λίγο πειραματική, αλλά αυθεντική και συναισθηματική. Κατάλληλη για να συνοδεύει κάποιες ώρες του σκότους. Σε στιγμές δε, ο βαρύς δύστροπος τρόπος ερμηνείας του Aranos (κάτι σαν Tom Waits, αλλά όχι ακριβώς), οι εμφανείς επιρροές από την τσιγγάνικη folk (της ανατολικής Ευρώπης βλ. Muzsikas), το κυρίαρχο βιολί, η μελαγχολική Kurt Weill ατμόσφαιρα, η φωνητική συνεισφορά της mezzo-soprano May-Britt Mitrovic, δίνουν αξιοθαύμαστα αποτελέσματα στα 'Bed Down On Blackbird Feathers', 'In Soft Cavities' και 'Spirit Fragrance'.
Δεν είπα σε κανέναν πόσο εγώ εκτίμησα την αξία αυτής της έκδοσης, αλλά χάρηκα αφάνταστα όταν μου έστειλε την ευχαριστήρια κάρτα που φαίνεται κάπου δίπλα, υπογεγραμμένη φυσικά. Χρησιμοποιήστε την διεύθυνση : Aranos/ Gortadooey/ Loughgeorge/ Co. Galway/ Ireland.


Scream 20Με το τέλος του 2001 μας ήρθε και το Scream #20, νέο τεύχος για το πατρινό έντυπο, πιθανότατα το μοναδικό από τα εγχώρια fanzines της παλιότερης γενιάς που έχει απομείνει σε δράση. Και αφού έφτασε μέχρι εδώ θα είναι κρίμα να μην συνεχίσει, έστω και αν στο νεώτερο αναγνωστικό κοινό δεν λένε και πολλά άρθρα για Them with Van Morrison, Trees, '70s AC/DC, ίσως ούτε ακόμη και αυτά για τον 2pac και τον αυτόχειρα ποιητή Richard Brautigan. Αν και νομίζω ότι το έχουν καταλάβει και οι ίδιοι.
Το περιοδικό συνοδεύεται από ένα split CD album, το οποίο μοιράζονται (από τέσσερις συνθέσεις στις οκτώ) δύο από τα νέα σχήματα της μουσικής σκηνής της πόλης οι Μέθη... Λήθη και The Flow. Οι πρώτοι με ελληνικό στίχο, καλά φωνητικά και σαφές 80's ήχο (Metro Decay, Μωρά Στη Φωτιά, πρώιμοι Τρύπες), με λίγο τονισμένες τις κιθάρες ίσως. Οι δεύτεροι υπνωτικοί, με στοιχεία jazz, psycho-pop και ενδιαφέρον lounge ρομαντισμό, στα βήματα των Raining Pleasure στο περισσότερο σκοτεινό και ψυχεδελικό. Οι πολύ καλές συνθέσεις τους ανεβάζουν πολύ σε επίπεδο και γράφουν κάτι αξιοπρόσεχτο και υπό τις περιστάσεις σπουδαίο. Να τους θυμάστε στο μέλλον, η στήλη δεν πέφτει έξω σε κάτι τέτοια.

PLAY-LIST στήλης (το βαρόμετρο της έσω εντροπίας μου) :

1. THE 100 % STORMS ENSEMBLE - Performing The Music Of Eric D. Morrison
2. SOUTHERN ISOLATION - Southern Isolation CD EP
3. FAITH AND THE MUSE - Vera Causa 2CD
4. ZOAR - In The Bloodlit Dark (The Lost Album)
5. THE VANDERMARK 5 - Acoustic Machine