Please, smile Mr. Dark!! #44


Violet StigmataΕντός της γαλλικής επικράτειας και κοντά στα ελβετικά σύνορα η Besancon είναι γνωστή ιστορικά ως η γενέτειρα του Victor Hugo και των τολμηρών αδερφών August και Louis Lumiere. Μπροστά τους, από άποψη φήμης, ο Nicolas Fournet, ένας από τους νεότερους γόνους της πόλης, είναι μυρμήγκι. Κερδίζει όμως το πρώτο θέμα στο παρόν τεύχος με τους αραχνιασμένους Violet Stigmata, ένα σχήμα που δημιούργησε το '96 και το οποίο μέχρι το '01 παρέμενε το αυστηρά προσωπικό του project. Τότε μεταβλήθηκε σε κανονικό συγκρότημα (σήμερα είναι κουαρτέτο), με την έλευση στις τάξεις του κι άλλων μουσικών.
Την ίδια πάνω-κάτω περίοδο γράφτηκε και ο παράλληλος βίος της Manic Depression, μιας εταιρίας που για τέσσερα περίπου χρόνια διοργάνωνε διάφορα events (ανάμεσά τους και συναυλίες) στην ευρύτερη περιοχή του Παρισιού, αναβιώνοντας την αισθητική του ιστορικού λονδρέζικου Batcave Club (από τις αρχές των eighties). Ακολουθώντας την επιτυχημένη ανταπόκριση και αποδοχή, αποφασίστηκε πριν περίπου δύο χρόνια να ιδρυθεί και ένα δισκογραφικό της παράρτημα με το ίδιο όνομα. Ο κατάλογος του label εγκαινιάστηκε από τους Violet
Decompositions & ReliquesStigmata
και το περσινό ντεμπούτο album τους 'Decompositions & Reliques' - με δεκαπέντε τραγούδια, παρμένα μέσα από πέντε από τα προηγούμενα demos τους και ξαναηχογραφημένα για την περίσταση. Για κατακαλόκαιρο που βγήκε, η μαυρίλα του άχρονου electro/gothic-rock που περιέχει δεν έχει προηγούμενο και δη σε τέτοιους ρόλους που πρώτα επανεφευρίσκουν και ύστερα εκπληρώνουν την ύπαρξη τους. Οι, επίσης αναβιωτές, βρετανοί Leisure Hive είχαν κερδίσει την εκτίμησή μας με κάτι αντίστοιχο, το κοντύτερο στους καιρούς μας παράδειγμα που μπορώ να σκεφτώ, με μέτρο πάντα τις προσφερόμενες συγκινήσεις. Η μονοχρωματική μεταχείριση εξάλλου και η γενικότερη υφολογική φόρμουλα θα ανασύρουν από τα μπαούλα ξανά τους πρώιμους Christian Death. Τέτοια πιστή αλλά αυτοδύναμη μετενσάρκωση του μακαρίτη Rozz Williams που να ξεφεύγει από το σωρό, δεν είχαμε εντοπίσει προσφάτως. Και ειδικά από γάλλους, οι οποίοι ανέκαθεν αδυνατούσαν να αμυνθούν σε όσα έρχονταν από την απέναντι μεριά της Μάγχης. Μέχρι που ο Yann Fancy και η υπόλοιπη ομάδα της ιστορικής L' Invitation Au Suicide (στη Χάβρη, για όποιον θυμάται, σχεδόν είκοσι χρόνια πίσω) προέταξαν τις δικές τους εκδόσεις. Αυτοί οι τελευταίοι ίσως και να μπορούσαν να προβλέψουν αυτή την ηλεκτρονική άσκηση και μετάλλαξη πάνω στο 'Catastrophe Ballet' που μας έδωσε αφειδώς εδώ ο Nicolas Fournet. Δεν ξέρω όμως πλέον, πόσο καλά θα την κατανοούσαν!


