Please, smile Mr. Dark!! #43


SuzanneΓια το σχήμα των Hope Sandoval & The Warm Inventions και την φιλόδοξη ηγέτιδά τους η σεπτεμβριανή κυκλοφορία του 'Suzanne', cd ep τεσσάρων τραγουδιών σταθερά στην Rough Trade Records Ltd., ήταν μια λύση ανάγκης - πιθανώς η μόνη ενδεδειγμένη. Έχοντας ένα μέτριο προς καλό album, που όμως στην ούγια έγραφε ήδη '01, θέλησαν να το κρατήσουν επίκαιρο και συγχρόνως να υποστηρίξουν την αμερικάνικη περιοδεία τους που μόλις τότε ξεκινούσε. Ξέχασαν όμως ότι μπρος στη σαγηνευτική, θηλυκή ομορφιά, τα τραγούδια βαραίνουν περισσότερο. Και εκεί το δίδυμο της συμπαθέστατης Hope Sandoval και του πρώην κρουστού των My Bloody Valentine Colm O' Ciosoig χωλαίνουν, καταφεύγοντας σε συχνές αντιγραφές του Mazzy Star ήχου. Δεν χρειάζεται μετά να είναι κανείς μάντης για να προβλέψει ότι η ακρόαση επικεντρώθηκε ευθύς στη νέα εκτέλεση του ομότιτλου track (η αγαπημένη μας στιγμή του 'Bavarian Fruit Bread' album). Δοθείσης της ευκαιρίας φρεσκάραμε αυτό το νυχτερινό ποίημα αισθησιακών φωνητικών και καμπανισμάτων του glockenspiel για να επιβεβαιώσουμε απλώς ξανά την αξία του. Αυτού εξαιρουμένου όμως, τα τρία ολοκαίνουργια τραγούδια ('I Thought You'd Fall For Me', 'These Things', 'Friends Of A Smile') εξαντλούνται πριν καν ολοκληρωθούν μέσα σε ήδη χρησιμοποιημένες ιδέες που τα καθιστούν αδύναμα. Και όπως όλες οι απομιμήσεις, δεν προσθέτουν τελικώς τίποτα!


SaviourΟ Duncan Patterson υπήρξε μέλος των Anathema, ένα από τα λίγα βρετανικά metal σχήματα της τελευταίας γενιάς που έγινε ευρέως αποδεκτό. Ο μεταξύ τους χωρισμός επήλθε το '98. Ακολούθως δημιούργησε με τον Mick Moss τους Antimatter. Το ντεμπούτο album τους 'Saviour' ηχογραφήθηκε τον Σεπτέμβρη του '00 και κυκλοφόρησε σχεδόν ένα χρόνο μετά από την αυστραλέζικη Icon Records. Και λόγω των χειρισμών της εκδότριας εταιρίας κόντεψε να έχει μια άδοξη πορεία προς την απαξίωση και την αφάνεια. Αν πιστέψουμε τα λόγια των δύο μελών. Μετά από αγώνα (που απ' ό,τι μαθαίνω κρατεί ακόμα στο νομικό του σκέλος), το συγκρότημα κατόρθωσε να ανακτήσει τα δικαιώματα. Ο Duncan Patterson αποφάσισε και ίδρυσε το δικό του δισκογραφικό label, αυτό της Strangelight Records, την ίδια σχεδόν περίοδο που ο πρώην bandmate στους Anathema, Danny Cavanagh, συνόδευε τον Mick Moss σε ακουστικές εκτελέσεις τεσσάρων tracks από το album. Αυτό το session ηχογραφήθηκε το πρώτο πενθήμερο του Νοέμβρη του '01 στο LIPA του Liverpool. Στα τέλη του περασμένου καλοκαιριού το cd επανακυκλοφόρησε με διαφορά λίγων μηνών από τις Prophecy Productions και The End Records για Ευρώπη και Βόρεια Αμερική, αντίστοιχα.
Αυτή η ευτυχής κατάληξη φαντάζει αντιφατική για τον εφιαλτικό κόσμο του φορτίου που αυτά τα τραγούδια εσωκλείουν και ελευθερώνουν. Διότι στο τέλος των ιστοριών του cd, κανείς δεν ζει καλά και εμείς καλύτερα. Η ευτυχία είναι κάτι αφημένο, άγνωστο πού. Αισθητικά το αποτέλεσμα ισορροπεί (ασταθώς ίσως) ανάμεσα στους Portishead και τους Paradise Lost. Σκοτεινό, βαρύ, κινηματογραφικό και γοητευτικό, ιδιαιτέρως όταν το καλεσμένο γυναικείο δίδυμο των Michelle Richfield και Hayley Windsor κρατεί το μικρόφωνο καθηλώνοντάς μας. Ναι, η μεγαλύτερη επιτυχία αυτού του album είναι ότι κατάφερε να προσέξουμε έναν χώρο που έκρυβε σπανίως τέτοιες εκπλήξεις. Οι κανόνες όμως για το άλλοτε παρωπιδικό μεταλλικό rock έχουν αλλάξει, μάλλον τελεσίδικα. Και στις δύο τρέχουσες εκδόσεις έχει χρησιμοποιηθεί ως bonus μέρος του υλικού από το session με τον Danny Cavanagh (ένα track στην ευρωπαϊκή, συν ένα ακόμη στην αμερικάνικη). Τον ίδιον, τον συναντούμε ξανά ως καλεσμένο και στο ακουστικό 'Live @ K13', ένα ζωντανά ηχογραφημένο cd album που βγήκε τέλος του '02 (σε συλλεκτική, περιορισμένη έκδοση) από την εμφάνισή τους ως τρίο στην Lille της Γαλλίας τον Οκτώβρη (περιέχεται υλικό των Anathema, όχι όμως και κάποια από τις διασκευές που περιελάμβαναν στο set). Έξυπνη κίνηση, εν αναμονή του δεύτερού τους album ('Lights Out' ο τίτλος του) - το οποίο μπήκαν να ηχογραφήσουν στα Sun Studios του Δουβλίνου τον περασμένο μήνα και θα έχουμε στα αυτιά μας αισίως την προσεχή άνοιξη.


