Please, smile Mr. Dark!! #42


HackerΜια (στην κόψη του ξυραφιού) σκηνοθετική ματιά στην επιστημονική φαντασία. Και αυτή μέσα από μια φωτογραφημένη έκθεση από αστικά, φουτουριστικά κάδρα και πλάνα αλλοιωμένα από την αστάθεια του τεχνητού φωτός που μοιάζουν σκοτεινά, προσπαθώντας εναγωνίως να την συλλάβουν και να την περιγράψουν. Αυτό είναι το οπτικό αντίστοιχο των ηχητικών αποτυπώσεων που ο γερμανός Anthony Rother παρουσιάζει στο 'Hacker', την πρώτη του δουλειά εδώ και δύο χρόνια. Κινούμενος με άνεση στις φόρμες του electro του ήχου του Detroit (όλα τα tracks ενδιάμεσα των 'Justitia' και 'Futurist') μας δείχνει πως έχει βρει τους δυαδικούς τύπους για να συνδυάζει μαζί στοιχεία φαινομενικά ετερόκλητα - όσο τον αφήνουν οι μονότονοι πλατειασμοί, τον ξέρετε δα τον χώρο τώρα! Πώς γίνεται ας πούμε στο ίδιο θέμα να βγαίνουν η ευαισθησία του ποιητικού ερωτισμού και η εξεζητημένη σκοτεινότητα; Περιμένετε για το 'Leben' (μια στάση πριν το τέρμα) - το μόνο με την φωνή της Usha Bahl και από τα λίγα μη οργανικά σε όλο το cd. Το ίδιο κάναμε και εμείς και μας λύθηκε τελικώς η απορία.

Anthony RotherΟ Anthony Rother γεννήθηκε το '72 στη Φρανκφούρτη. Στο βιογραφικό του περιλαμβάνονται πολλές ηχογραφήσεις, είτε με το όνομά του, είτε με διάφορα projects (Family Lounge, Little Computer People, Psi Performer, μερικά). Το δισκογραφικό label της Psi49net είναι προσωπικό του εγχείρημα. Στο 'Hacker' κρατιέται αυστηρά προσδεμένος στο εγγύτερο περιβάλλον του, χρησιμοποιώντας κατά κόρον τη μητρική του γλώσσα (υπάρχει όμως μετάφραση των λίγων στίχων στα αγγλικά), κάτι που ομοίως ήταν γενική τακτική στα γερμανικά ηλεκτρονικά σχήματα των eighties. Συνειδητοποιημένος, αφού παρόλη την σαφή αμερικανική επιρροή βασικός ακροατής παραμένει το ευρωπαϊκό κοινό. Εντούτοις το album έχει και τα μειονεκτήματά του. Οι πολλές επαναλαμβανόμενες ιδέες, η επισημασμένη καταφυγή σε ήδη γνωστά cliches και αμφότερα σε αντιπαράσταση με τη μεγάλη του χρονική διάρκεια, είναι τα κύρια. Άποψή μου είναι πως μια γενναία περικοπή στην τελευταία και η οικονομία στις πολύ καλές στιγμές (που δεν είναι και λίγες άλλωστε) θα απέδιδαν θετικά. Έστω και έτσι όμως είναι από τις ηλεκτρονικές προσπάθειες που ξεχωρίσαμε προσφάτως.


Drawings and garbageΤο πρώτο πράγμα που σκέφτεται κανείς διαβάζοντας τη λέξη SushiRobo είναι πως πρόκειται για κάποιο γιαπωνέζικο προϊόν (παιδικό παιχνίδι, φαγητό, τι την έχετε την φαντασία;). Το τελευταίο, ότι αφορά μουσικό συγκρότημα και μάλιστα αμερικάνικο. Και δεν είναι η μόνη παραπλάνηση. Ακολουθεί και άλλη μια βλέποντας στο εξώφυλλο του περσινού ντεμπούτο album τους 'Drawings And Garbage Structures' ένα set ακουστικών που βάζει αμέσως το μυαλό σε ειρμούς με d-jays κι άλλα τέτοια, άσχετα τελικώς. Διότι αν αυτό περιέχει κάτι, είναι την πιο εξέχουσα, αναβιωτική εκδοχή του art-punk που ακούσαμε το '02.
Το συγκρότημα δημιουργήθηκε στο Seattle τον Οκτώβρη του '99 από τον Rick Roberts, ο οποίος παράτησε γι' αυτό το μπάσο των Posies, πήρε αντί αυτού μια κιθάρα και ενώθηκε με δύο συντοπίτες, μέλη των Spyglass, τους Barry Shaw (τύμπανα) και Clay Martini (μπάσο). Μετά από ένα ep έξι τραγουδιών στις αρχές του '01, το group έγινε κουαρτέτο με την προσθήκη του, επίσης μέλος των Spyglass, Dave Einmo (κιθάρα). Με αυτή τη σύνθεση μπήκαν στα Electrokitty studios του Seattle στα τέλη της ίδιας χρονιάς και ηχογράφησαν τα δώδεκα τραγούδια του παρόντος album, ανάμεσά τους και μια εξαιρετική διασκευή στο 'German Film Star' των βρετανών The Passions (από το '81), από τα highlights του cd.

