Please, smile Mr. Dark!! #45


Kunnecke &  Smukal cdΑπό το 1996 τα αδέρφια Sandra και Patrick Ziegelmuller επιμελούνται ένα τρίωρο, εβδομαδιαίο μουσικό περιοδικό στην εκπομπή με τίτλο Sunday Service του Radio FSK του Αμβούργου. Από πέρυσι αυτό λειτουργεί παράλληλα και ως δισκογραφικό label, κάτω από το ίδιο όνομα. Η πρώτη κυκλοφορία της νεοσύστατης εταιρίας έγινε τον περασμένο Οκτώβρη με την έκδοση ενός album από την συνεργασία δύο σημαντικών προσωπικοτήτων της εν δυνάμει μουσικής σκηνής της πόλης. Κάπως έτσι είδαμε τον συνθέτη/ στιχουργό/ κιθαριστή και τραγουδιστή Andi Kunnecke (πρώην μέλος των Unhold) και τον Christian Smukal (μπάσο, πλήκτρα). Ο δεύτερος είναι συγχρόνως και ένα από τα τρία μέλη των Spot, ενός ακόμη τοπικού σχήματος που ίσως συναντήσετε κάπου αλλού.
Το album με τίτλο τα επώνυμα των δύο συντελεστών (εναλλακτικά παίζει ως τέτοιος και το 'For Those Who Felt Forgotten' του οπισθόφυλλου, αν και από ό,τι μου λένε αυτό είναι περισσότερο μια αφιέρωση) είναι ουσιαστικά ένα σύνολο ακουστικών συνθέσεων για κιθάρα-φωνή. Και αν και ακολουθεί την λυπητερή αισθητική φόρμα του Nick Drake, ακούγεται αρκούντως αμερικανικό. Όλα τα τραγούδια είναι γραμμένα από τον Andi Kunnecke, πλην ενός, του 'Death Is The Easy Way', το οποίο είναι διασκευή από My Morning Jacket (ο Jill James ανήκει εξάλλου στις γενικότερες επιρροές). Εμπνευσμένη τραγουδοποιΐα, βιωματική, εξομολογητική, συναισθηματικά στοχαστική και ατημέλητα πρωτόλεια. Κάπου στη μέση μάλιστα, όταν φτάνουν το ρυθμικό 'We Smile', με τα ειρωνικά τραβήγματα (a la Greg Sage) στη φωνή και το ευρηματικό 'A View To Last', δίνονται και οι κορυφαίες στιγμές του cd - σε μια δυάδα που παγιδεύει με το πικρό, φορτισμένο της κρεσέντο.
Να αναφέρω επίσης τελειώνοντας πως ο μόνος άλλος μουσικός που εμφανίζεται στο album πέραν των δύο είναι ο Andre Rattay στα τύμπανα και πως οι ζωγραφιές του εξώφυλλου και οπισθόφυλλου είναι δύο έργα του Jeff Turek, με τον κοινό τίτλο 'Flowers'.


Frank Schultge BlummΕίναι η δεύτερη φορά που η στήλη παρουσιάζει δουλειά του βερολινέζου πολυ-οργανίστα Frank Schultge Blumm. Συμμεριστείτε τον ενθουσιασμό μας, αφού το σπουδαίο ντεμπούτο album του έρχεται να ακολουθήσει και πιθανώς να ξεπεράσει το δεύτερό του 'Ankern' - αυτή την φορά στο label της Staubgold από την Κολωνία. Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το πόσο υπερβατικά αντιμετωπίζει ο καλλιτέχνης αυτός, τόσο το σύγχρονό του μουσικό περιβάλλον, όσο και το δικό του παρελθόν.
Το 'Ankern' είναι το απόλυτο, συνθετικό δημιούργημα του F.S.Blumm, συντεθειμένο και ηχογραφημένο το καλοκαίρι του 2001. Και μπορεί να συγκριθεί μόνον με μερικές μεγάλες, κρυφές σκέψεις/ ένα ανώνυμο, τυχαίο κομμάτι του σύμπαντος/ μια αυθόρμητη φωτογραφία του έναστρου ουρανού, χωρίς λεζάντα/ ένα στοιχειώδες, ταξινομημένο άπειρο, αν και όπως αυτό δύναται να νοηθεί. Ο συνθέτης το χτίζει στιγμή-στιγμή, προσεχτικά και εικονογραφικά. Εξέχουσες και σημαντικές είναι επιπλέον οι αρκετές συμμετοχές άλλων μουσικών (εν αντιθέσει με το μάλλον μονήρες ντεμπούτο του). Όλοι τους υπακούουν ως συντελεστές στο καθεστώς της συνολικής συνέχειας, η οποία απαιτεί να επαναλαμβάνουν τους ρόλους τους και να μιμούνται τον εαυτό τους σε διάσπαρτες στιγμές και με διαφορετικά κείμενα ή ενορχηστρώσεις.