CranesΠάμε τώρα στους Cranes. Η είδηση είναι πως ηχογράφησαν σε 24-κάναλο όλες τις εμφανίσεις από τη φθινοπωρινή ευρωπαϊκή περιοδεία τους και ότι τέσσερις από αυτές (από Ολλανδία, Ιταλία και Αυστρία) επελέγησαν να γίνουν η πηγή για τα δεκάξι τραγούδια ενός επερχόμενου ζωντανού album - το πρώτο στην ιστορία τους. Η κυκλοφορία του cd είναι θέμα εβδομάδων και θα αποτελέσει περιορισμένη έκδοση με διανομή μέσω mail order, από τους ίδιους και το label της Dadaphonic. Για να πάρετε μια ιδέα για το τι περιμένουμε, το tracklisting των συναυλιών τους ήταν σχεδόν σταθερό και περιελάμβανε: έναρξη με το 'Cloudless', λήξη με το 'Adrift' και ενδιάμεσα υλικό από το περσινό 'Future Songs' (με μικρές διαφοροποιήσεις από κονσέρτο σε κονσέρτο), μοιρασμένο με κλασικά τους τραγούδια ('Jewel', 'Shining Road', 'Lilies', μερικοί τίτλοι) και το 'Adoration' στα encores. Σε όλες τις συναυλίες εμφανίστηκε μαζί τους στην σκηνή ως πέμπτο μέλος ο Ben Baxter στο μπάσο.
Από τα όψιμα του περσινού καλοκαιριού όμως, ανασύρουμε το 'The Moon City'. Πρόκειται για ένα 7'' single, μόνο σε βινύλιο, που κυκλοφόρησε από την ισπανική Elephant Records στα πλαίσια του περίφημου Singles Club της και το οποίο συνόδεψε την πολύ επιτυχημένη εμφάνιση του συγκροτήματος στο αυγουστιάτικο festival του Benicassim. Τα δύο τραγούδια που περιέχονται στις πλευρές του διάφανου βινυλίου (το ομότιτλο στην πρώτη
The moon cityκαι το 'It's A Beautiful World' στη δεύτερη) προέρχονται από ηχογραφήσεις του '98, την περίοδο που ακολούθησε την διακοπή τους με την Dedicated Records. Το b-side μάλιστα έπαιζε παρασκηνιακά ως τίτλος του νέου τους album. Αν και το ίδιο παρέμενε ανέκδοτο, οι στίχοι του συμπεριλήφθηκαν στο 'Til The Stars Shine', το βιβλίο με τους στίχους των τραγουδιών τους που εκδόθηκε από τους ίδιους την ίδια χρονιά (για πολλούς είναι η πρώτη, άτυπη ποιητική συλλογή της Alison Shaw) και διανέμεται από το επίσημο site τους. Τα τραγούδια καθαυτά είναι όμορφα, χωρίς να εκπλήσσουν και αποτελούν τυπικά του τότε ήχου των Cranes. Αυτό όμως δεν εμποδίζει το single να έχει την ιστορική αξία ανάλογων περιπτώσεων και σίγουρα την εξαντλημένη πρώτη εκτύπωσή του σύντομα θα την ακολουθήσει μια δεύτερη. Να αναφέρω πως από εκείνη την περίοδο το μοναδικό άλλο τραγούδι τους που έχει δει το φως είναι το 'Here Comes The Day' στο cd-συλλογή που συνόδευε το γαλλικό περιοδικό Elegy No 3, την άνοιξη του ΄99. Άλλος συλλεκτικός πόνος και του λόγου του!