Im talkingΠάντα συνέδεα την κυκλοφορία ενός album αποκλειστικώς με διασκευές με δύο ετερόκλητα τινά: την έλλειψη έμπνευσης, που για λόγους καθαρά εγωιστικούς οι ιθύνοντες αρνούνται να παραδεχτούν, και το εσπευσμένο κλείσιμο κάποιου ατυχούς συμβολαίου με δισκογραφική. Η γνωστή δικαιολογία περί αγαπημένων τραγουδιών με τα οποία μεγαλώσαμε και θέλαμε κάποτε να παίξουμε, θα μου επιτρέψετε να την αφήσω τελευταία. Και κοίτα που μας την βγαίνουν έτσι και οι νεοϋορκέζοι Hem με το φθινοπωρινό 'I'm Talking With My Mouth' cd ep στο λονδρέζικο label της Setanta Records - όπως και το προπέρσινο, ελπιδοφόρο ομολογώ, ντεμπούτο album τους. Αλλά τόση αμερικανική σπασμωδία ρε φίλε μου! Και σε μόλις δεκάξι λεπτά!! Πού το βάζεις;
Πέντε διασκευές είναι το ελαφρύ φορτίο του παρόντος, οι οποίες όλες ανεξαιρέτως μπαίνουν σε ευθεία γραμμή, προσαρμοσμένες σε μια (σκόπιμη;) alternative country αισθητική που φέρνει τόσο κοντά τη μια στην άλλη, λες και γράφτηκαν από τον ίδιο άνθρωπο. Θα ήταν εκ των ουκ άνευ αν μετά από αυτές ειδικά τις εκτελέσεις ο πρωτεργάτης δεν ήταν αμερικανός. Και καλά, τους Randy Newman, Bruce Springsteen, Elvis Costello καταλάβαμε για ποιους λόγους τους επέλεξαν. Εκείνο όμως το άμοιρο 'A Dream Is A Wish Your Heart Makes' από τη θρυλική 'Cinderella' (ταινία του Walt Disney από το '50), τι τους έφταιξε για να υποστεί αυτή την άδικη ισοπέδωση; Ακόμα και ο Perry Como κατέχει καλύτερη εκτέλεση. Κρίμα, και κρυφά ελπίζαμε στην Sally Ellyson. Στον κάλαθο, όπως σας αξίζει, ευκαιριακοί και μικροπρεπείς!


Amalgamated Sons Of RestΑπό μερικά σκόρπια κουτσομπολιά που έφτασαν ως εδώ, η αρχική ιδέα ανήκε στον Jason Molina (Songs: Ohia). Βρίσκοντάς την καλή, οι Will Oldham (Bonnie 'Prince' Billy, Palace) και Alasdair Roberts (Appendix Out) συμφώνησαν να συμμετάσχουν. Και χρειάστηκαν τελικώς τρεις μόλις μέρες του Σεπτέμβρη του '01 στα Rove studios του Shelbyville του Kentucky για να την υλοποιήσουν. Κάπως έτσι προέκυψε το project των Amalgamated Sons Of Rest και το ομώνυμο ντεμπούτο cd ep τους, ημίωρης διάρκειας, που εξέδωσε στα τέλη του περασμένου Αυγούστου η Galaxia, ένα label από την Santa Cruz της California. Τις ηχογραφήσεις επιμελήθηκε ο αδελφός του Will Oldham, Paul.
Πρόκειται περισσότερο για κάποιες διασκευές που οι τρεις ιθύνοντες βάλθηκαν να ψαχουλέψουν. Το εναρκτήριο 'Maa Bonny Lad' ας πούμε είναι παραδοσιακό σκοτσέζικο, όπως σκοτσέζος ήταν και ο Owen Hand του οποίου το πικρό 'My Donal' εκτελείται δεύτερο στη σειρά και τελείως απροκάλυπτα εδώ, αποτελώντας μια από τις καλύτερες στιγμές συνολικά, δίπλα στα πικρά 'The Gypsy He-Witch' και 'Jennie Blackbird's Blues' - τις προσωπικές μου προτιμήσεις. Όσο για το κρυφό, έβδομο, track αυτό έχει τίτλο 'I Will Be Good', κάτι όμως που δεν γνωστοποιείται, ούτε εννοείται πουθενά. Περιέχεται ωστόσο και στις δύο μορφές της παρούσας έκδοσης, το cd ep και το βινύλιο με το ''χαρακτικό'' στη δεύτερη πλευρά.
Το λιτό αλλά σοβαρό ηχητικό μέρος αυτής της δουλειάς συνοδεύεται από τα εξαιρετικά σχέδια του, άγνωστου σε μένα τουλάχιστον, Magnus Johnstone στο artwork του φακέλου (εξώφυλλο, ένθετο και οπισθόφυλλο). Να σημειώσω τελειώνοντας πως από το ίδιο session και με τους ίδιους συντελεστές προέκυψε και το 'Transition', το δεκάλεπτο track με το οποίο συμμετείχαν οι Songs: Ohia στο split ep με τους My Morning Jacket που κυκλοφόρησε επίσης πέρυσι στην ειδική, σχετική σειρά της Jade Tree.


