Please, smile Mr. Dark!! #40


La Nuit AmericaineΟ Christian Govoni υπήρξε μέλος των βραχύβιων My Blue Dome από την Bologna της Ιταλίας. Όταν αυτοί διαλύθηκαν το '99, τράβηξε τον δικό του μοναχικό δρόμο. Και ψάχνοντας ένα όνομα για το προσωπικό του σχήμα, το βρήκε, πιθανολογώ εύκολα, στη φιλμογραφία του Francois Truffaut. Κάπως έτσι ξεκίνησαν οι La Nuit Americaine.
Η πρώτη τους κυκλοφορία στη Βρετανία οφείλεται εν πολλοίς στον Edward Jung, υπεύθυνο του μικρού δισκογραφικού label της Emma's House Recordings από το Manchester, γνωστού επίσης για τα εκλεκτικά και ελιτίστικα γούστα του. Ήταν το 'Blue In The Mist', ένα 7'' single σε πορτοκαλί βινύλιο και περιορισμένη έκδοση διακοσίων, αριθμημένων στο χέρι, αντιτύπων. Σήμερα υποθέτω πως πρέπει κανείς να' ναι πολύ τυχερός για να βρει μια κόπια, αφού ήδη έχει παρέλθει χρόνος μηνών από τον περασμένο Γενάρη που κυκλοφόρησε.

Blue In The MistΟ Christian Govoni είναι πρώτα απ' όλα τραγουδοποιός. Τα τραγούδια του είναι ευαίσθητες, νυχτερινές, μελωδίες, πολύ κοντά στον ήχο των σκοτσέζων Arab Strap ή των ισπανών Migala, τα οποία χρωματίζονται ανεξίτηλα από τα βαθιά, μελαγχολικά, φωνητικά του, στη σκιά του Michael L. Gira. Το ομότιτλο track θα' ναι στη λίστα με τα αγαπημένα τραγούδια μου της χρονιάς που τελειώνει (μπορώ να το καταθέσω, πλέον). Το b-side 'A Certain Goodbye' είχε εμφανιστεί αρχικώς στο 'Serenadze' album του '01, αλλά σε μια πολύ διαφορετική εκτέλεση. Ήδη ακολούθησε το 'The Mirror Of My Life', 3'' cd στην TeleRAN Records από το Hong Kong, με ένα κομμάτι στα δεκαεννιά λεπτά (όψιμα φθινοπωρινή κυκλοφορία). Αυτό, μαζί με το 'When The Music Ends', cd ep στη γαλλική Hinah Records, συμπληρώνει τις τρεις δισκογραφικές παρουσίες των La Nuit Americaine για το 2002. Τις αναφέρω όλες για να αποκτήσει το ψάξιμο συνολικό ενδιαφέρον. Προσοχή! Μόνο σε ειδικούς καταλόγους και υποψιασμένα mail orders.