Magic radiosΓια το τέλος άφησα κάτι διαφορετικό: το 'Magic Radios', album που κυκλοφόρησαν τον περασμένο Σεπτέμβρη οι Morgan Caney & Kamal Joory στο βερολινέζικο label της City Centre Offices. Ο πρώτος συνεισφέρει σε αυτό την εμπειρία του από τις νύχτες στη σκηνή του λονδρέζικου Ronnie Scotts Club. (Τι έπαιζε εκεί; Πειραματική jazz!) Ο δεύτερος την πλούσια παραγωγή του στη σύγχρονη ηλεκτρονική σκηνή (το όνομα Geoim είναι δικό του project, με εκδόσεις σε αρκετά labels - Staalplatt, Skam, Neo Ouija, Nature, ενδεικτικά) και τις άφθονες προσωπικές επιρροές του από τον Brian Eno. Οι δυο τους άρχισαν να δουλεύουν το παρόν υλικό το '00 και ίσως και οι ίδιοι να μην πίστευαν εξαρχής ότι στην τελική του μορφή θα μπορούσε να αποκτήσει μια φύση τόσο επεισοδιακή και να εξελιχθεί σε έναν ενιαίο κύκλο δέκα θεμάτων που ρέουν συνεχόμενα και αβίαστα - σαν μια ακολουθία από χαλαρά συνδεδεμένες, αλλά συτοτελείς σκηνές. Και που στην αισθητική τους παντρεύουν τόσο ταιριαστά και αρμονικά ηλεκτρονικά και ακουστικά στοιχεία, σε έναν περιπετειώδη ήχο. Τους βοηθούν οι Charlie Hillier (βιολί) και Patrick Davey (κρουστά σε δύο θέματα).
Τολμηρό στη σύλληψη και στις συνιστώσες ιδέες, εξαιρετικό σε ενορχηστρώσεις και εκτέλεση, το 'Magic Radios' έρχεται να συμπληρώσει τις δισκοθήκες όσων εκτίμησαν το περσινό album των Wechsel Garland, επιλέγουν τις στιλιστικές προτάσεις της Morr Music και παρακολουθούν με αγωνία τις εκφράσεις και αναζητήσεις των Fridge, στην πιο πρόσφατη φάση τους. Λαμπρό με τον εκφραστικότερο των τρόπων, το 'Take My Light' είναι το τελευταίο αληθινά σπουδαίο τραγούδι που προστέθηκε στις μουσικές μου αγάπες. Μια ψυχεδελίζουσα μπαλάντα όμοια με μεγαλόσωμη πυγολαμπίδα που βάλθηκε να πολεμήσει τις σκοτοδίνες μου. Είναι αλήθεια ότι στο νήμα των περσινών αγαπημένων 'θυσιάστηκαν'' και μερικά μικρά διαμάντια. Βάλτε σε αυτά και την κορυφαία στιγμή του 'Magic Radios'. Ένα μουσικό έργο που ανάγει χωρίς κίνδυνο το εξειδικευμένο σε κάτι ανώτερο, που είναι ταυτόχρονα πυκνό και περιεκτικό, όπως και ανέλπιστα ευκρινές.

PLAY-LIST στήλης (το βαρόμετρο της έσω εντροπίας μου) :

1. OGURUSU NORIHIDE - Humour (Study And I)
2. JOHANN JOHANNSSON - Englaborn
3. MILEVA - Stories Survive Sequels
4. ZOAR - Clouds Without Water
5. VARIOUS ARTISTS - Chaos