SushiRoboΟι SushiRobo έχουν κάνει διατριβή πάνω στον ήχο των Magazine, Wire και Positive Noise, τον οποίον εμβολιάζουν διακριτικά με στοιχεία από την τοπική σκηνή του Seattle των nineties και άλλες επιρροές, από πρώιμους Talking Heads μέχρι Police. Μάλιστα η ιδιάζουσα κυνικότητα των φωνητικών του Rick Roberts λειτουργεί θαυμάσια σε σπουδαία κομμάτια όπως τα 'Rat Or Mole?', 'Two Girls', 'Young Lions (With Whistle Report)', 'Atmospherics', 'The Bluer Their Eyes' και 'Grass Pagoda'. Είναι ειλικρινά αξιοθαύμαστο πώς ένα σχήμα αμιγώς συμβατικών οργάνων παράγει έναν τόσο πολυμορφικό ήχο (η επισήμανση 'no synthesizers' μας αφήνει άναυδους και προβληματισμένους, μιας και διάφοροι ''κοσμικοί'' μικρο-ήχοι ξεπηδούν συνεχώς διαταράσσοντας την αρμονία και τη γραμμική λογική με πλάγιες απολήξεις). Το album κυκλοφόρησε στην τοπική Pattern 25 Records και συνίσταται ανεπιφύλακτα ως μια από τις άγνωστες εκείνες συνάψεις που γέμισαν καταιγιστικά τα εγκεφαλικά υγρά μας με κάτι πιότερο από απλή νοσταλγία. Στον δρόμο των Les Savy Fav.


Jun Ray Song ChangΜια αναφορά στη συνέχεια στους Asa-Chang & Junray από το μακρινό Tokyo της Ιαπωνίας, ένα κουαρτέτο που το περασμένο καλοκαίρι δημιούργησε αρκετή αίσθηση με την κυκλοφορία του 'Jun Ray Song Chang' album από το λονδρέζικο The Leaf Label.
Ο Asa-Chang οδήγησε τους Tokyo Ska Paradise Orchestra από το '89. Οι δρόμοι τους χώρισαν το '93. Όταν μερικά χρόνια αργότερα επέστρεψε στη μουσική σκηνή υπήρξε επί της ουσίας διαφοροποιημένος, τόσο ως προς τις προθέσεις, όσο και ως προς τον λόγο καθαυτό (το ότι συντηρείται ως session κοντά σε δημοφιλή pop ονόματα δεν είναι καν μομφή). Βιρτουόζος κρουστός ο ίδιος, με ειδίκευση στο dandud, ένα είδος μικρού bongo, ινδονησιακής προέλευσης, το οποίο χειρίζεται με πρακτική όμοια της tabla, πάντρεψε τον ιδιαίτερο ήχο του με το περισσότερο ακαδημαϊκό ύφος του, επίσης κρουστού, U-Zhaan στην tabla και τις σύγχρονες ιδέες του ηχολήπτη Kiyoshi Kusaka και του προγραμματιστή Hidehiko Urayama. Ο τελευταίος δεν εμφανίζεται ποτέ επί σκηνής. Στο παρόν ντεμπούτο album συλλέγονται έντεκα συνολικά tracks από τις δύο προηγούμενες κυκλοφορίες του συγκροτήματος, ένα ep του '98 στην Trattoria Sound (το label του Cornelius) και ένα mini-album του '01 στην Hot-Cha Records.
Το υλικό των Asa-Chang & Junray έχει όλη την εξωτική γοητεία και τη δυσκολία στην αντίληψη και αφομοίωση που έχουν οι εκφράσεις της τέχνης από μια τόσο διαφορετική πολιτισμικά πηγή όπως η ασιατική. Η οπτική μας δεν γίνεται εύκολα θετική στην τονισμένη βραδύτητα στην ανάπτυξη και στους τελετουργικούς ρυθμούς αφήγησης που ακολουθούνται συχνότατα στην παραδοσιακή μουσική από κείνα τα μέρη. Για τους γιαπωνέζους ας πούμε είναι ενδεδειγμένα και απολύτως φυσιολογικά τα μεγάλα ''κενά'' διαλόγων, από τις κινηματογραφικές ταινίες, μέχρι τα περίφημα manga comics. Η ίδια η γλώσσα τους εξάλλου βρίθει από ιδεογράμματα. Εδώ δίνεται μια καθ' όλα αυθεντική και συναρπαστική αν αφεθεί κανείς μουσική προσομοίωση που το κοντύτερο που της ταιριάζει είναι η θρησκευτική ινδιάνικη. Με υπόβαθρο τους ξερούς ήχους από τα κρουστά και πάνω τους ταινίες, cut-outs φωνών, κάποτε εν είδη spoken word, έγχορδα, κιθάρες και ένα αναλογικό drum machine. Περίεργο, ασυνήθιστο, ιδιοφυές. Μια θεατρική έκφραση των συναισθηματικών εναλλαγών του ανθρώπινου εσώτερου που κρύβει κάτι βαθιά προσωπικό για τον καθένα. Και βγαίνει αργά και με τα ακούσματα. Ήδη έχει αναγγελθεί η συνέχειά του από την ίδια εταιρία, το 'Tsu Gi Ne Pu', ένα ep πέντε τραγουδιών, περίπου στα μέσα του Φλεβάρη. Συνιστώ μια προσεχτική και σταδιακή εισαγωγή. Τον τρόπο θα τον διαλέξετε εσείς.