AnkernΤο εντυπωσιακό, σχεδόν καθαρτικό, κινηματογραφικό 'Tal' (από τα κορυφαία instrumentals της περσινής χρονιάς) δεν θα έβγαζε με τίποτα αυτή την συμπλεκτική αισθητική - ο Jurgen Knieper και ο Philip Glass μαζί - χωρίς το τσέλο του Sebastian Hilken και την τρομπέτα του Harald ''Sack'' Ziegler, παλιότερου συνεργάτη του F.S.Blumm στους Sack & Blumm. Μια διαφορετική εκτέλεση του ίδιου θέματος είχε χρησιμοποιηθεί στην επένδυση της μικρού μήκους ταινίας 'Turtle Monkey' του συνομήλικού μου γερμανού σκηνοθέτη Heiko Kalmach. Να θυμάστε επίσης πως στον υπόλοιπο χρόνο του και ανάμεσα στις εργασίες του ως ραδιοφωνικός παραγωγός, ο F.S.Blumm είναι και το μισό του post duo-group των Strom. Ποτέ δεν ξέρεις τι φέρνει η ζωή. Αυτό είναι που την κάνει εξάλλου συναρπαστική!

Ο Mike Matheson είναι ένας Καναδός από το Toronto. Άρχισε να παίζει κιθάρα όταν ήταν ακόμη μαθητής, σχεδόν δεκαπέντε χρόνια πριν. Από τα διάφορα σχήματα που συμμετείχε κατά καιρούς, οι πιο αξιομνημόνευτοι ήταν οι Kennel District, στο δεύτερο μισό των nineties. Όντας παράλληλα μέλος τους άρχισε να δουλεύει δικό του υλικό, επί το πλείστον κάποια οργανικά θέματα-συνδυασμούς της κιθάρας με σύγχρονες ηλεκτρονικές
The Grey Knowledgeσυνθετικές φόρμες. Στην τελευταία φάση τους και πριν διαλυθούν οι Kennel District υπέγραψαν στο τοπικό label της Noise Factory Records. Δεν θυμάμαι να έβγαλαν κάτι σε αυτήν. Οι ιθύνοντες όμως της εταιρίας, τα αδέρφια Joe και Sean English, βρήκαν πρόσβαση προς το υλικό που κρατούσε στο διαμέρισμά του ο Mike Matheson. Και διαπίστωσαν πως ήταν απόλυτα σύμφωνο με τη νέα κατεύθυνση που έπαιρναν προς έναν περισσότερο ηλεκτρονικό/ ambient ήχο. Το μόνο που έμενε για να αρχίσει η συνεργασία των δύο μερών ήταν ένα όνομα για το επιφανές project. Ο M. D. Matheson (πλέον!) το δανείστηκε από ένα κτίριο στο κέντρο του Toronto: Beef Terminal.
Το 'The Grey Knowledge' κυκλοφόρησε τον περασμένο Αύγουστο και είναι το δεύτερο album των Beef Terminal. Ηχογραφήθηκε δε σχεδόν προ διετίας και κατά το μεγαλύτερο μέρος του σε ένα ψηφιακό 8-κάναλο, το οποίο σήμερα ο M. D. Matheson θεωρεί παρελθόν, προσανατολιζόμενος αυστηρά προς τα computers (όπως διάβασα σε μια συνέντευξή του στην Anne Sulikowski στο περιοδικό του Wavelength). Ίσως πάρουμε ένα δείγμα όταν βγει επιτέλους το 'Palm Sunday EP', ένα ήδη ηχογραφημένο set πέντε τραγουδιών που έχει πάρει την άγουσα προς το κοφτήριο μέσω της Space Foundation Records, μιας μικρής ανεξάρτητης από την Philadelphia.
Ο κόσμος του 'The Grey Knowledge' είναι εντόνως κινηματογραφικός. Απλά, ούτε rock, ούτε pop, ούτε τίποτα άλλο, παρά ένα μοντέρνο soundtrack. Ο ίδιος ο συνθέτης του δίνει το χρωματικό αντίστοιχο ''ενός είδους ξεπλυμένου καφέ''. Ηχητικά αποτελεί μια σύγχρονη προσέγγιση του καθαρού ήχου του Vini Reilly (The Durutti Column), μέσα από την αισθητική του πρόσφατου ρεύματος της καναδικής σκηνής (αυτή των Do Make Say Think και ίσως των Fly Pan Am). Δεν μου είχε περάσει ποτέ από το μυαλό η σκέψη πως η γνώση του γκρίζου θα μπορούσε να είναι τόσο ονειρική και μελωδική. Ξεχωριστή στιγμή ανάμεσα στις δεκατρείς η αποπροσανατολισμένη διασκευή του 'The City Never Sleeps' των Eurythmics. O φίλος μας βλέπετε δεν ξεχνάει τις πρώτες του αγάπες! Μάθημα για όλους εμάς τους υπόλοιπους!!


