Please, smile Mr. Dark!! #22


LullabyΑκόμη και στην πρότερη ιστορία όπου το βασικό μέσον καταγραφής για την μουσική ήταν το βινύλιο, οι φορές που η δεύτερη πλευρά επισκίαζε την πρώτη σε ένα single υπήρξαν αμέτρητες. Η ίδια παράδοση συνεχίζεται και στην ψηφιακή εποχή, μόνον που τώρα αντί για b-sides μιλάμε για extra tracks. Μια συνήθεια αποδείχτηκε και αυτό.
Το 'Lullaby' CD single των Starsailor - που καθυστερημένα άκουσα προσφάτως - είναι ένα καλό, σύγχρονο, παράδειγμα. Είναι η αμερικανικής προέλευσης τυπικότητα του ομότιτλου, μπρος στην μελαγχολική διάθεση του καινούργιου 'From A Whisper To A Scream', με το άπιαστο τσέλο της Sarah Wilson και στην πανέμορφη ζωντανή εκτέλεση του 'Tie Up My Hands' στον 89.9 KCRW του Los Angeles από τα τέλη του περασμένου Αυγούστου (τι μπάσο και αυτό!!) που κάνουν την ουσιώδη διαφορά. Σημαίνουσα για να μην σταθεί κανείς. Η ύπαρξη του video για το ομότιτλο τραγούδι περνάει μάλλον απαρατήρητη σε όλα πλην της ιστορικής της αξίας. Δεν λέει τόσα εξάλλου για να κερδίσει τα πρωτεία.
Ήδη βρίσκεται κάπου κοντά η κυκλοφορία του νέου 'Poor Misguided Fool' CD single, πάλι με την ίδια συνταγή (ακυκλοφόρητο, συν remix, συν video). Για να δούμε! Σαν πολλά singles δεν έβγαλε το ντεμπούτο τους;


Hers is bloodΓια δεύτερη φορά η στήλη παρουσιάζει κάτι που είναι αναμεμιγμένος ο πολυπράγμων John Bergin. Πρόκειται για τους Tertium Non Data, το project που διατηρεί από κοινού με τον Brett Smith (των Caul) και το περσινό 'Hers Is Blood' CD album τους στην πειραματική Crowd Control Activities, το δεύτερό τους συνολικά.
Βαρύ - σκοτεινό - ηλεκτρονικό κλίμα, θόρυβος, έντονη διάθεση νευρικού πειραματισμού στα όρια του τρομώδους, κλειστοφοβικό μουσικό περιβάλλον, συχνές επισκέψεις στις αγκαλιές του ακραίου. Και επειδή σαν πολλά να μαζεύονται τα μαύρα, ενδιάμεσα κρύβουν μικρά μελωδικά μέρη με ακουστικές τονικές, ατμόσφαιρα, έγχορδα και ρυθμικό background. Το εναρκτήριο 'I Know You Will' είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα αυτής της δεύτερης κατηγορίας και αναδεικνύει για πολλοστή φορά τα εξαιρετικά φωνητικά της jazz τραγουδίστριας Pam Bricker - μόνιμης συνεργάτιδας του John Bergin από όσο διαπιστώνουμε (με μερικά προσωπικά albums αλλά και μια παράλληλη συνεργασία με τους Thievery Corporation). Η ίδια σηκώνει και την απρόβλεπτη διασκευή στο 'When The Levee Breaks' των Led Zeppelin, το οποίο έρχεται να προσδώσει με το τέλος του album τις δυνατότητες για πολλά έξω από τον συμπαθητικό, αλλά πολύ στενάχωρο, κύκλο των ελιτιστικών παραγώγων και του εναλλακτικά εσωστρεφούς αυθορμητισμού. Ξέρω ήδη αρκετούς που ψάχνουν το παρόν μόνον για αυτό το τελευταίο επεισόδιο. Δικαιολογημένα, αφού εν κατακλείδι η δυσκολία και η ενίοτε ψυχρή βιομηχανική έκφραση δεν αφήνει περιθώρια στο όποιο κοινό έξω από αυτό της πειραματικής, ηλεκτρονικής, σκηνής να βρει κάτι σπουδαίο εδώ. Και μάλλον έτσι προτιμούν να είναι και οι δημιουργοί του.
Να τονιστεί επίσης το πολύ καλό artwork.