MirrorballΜετά από σιωπή σχεδόν ενός χρόνου, το Mirrorball Issue #4 είναι ευτυχώς εδώ. Καθότι η στήλη είναι ταγμένη στην ίδια πλευρά με κάποιους ανθρώπους που κάνουν το παραμύθι, όπως το αποκαλούν οι ίδιοι, πραγματικότητα, έχει λόγους να χαίρεται. Έστω και αν δεν φάνηκε κάποια αισθητή εξέλιξη από το προηγούμενο τεύχος. Το, ακυκλοφόρητο πριν, 'Tic Tac Toe' των Gabu και το 'Asylum' των Enter K είναι δύο σπουδαίες στιγμές που από μόνες τους κάνουν σημαντική την cd-r συλλογή που συνοδεύει το fanzine.
Η εστίαση πάνω στα πολλά θετικά στοιχεία της όλης προσπάθειας ήταν κάτι όμως που, πέρα από το όραμα των όσων εμπλέκονται, δούλεψε και πέτυχε στο Eisplanet v004, το οποίο δίνει το καλύτερό του τεύχος μέχρι
Eispanetσήμερα (και όπως είθισται πλέον, δωρεάν). Οι συνεντεύξεις των Clan Of Xymox, Diary Of Dreams, Black Tape For A Blue Tape, Chameleons (ναι!), Frozen Autumn και And Also The Trees είναι επί της ουσίας προσεγμένες, όπως επίσης και η ανταπόκριση από το φετινό Wave Gottik Treffen. Το συνοδευτικό 'Ant.Colony' cd αποτελεί ένα άκρως ενδιαφέρον sampler της Ant-Zen, ίσως του σημαντικότερου πειραματικού label των καιρών μας όσον αφορά τον βιομηχανικό ήχο και ό,τι άλλο γυρίζει γύρω απ' αυτόν. Συνολικά μια πρόταση που έχει αποκτήσει πια την δική της βαρύτητα στον έντυπο λόγο του κέντρου. Μόνον σε επιλεγμένα στέκια, όπως έχουμε ξαναπεί και με καλή την πρόθεση.

PLAY-LIST στήλης (το βαρόμετρο της έσω εντροπίας μου) :

1. SIERPINSKI - This Geography Of Ours
2. ERIC ALDEA - Saturno O Cipolla?
3. SEPTEMBERIST - The Sound Of Young Helmshore 7''
4. THE STOCKHOLM SYNDROME - The Death Of Time cd-r
5. THE MAGIC CARPATHIANS PROJECT - Ethnocore 3: Vak