Dreams Of Tall BuildingsΤο τρίο των Dreams Of Tall Buildings δημιουργήθηκε στο Birmingham το '99 από τον Justin Wiggan (πρώην των Subaqwa) και τους Simon Oz και Darren Joyce. Πρόκειται για ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σύγχρονα πειραματικά σχήματα στη Μεγάλη Βρετανία, η δουλειά του οποίου έχει φύγει από τα όρια της συμβατικής μουσικής σύνθεσης και έχει αγγίξει την ηχητική τέχνη. Σε αυτά τα πλαίσια κινήθηκε και η αισθητική των, περιορισμένων σε λιγοστά αντίτυπα, αποτυπώσεών τους, η οποία περιελάμβανε εξαρχής χειροποίητο packaging (για τις ανάγκες του οποίου χρησιμοποιούνταν οποιοδήποτε υλικό, από κομμάτια ξύλου, μέχρι σακούλες νοσοκομείων). Στο μουσικό μέρος συνδυάζονται μινιμαλιστικά micro-waves, loops φωνών, εγχόρδων και ο,τιδήποτε άλλο παράγει ήχους που μπορούν να γίνουν ζύμη για εξερευνήσεις, μαζί με παραμορφωμένες τρομπέτες, θόρυβο, ατμοσφαιρικά ηχητικά collages, υποψίες ρυθμού, ανατριχιαστικά ξεσπάσματα και άλλα ντοκουμέντα του απρόβλεπτου. Ναι, το έχουν το κινηματογραφικό σαράκι, εξ' ου και οι συχνότατες ενασχολήσεις τους με το video.
Η πρώτη τους επίσημη κυκλοφορία ήρθε τον Αύγουστο του '01 στην τοπική Bearos Records, με ένα διπλό 7'' single σε πεντακόσια αντίτυπα. Πακεταρισμένο σε φάκελο ταχυδρομείου από σκληρό χαρτόνι και με συνημμένο μικρότερο φάκελο (κολλημένο στην μπροστινή όψη), όπου περικλείεται το logo του συγκροτήματος και που, για οποίον το επιθυμεί, κολλιέται στην θέση του όπως τα γραμματόσημα - η κυκλοφορία αυτή διατηρεί ατόφια τον αισθητικό πειραματισμό των δημιουργών του. Στις τέσσερις πλευρές του άλλωστε έχουν καταγραφεί όλες οι αφαιρετικές ανησυχίες και η ηχητική πανσπερμία των Dreams Of Tall Buildings, σε ισάριθμα φευγάτα θέματα. 'Remember The Words', 'Education/Sheild And Sink', 'Revolution' και 'Quite Cab Home', οι τίτλοι τους, με το πρώτο να ξεχωρίζει. Και τι μηνύματα τυπώθηκαν στις πλευρές του βινυλίου, ρε σεις; 'Ancient Life Was All Silence/Noise Was Born' στο πρώτο και 'Oh Red Rose, Why Are You So Sad?/Your Friends Will Return', στο δεύτερο. Ακούστε!
Το συγκρότημα ήδη κυκλοφόρησε τον περασμένο Νοέμβρη το 'Untitled', ένα επίσης 7'' single, στην Static Caravan Recordings από το Dorridge του Solihull αυτήν την φορά και σε έκδοση ''φάντασμα'' εκατόν πενήντα μόλις αντιτύπων. Περιεχόμενο; Δέκα μονόλεπτα θέματα. Μια νέα πρόκληση, για όσους προλάβουν - ασφαλώς!


Martial arts weekendΟι The Extra Glenns έδρασαν στις αρχές των nineties, όταν οι Franklin Bruno και John Darnielle φοιτούσαν ακόμη στο Inland Empire του Claremont της California. Από εκείνα τα χρόνια έμεινε βασικά μόνον ένα 7'' single, συν μερικά τραγούδια σε συλλογές και κασέτες. Αργότερα, ο Franklin Bruno έγινε γνωστός από τους Nothing Painted Blue (την περίοδο '90-'98) και ο John Darnielle από τους The Mountain Goats (στο roster της 4AD πλέον). Ο Cory Brown, αφεντικό της Absolutely Kosher Records από το Berkeley, προσκάλεσε τους δύο για μια ζωντανή επανεμφάνιση στο Noise Pop festival του 2000 στο San Francisco. Τα πράγματα όμως προχώρησαν λίγο παραπέρα και πολύ σύντομα το ντουέτο βρέθηκε να ηχογραφεί εκεί νέο υλικό, στο Tiny Telephone studio του John Vanderslice. Συνολικά έντεκα δικές τους συνθέσεις και μια αποστασιοποιημένη διασκευή στο 'Memories', τραγούδι του Leonard Cohen από το album 'Death Of A Ladies Man' του '77 (με τον Phil Spector), οι οποίες πήραν τον γενικό τίτλο 'Martial Arts Weekend' και κυκλοφόρησαν στις αρχές του 2002 σε cd (από την Absolutely Kosher Records, φυσικά).
Όσοι αρέσκονται στην αμερικάνικη μπαλάντα, με βάση τις έντονες ακουστικές κιθάρες και το μπάσο χωρίς τύμπανα, και αρέσκονται επίσης σε σχήματα όπως οι They Might Be Giants και στην a la Gordon Gano προφορά του John Darnielle, θα βρουν εδώ αρκετή τροφή. Με εντόνως μελωδικό μουσικό περιεχόμενο, χωρίς φλυαρίες (τρία λεπτά άνω του μισάωρου διαρκεί, όλο κι όλο, το cd) και με μερικά αγαπησιάρικα tracks, το παρόν album θα βρει σίγουρα ανταπόκριση σε ποικίλων εκφράσεων νοσταλγούς. Εξάλλου έχω την αίσθηση πως δεν θα υπάρξει προγραμματισμένη συνέχεια. Ο Franklin Bruno έχει ήδη σε εξέλιξη μια προσωπική καριέρα και ο John Darnielle τους The Mountain Goats στο ζενίθ της πορείας τους, οπότε τα σχετικά με τους The Extra Glenns μάλλον περνούν σε δεύτερη μοίρα και για τους δύο.