FunestusEmpusae. Ένα λήμμα στο μουσικό λεξιλόγιο των καιρών μας για το πώς οι Έμπουσες της αρχαιοελληνικής μυθολογίας μπόρεσαν να γίνουν το όνομα για το προσωπικό project ενός νεαρού βέλγου από την Gent, του Nicolas Van Meirhaeghe. Η αρχή του όλου εγχειρήματος βρίσκεται πίσω στο '95. Μέχρι που επιλήφθηκε όμως του θέματος η Divine Comedy, ένα γαλλικό label με έδρα την Marseille και δράση σε άπαντα τα ρεύματα του βιομηχανικού και ηλεκτρονικού ήχου και ακόμα περισσότερο, μέχρι να εκδώσει στα τέλη του περασμένου Νοέμβρη το 'Funestus' cd album, υπήρχαν μόνον μερικές παραγωγές σε cd-rs που διανέμονταν αποκλειστικά μέσω mail order από τον ίδιο τον συνθέτη.
Ο Nicolas Van Meirhaeghe παράγει στο 'Funestus' ένα βαρύ, σκοτεινό industrial ambient. Καθώς το ρολόι αρχίζει να μετράει τα εξηνταπέντε λεπτά του, προχωράμε τόσο βαθιά στην ανήλιαγη πλευρά που νομίζεις πως δεν θα γυρίσουμε ποτέ πια από κει. Διαισθάνομαι τι σημαίνει για αυτόν τον νεαρό το να μην μπορεί να ζήσει ευτυχισμένα. Είναι το αποτέλεσμα, ίσως και τίμημα, των όσων οραματίζεται και γράφει. Η αγωνία του
Empusaeεπικεντρώνεται στην προσπάθειά του να μετατρέψει σε εσωτερική τέχνη κάτι που δεν απέχει σε αγριάδα από τον σαδιστικό εκφυλισμό. Ίσως όχι μανιοκαταθλιπτικός, αλλά σίγουρα εξεζητημένος, ο Nicolas Van Meirhaeghe δημιουργεί έναν εφιαλτικό κόσμο, πομπώδη, αιχμηρό, παραπλανητικό, κάνοντας τα μαθήματα του Graeme Revell των SPK σωματική και ψυχική άσκηση. Το horror movie της μουσικής του είναι αυστηρά για ενήλικες. Και είναι μιας κάποιας αξιοπρόσεχτης πολυπλοκότητας - ιδιοφυές, όσο και άρρωστο. Στο τέλος του cd περιέχονται τρία re-mixes από H.I.V+, This Morn' Omina και Implant. Οι δύο τελευταίοι χρωστούσαν στον Nicolas Van Meirhaeghe, καθώς τους βοηθάει ως ανεπίσημο μέλος τους στα live. Ένα δελεαστικό και ουσιαστικώς αγωνιώδες album, εν κατακλείδι χωρίς συμβατικότητες.

PLAY-LIST στήλης (το βαρόμετρο της έσω εντροπίας μου) :

1. BALLBOY - A Guide For The Daylight Hours
2. MINOTAUR SHOCK - Rockpoolin' ep
3. SCENIC - The Acid Gospel Experience
4. MINNOW - Out Of The Woods ep
5. DRUCKMACHINEMUSIK - Druckmachinemusik limited edition cd-r