Please, smile Mr. Dark!! #39


Life cycleΤο ογκώδες βιβλίο της μουσικής ιστορίας μας θυμίζει πως το να ηγείται ενός σχήματος ο drummer δεν είναι και ό,τι συνηθέστερο. Εντούτοις, αν δεχτούμε μια εξαίρεση, αυτή θα είναι ο χώρος της jazz, όπου η συχνότητα για κάτι τέτοιο ήταν ανέκαθεν μεγαλύτερη. Όπως στην περίπτωση των The Nommonsemble, το τελευταίο σχήμα του νεοϋορκέζου κρουστού Whit Dickey. Ένα εν δυνάμει κουαρτέτο, στο οποίο τον πλαισιώνουν μερικοί απ' τους σπουδαιότερους μουσικούς της σύγχρονης jazz σκηνής του Brooklyn. Ξέρετε, αυτή που σαν ομόκεντροι κύκλοι δημιουργήθηκε γύρω απ' τους William Parker, John Zorn, τον χώρο του Knitting Factory club και το ειδικευμένο label της AUM Fidelity. Ο Whit Dickey διετέλεσε στα μέσα των nineties μέλος στις μπάντες των David S. Ware και του έγχρωμου πιανίστα Matthew Ship. Ο τελευταίος συμμετέχει στους The Nommonsemble. Οι άλλοι δύο που συμπληρώνουν την τετράδα είναι ο βιρτουόζος βιολιστής Mat Maneri (ο οποίος όμως για την περίσταση αφήνεται στην βιόλα) και ο πνευστός Rob Brown (λίγο διστακτικός και μετριοπαθής στο σαξόφωνο, αλλά περισσότερο ευφάνταστος στο φλάουτο). Σύνολο, τέσσερις από τις δυνατότερες προσωπικότητες στο είδος σήμερα.
Το περσινό album 'Life Cycle' (στο label που προαναφέραμε, πού αλλού;) είναι μια δύσκολη άσκηση αυτοσχεδιαστικής free jazz, με έξι μόλις συνθέσεις και γεμάτο παράδοξα και αντιφάσεις. Και σίγουρα δεν ανταποκρίνεται στο μέγεθος των ονομάτων. Δεν θα καταλάβετε παραδείγματος χάριν γιατί, ενώ όλες οι συνθέσεις και η παραγωγή είναι του ίδιου του Whit Dickey, τα τύμπανα επωμίζονται γενικώς έναν δευτερεύοντα ρόλο και είναι ιδιαίτερα χαμηλά, τόσο στις ενορχηστρώσεις, όσο και στην ηχογράφηση. Και αν δεν υπήρχαν οι πολυσυλλεκτικές και αιφνιδιαστικές υφάνσεις του Matthew Ship στο πιάνο, θα λέγαμε ότι όλος ο ντόρος έγινε για τις τεχνοκρατικές διαθέσεις του δίδυμου των Mat Maneri και Rob Brown, οι οποίοι δίνουν στην ανάπτυξη των συνθέσεων την εκρηκτικότητα ενός Igor Stravinsky. Και αυτό το χρειάζονταν αυτή η μουσική, αφού πιθανώς μόνον από εκεί καταφέρνει να περικλύσει την ευρυμάθεια των μοντέρνων καιρών. Προσωπικά πάντως, θα κρατούσα καλού-κακού και κάποιες επιφυλάξεις. Ίσως σε μερικούς φανούν αρκετά χρήσιμες.