In The Bloodlit DarkΟι Zoar είναι ένα από τα πιο καλά κρυμμένα μυστικά στην σημερινή μουσική σκηνή της Νέας Υόρκης. Παίζουν ορχηστρική μουσική με κινηματογραφικές τακτικές, η οποία μπορεί να περιγραφεί ως ένας αγώνας δρόμου για την εύρεση του πολυπόθητου χρυσού του αυθεντικού. Με κορμό τα πλήκτρα, τις κιθάρες και το τσέλο - τα πρώτα υπεύθυνα επιπρόσθετα για τα ρυθμικά μέρη, τον διακριτικό θόρυβο, αλλά και τα samples από διάφορους ήχους, φυσικούς, μηχανικούς ή οτιδήποτε άλλους - τρέχουν να τον αγγίξουν. Έχοντας στο ενεργητικό τους ένα εξαιρετικό ντεμπούτο (με τίτλο 'Cassandra'), πίσω στο 1993 στην Point Music, επανήλθαν στα τέλη του 2001 με το σκοτεινότερο 'In The Bloodlit Dark (The Lost Album)' στην Middle Pillar Distribution.
Το σχήμα αποτελείται από τους ιδρυτές Michael Montes (πιάνο, πλήκτρα) και Peter Rundquist (κιθάρες), μαζί με τους Erik Friedlander (τσέλο) και Chuck Lovejoy (επίσης πλήκτρα). Την ομάδα συμπληρώνουν ο σκηνοθέτης Bill Morrison, καθώς και ένας τύπος - από τους πρωτοστάτες της rave σκηνής της Νέας Υόρκης στα πρώτα 90's, από ότι διάβασα - που ακούει απλά στο όνομα Scotto, στον φωτισμό. Όπως εύκολα καταβαίνετε το οπτικό μέρος της μουσικής των Zoar είναι ίσως το βασικότερο εργαλείο τους για να επιτύχουν αυτό που οι ίδιοι δηλώνουν ότι επιθυμούν στις ζωντανές εμφανίσεις τους, το ακροατήριο να έχει την αίσθηση ότι βρίσκεται σε ένα μυστήριο και σύνθετο όνειρο.
Το 'In The Bloodlit Dark (The Lost Album)' είναι ένα απρόβλεπτο ταξίδι στον εσώτερο κόσμο, εκεί όπου η εκκίνηση δεν ξέρει κανείς που θα σε βγάλει, που σε βάζει σε κινδύνους, σε δοκιμασίες, που σε εκθέτει απροστάτευτο στην μαγεία της δύναμης των ψυχών, που σε κάνει να τρέχεις από τους πολιορκητές-εφιάλτες προς το ξύπνημα και το φως, που σε κάνει να νοιώθεις μικρός, αδύναμος, υποταγμένος. Είναι σαν η ζωή και οι πράξεις της καθημερινότητας να εξαφανίζονται αγωνιωδώς για σχεδόν εξήντα συν έξι λεπτά.
Μουσική με παραμυθένια φαντασία και δύναμη. Αν μπορούσα να ξεπεράσω αυτά που σε κρίσιμες αποφάσεις με κάνουν άτολμο - τότε που αργώ να καταλάβω τι είναι αυτό ακριβώς που νοιώθω - θα το είχα βάλει στην περσινή μου λίστα με τα καλύτερα.
Πληροφοριακά, ήδη ηχογραφούν το νέο τους album, άτιτλο ακόμα, για το οποίο μαθαίνω ότι θα υπάρχουν κάποιοι καλεσμένοι στα φωνητικά. Έκδηλη αγωνία; Μα είναι τόσο επιτήδειοι οι τύποι που δεν έχω καμία αμφιβολία ότι θα τους βγει. Πληροφορικά επίσης, το τελευταίο θέμα 'Secrets Of The Dead' είναι μια re-mastered εκτέλεση του score για την σειρά με τον ίδιο τίτλο της PBS Television.


OufΑντίδραση και αφύπνιση στην καταναλωτική αστική τέχνη το τεύχος του fanzine Ouf, από την ίδια ομάδα που μας έδωσε πριν από κάμποσους μήνες το D-Zine - για όσους με λίγη τύχη και έγκαιρη πληροφόρηση, το πρόλαβαν. Και σίγουρα χρειάζεται η ίδια τύχη ξανά, αφού έχουμε να κάνουμε με μόλις εκατόν είκοσι τρεις κόπιες.
Ασπρόμαυρες collage συνθέσεις στα πλαίσια μιας ορμητικής, στρατευμένης, διαμαρτυρίας έναντι στο συμβατικό του ματιού και όσα κρύβονται πίσω από την ίριδα, κρυμμένα στις υποσυνείδητες προεκτάσεις της αντίληψης. Αυτό είναι περιγραμματικά το Ouf. Και σίγουρα με τέτοιες προσπάθειες το κεφάλαιο για την αναρχία στην τέχνη δεν θα εξαντληθεί σύντομα.
Η συλλογή 'Sonikouf' - σε CD-R - περιέχει ακριβώς μια αντιστοιχία στον χώρο των ήχων. Ενδιαφέρουσα αντι-συμβατικότητα, με αποσπάσματα από χαμένα soundtracks, κάπου ανάμεσα σε ανέκδοτες συνθέσεις των Drog A Tek και A-H2O, μερικά remixes, την φωνή του William Burroughs και άλλα ανατρεπτικά ντοκουμέντα για την διάρρηξη του style και της λήθης των μέσων και της εποχής. Απαραίτητα σε όσους κατάπιε η πυρομανία της πρωτοπόρας και ασυνήθιστης αντι-τέχνης και ας διαφωνούν πολλοί.

PLAY-LIST στήλης (το βαρόμετρο της έσω εντροπίας μου) :

1. YANNIS KYRIAKIDES - A Conspiracy Cantata
2. 2 BY BUKOWSKI - Doom/Metal 3'' mCD
3. LYDIA LUNCH WITH THE ANUBIAN NIGHTS - Champagne, Cocaine & Nicotine Stains mCD
4. WOLF - Rocket Science
5. NEUTRAL - Motion Of