The IditarodΣχηματισμένοι στο Providence του Rhode Island το '96 ως ντουέτο, αποτελούμενο από τους Carin Wagner και Jeffrey Alexander, οι The Iditarod είναι ένα από τα λίγα αμερικάνικα μουσικά σχήματα που εντρύφησαν στην βρετανική folk των sixties/seventies και ακολούθησαν συγχρόνως τις παγανιστικές προεκτάσεις των πρώτων του είδους (The Incredible String Band, Pentagle, κ.ά.). Μετά από ένα ντεμπούτο album ('The River Nektar') στην Hub City Records το '98, το συγκρότημα σταθεροποιήθηκε σε κουαρτέτο με την προσθήκη των Matt Everret (έχει παίξει με Will Oldham/Bonnie Prince Billy) και Margie Wienk (μέλος επίσης των Eyesores).

The GhostΤο φετινό 'The Ghost, The Elf, The Cat And The Angel' στην BlueSanct πρέπει να είναι το τρίτο album τους (δεν κρύβω πως με έχουν μπερδέψει λίγο με κάτι κασέτες και cd-rs). Σ' αυτό συνεργάζονται με τον Jesse Poe (των Tanakh), στο studio του οποίου στο Richmond της Virginia έχει ηχογραφηθεί μέρος του υλικού, καθώς και με τους γερμανούς Fit & Limo (λέγεται πως αντάλλαξαν τις ηχογραφήσεις με το ταχυδρομείο) σε δύο κομμάτια. Το αποτέλεσμα είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα δείγματα ψυχεδελικής folk που ακούσαμε προσφάτως, το οποίο έχει όλα τα χαρακτηριστικά που μάθαμε από τους Current 93, αλλά και μικρότερης εμβέλειας σχήματα της ίδιας εταιρίας (έχω κατά νου τους In Gowan Ring και Drekka, κυρίως), καθώς και τα παρακλάδια των Stone Breath. Καλειδοσκοπικές αναπτύξεις, εσωτερικότητα, ένα ταξίδι με τη χρονομηχανή σε θρύλους και παραδόσεις. Ξεχωρίζω ιδιαίτερα τα 'Black Strung Bow', 'The Falling Of The Pine' και το παραδοσιακό 'Let No Man Steal Your Thyme', το τελευταίο ηχογράφησαν και οι Pentagle το '68. Να αναφέρω τέλος, πληροφοριακά, πως τον ερχόμενο Φλεβάρη η ίδια εταιρία έχει προγραμματίσει την επανέκδοση του πρώτου τους album με εννιά bonus tracks που δεν υπήρχαν στην πρώτη του έκδοση.

PLAY-LIST στήλης (το βαρόμετρο της έσω εντροπίας μου) :

1. SIGUR ROS - ( )
2. THE BIRDWATCHER - Afternoon Tales The Morning Never Knew
3. LAMP OF THE UNIVERSE - Echo In Light
4. THE HYLOZOISTS - La Nouvelle Gauche
5. THE RESIDENTS - Demons Dance Alone