In a glass darklyΟ ιρλανδός Joseph Sheridan Le Fanu (1814-73) θεωρείται από τους πρωτοπόρους του γοτθικού στην λογοτεχνία. Το πρώτο του έργο που διάβασα ήταν, πριν αρκετά χρόνια, η νουβέλα 'Carmilla', με θέμα έναν θηλυκό βρικόλακα. Λέγεται πως από αυτήν επηρεάστηκε ο Bram Stoker για το κλασικό μυθιστόρημά του 'Dracula'. Όχι, δεν θα κάνουμε εδώ μαθήματα σκοτεινής λογοτεχνίας και εξετάσεις για το μακάβριο. Όλα τα παραπάνω είναι μια εισαγωγή για το μυστήριο που περικλείει το 'In A Glass Darkly' cd ep, μια απ' τις λιγότερο προβεβλημένες δουλειές ενός ιστορικού σχήματος, των The Green Pajamas από το Seattle, το οποίο κυκλοφόρησε πέρυσι στις Parasol/Hidden Agenda Records. Και αυτό λόγω του, εν ολίγοις ξεκάθαρου, υπότιτλου: 'Songs inspired by the stories of J. S. Le Fanu'.
Ο ιθύνον νους του συγκροτήματος Jeff Kelly, γνωστός ρομαντικός και λάτρης του φανταστικού, σκόπευε αρχικώς να κυκλοφορήσει αυτό το υλικό (πέντε τραγούδια, όλα κι όλα) με το δεύτερό του project The Goblin Market, το οποίο διατηρεί με την Laura Weller (την μία εκ των κιθάρων των The Green Pajamas και ενίοτε την φωνή τους). Ήταν γραφτό όμως τελικώς αυτό να προστεθεί στον κατάλογο με την δισκογραφία του βασικού του σχήματος.
Τα τέσσερα από τα πέντε τραγούδια του ep έχουν μια σκοτεινότητα που ο Jeff Kelly δεν μας είχε συνηθίσει σε τέτοιο βαθμό, διαφοροποιώντας αυτήν την κυκλοφορία από άλλες σύγχρονες των The Green Pajamas. Πρόκειται ασφαλώς για αποτέλεσμα της καθολικής επικράτησης της θεματολογίας, η οποία διαμορφώνει την ατμόσφαιρα και το υφολογικό κλίμα, με αιχμές το harpsichord του Eric Lichter και τις ακουστικές κιθάρες και δίνει θαυμάσιες στιγμές στα 'Carmilla', 'Madam Crowl's Ghost', 'Green Tea' και στο εναρκτήριο 'Uncle Silas', θυμίζοντας έναν άλλον που επίσης αρέσκεται να κλείνει στις γραφές του την βικτωριανή εποχή, τον Paul Roland. Το περισσότερο συμβατικό 'Laura Silver Bell' του τέλους, η μοναδική σύνθεση της Laura Weller εδώ, λειτουργεί περισσότερο για να ξυπνήσει τους πάντες απ' το μικρό ονειρικό ταξίδι των προηγούμενων τεσσάρων, με έναν προσγειωμένο, αναβιωτικό, folk/pop ψυχεδελικό ήχο. Προσωπικά θα προτιμούσα και αυτό να παραμείνει κάτω από την νωχελική αρρυθμία όσων προηγήθηκαν. Είναι ναρκωτικό που μας καταγοήτευσε.


Jessica BailiffΠαρότι η Jessica Bailiff έχει ήδη να επιδείξει μια πολύχρονη μουσική δραστηριότητα, ουσιαστικά μόλις φέτος (με το πρόσφατο, ομώνυμο, τρίτο album της στο label της Kranky, ήδη γνωστό και ως 'Untitled') έκανε το βήμα να δουλέψει καθ' ολοκληρία μόνη της. Μέχρις εδώ οποιαδήποτε δουλειά είχε κάνει ήταν δεμένη χεροπόδαρα με το 20 Degrees Below studio των Low στο Duluth της Minnesota και υπό το διαρκές και συγκαταβατικό βλέμμα του Alan Sparhawk των τελευταίων. Και πέρα από τα δύο πρώτα της albums, αυτή η σχέση έδωσε και μερικά, ενδιαφέροντα, αλλά μικρής φήμης, πραγματάκια, στην πλειονότητά τους σπάνια και σε περιορισμένες εκδόσεις. Εδώ έχουμε μια απ' αυτές: ένα 7'' single που κυκλοφόρησε τον Νοέμβρη του 2001 σε πεντακόσιες κόπιες βινυλίου από την μικρή Ypsilanti Records και που πολλοί πιστεύουν λανθασμένα ότι πρόκειται για split, ενώ στην
Bailiff Sparhawkπραγματικότητα είναι δύο τραγούδια που ηχογράφησαν πριν μερικά χρόνια οι δυο τους, από κοινού.
Στην πρώτη πλευρά είναι χαραγμένο το 'Crush, Version 2' (το τραγούδι που άνοιγε το δεύτερό της, 'Hour Of The Trace', album του '99), σε μια εκτέλεση που αφήνει να φανούν αρκετές, διαφορετικές και περισσότερο ονειρικές, διαστάσεις του κομματιού, αν και κατά πολύ μικρότερο σε διάρκεια απ' το αυθεντικό. Το b-side (επιτέλους, ξαναχρησιμοποιώ αυτόν τον όρο χωρίς να αναφέρομαι σε συμπληρώματα διατροφής ... ε, συγγνώμη, των cd singles ήθελα να πω) είναι μια όμορφη, ακουστική, διασκευή του 'Highwire' των T-Rex (σύνθεση του Marc Bolan, είναι να ρωτάτε;). Ένα ''χαμένο'' 7'' single, για λίγα σχόλια και μετριοπαθείς συλλέκτες.