CamouflageΤο τέταρτο νούμερο στον κατάλογο των 7'' singles της λονδρέζικης Tongue Master Records στη συνέχεια. Πρόκειται για το 'Camouflage' των Pinkie Maclure & Mr Wills, το οποίο κυκλοφόρησε στις αρχές του περασμένου φθινοπώρου σε μόλις διακόσια αντίτυπα βινυλίου (αν δεν είναι αυτή μια συμβολική έκδοση, τότε ποια είναι;). Και περιέχει τα δύο πρώτα δείγματα νέων συνθέσεων που καταθέτει το ντουέτο από το, επιτρέψτε μου να το χαρακτηρίσω, εκθαμβωτικό 'From Memorial Crossing' cd album του '00. Τόσο το ομότιτλο στην πρώτη πλευρά και στις τριάντα τρεις στροφές, όσο και το 'In Time' στη δεύτερη και στις σαράντα πέντε είναι αμφότερα αισθησιακά pop τραγούδια, επιδεικτικά των εξαιρετικών φωνητικών επιδόσεων της Pinkie Maclure. Μετρημένη, αλλά φιλόδοξη, φτάνει μόνον που ανοίγει το στόμα της για να βγει κάτι σπουδαίο και καθηλωτικό. Δεν γνωρίζω αν αυτή η κυκλοφορία είναι κατά κάποιον τρόπο προπομπός του αναμενόμενου 'In The Outlands', νέου album τους. Ελπίζω απλά να το έχουμε τελικώς κάποια στιγμή στον τρέχοντα χρόνο. Οι δύο συνθέσεις που ακούσαμε όμως δείχνουν πως το σχήμα παραμένει στις αισθητικές φόρμες που έκαναν το προηγούμενο album περιπαθές και συναρπαστικό.
Αναφέρω επίσης πως οι Pinkie Maclure και John Wills υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες και δουλεύοντας κάτω από το όνομα Hello ηχογράφησαν δύο ακόμα tracks για το album-συλλογή 'Let's Get This Ship On The Road' της Fence Records. Περιμέναμε άλλωστε πως το κλίμα της Σκοτίας όπου πρόσφατα μετακόμισαν θα τους ενέπνεε για περαιτέρω ομιχλώδεις αναζητήσεις καθώς και αλλαγές. Εκλάβετε αυτές με τις θετικές τους προεκτάσεις, τότε έχουν ενδιαφέρον και αξία!

PLAY-LIST στήλης (το βαρόμετρο της έσω εντροπίας μου) :

1. VARIOUS ARTISTS - A Cage Went In Search Of A Bird ... Music Inspired By Franz Kafka
2. MIST - Fragments Of Transformation
3. DOMOTIC - Bye Bye
4. BLACK LUNG AND XINGU HILL - The Andronechron Incident soundtrack
5. HAJSCH - 1992