Sense 27Τελευταίο τεύχος για φέτος το Sense 27, με εξώφυλλο Sigur Ros, τις γνώριμες πια στήλες και θέματα για His Name Is Alive, Beck, Bright Eyes, Neko Case και τους Arbol - το project του ισπανού Miguel Marin, για πολλά χρόνια ο κρουστός των Piano Magic. Από αυτούς τους τελευταίους είναι και το 'Playtime (Who's Next?)' cd-r single τριών τραγουδιών που συνοδεύει τις πρώτες ογδόντα κόπιες. Περιέχει δύο θέματα, τα 'Playtime (Who's Next)' και 'Aroma', μέσα από το ομώνυμο, ντεμπούτο album τους, συν το αποκλειστικό 'By The Seaside'. Σύγχρονος, εναλλακτικός, υπνωτικός ήχος, με αρκετά ηλεκτρονικά στοιχεία και ενδιαφέρουσες διακυμάνσεις, αλλά χωρίς κάποιες εντυπωσιακές καινούργιες ιδέες. Θα επαναλάβω πως η σταθερή θέση των ιθυνόντων του Sense να προσεγγίζουν τα μουσικά πράγματα από τη μεριά του ακροατή είναι και το μεγάλο του πλεονέκτημα σε καιρούς που στερούνται διεξοδικότητες.
Συγχρόνως βγήκε και το λονδρέζικο Comes With A Smile #11, ένα από τα - μετρημένα στα δάκτυλα, οφείλω να ομολογήσω - βρετανικά έντυπα που αξίζει κανείς να ασχοληθεί σοβαρά. Στενά συνδεδεμένο με το label της Rocket Girl, το Comes With A Smile αφήνει περιέργως πολύ χώρο στις σελίδες του για το αμερικάνικο underground, με έμφαση στην μπαλαντοειδή pop. Αδύνατον να μην σταθώ στην προσεγμένη αισθητική και επιμέλεια, που το
Comes with a smileκαθιστά ευχάριστο και ευκολοδιάβαστο. (Πληροφοριακά στην σελίδα του, hinah.com, οι κριτικές ανανεώνονται εβδομαδιαίως.) Το καλύτερο όμως είναι η εξαιρετική συλλογή 'Comes With A Smile Vol.7 - Back Into The Shadows', την οποία επιμελήθηκε ο εκδότης Matt Dornan. Όλα τα τραγούδια είναι, είτε ακυκλοφόρητες εκτελέσεις (ζωντανές, remixes, demos κ.ά. τέτοια), είτε ανέκδοτες και σχεδόν συμπίπτουν με τα ονόματα που παρουσιάζονται στις σελίδες. Ανάμεσα στα γνωστότερα οι Tindersticks, Guided By Voices, Richard Buckner, The Handsome Family, Grand-Lee Philips, Spokane και Rothko. Οι εκπλήξεις όμως έρχονται με τους σπουδαίους Mayday, την σπαραξικάρδια country του Richard Youngs και τους Jet Johnson. Αυτά τα τελευταία, μαζί με την ζωντανή εκτέλεση του 'Sleepy Song' των Tindersticks (γραμμένο στην Λισσαβόνα στις 30/10/2001) είναι οι, όντως μετά δυσκολίας, εξέχουσες στιγμές των εβδομήντα τόσων λεπτών όμορφης μουσικής που προσφέρει αυτή η χορταστική συλλογή. Πότε είπαμε ότι βγαίνει νέο τεύχος; Γράψτε με στην λίστα αναμονής, παρακαλώ. Ευχαριστώ πολύ!

PLAY-LIST στήλης (το βαρόμετρο της έσω εντροπίας μου) :

1. KEIRON PHELAN/DAVID SHEPPARD - O, Little Stars
2. STOA - Zal
3. ARBOL - Arbol
4. EMPUSAE - Empusae
5. AMALGAMATED SONS OF REST - Amalgamated Sons Of Rest