Please, smile Mr. Dark!! #46


Lyckantropen ThemesΗ λέξη Ulver είναι νορβηγική, συνώνυμη της αγγλικής wolves. Έτσι ονομάστηκε το 1992 και ένα από τα σημαντικότερα ονόματα της πολυσυζητημένης μαύρης μεταλλικής κοινότητας της Νορβηγίας. Και ιδιαίτερα στα πρώτα του χρόνια εμπνεύστηκε πολλάκις από τον συμβολισμό και τις φιλοσοφικές, μεταφυσικές προεκτάσεις του χαρακτήρα του λύκου. Σήμερα, οι Ulver έχουν μετεξελιχτεί σε ένα ηλεκτρονικό, πειραματικό rock συγκρότημα, υπό τις οδηγίες του Kristoffer Garm Rygg (συνηθέστερα υπογράφον ως Trickster G.), τον μόνον εναπομείναντα από την ιδρυτική τους σύνθεση. Το τρίο συμπληρώνεται από τον Tore Ylwizaker (μέλος τους από το 1997 και από τους βασικούς συντελεστές της νέας τους πορείας) και τον νεοφερμένο Jorn H. Sraeren, ο οποίος εμφανίζεται για πρώτη φορά μαζί τους στο πρόσφατο 'Lyckantropen Themes'. Απαράλλαχτα, από όσο διαπιστώνουμε, τα ενδιαφέροντα και η θεματολογία τους λοιπόν.
Και εξηγούμε ότι πρόκειται για το soundtrack της ταινίας μικρού μήκους 'Lyckantropen' του σουηδού σκηνοθέτη Steve Ericsson. Η πρεμιέρα της έγινε στον κινηματογράφο Mauritz της Στοκχόλμης στις 31/8/2002, ενώ το cd κυκλοφόρησε στην Ευρώπη από την Jester Records, το label που ίδρυσε ο ίδιος ο Trickster Garm το 1999 (στην Αμερική εκδόθηκε στις αρχές του 2003 από την The End Records). Περιέχονται δέκα οργανικά θέματα dark ambient electronica - μελωδικά, συνάμα σκοτεινά και αποκλειστικά σε χαμηλό tempo, τα οποία δεν έχουν σχέση με την υπόλοιπη δισκογραφία τους. Οι Coil, Tangerine Dream, Aphex Twin, Arvo Part και ο μινιμαλισμός σε αυτοσχεδιασμούς τριών συγχορδιών. Όντως πολύ έξυπνο, όσο και απλό αισθητικό ύφος, που φτάνει σε θορυβώδη άκρα στα τελευταία δύο θέματα.
Θυμηθείτε ότι έχουμε να αναμένουμε και με ξεχωριστό ενδιαφέρον ακόμα από τους Ulver: νέο album στα τέλη της άνοιξης, ένα δεύτερο soundtrack, αλλά και ένα tribute album σε αυτούς που ετοιμάζει η Smalltown Supersound. Όλα με τους καλύτερους οιωνούς!


ArbolΑπό το 1999 και για σχεδόν τρία χρόνια ο Ισπανός Miguel Marin υπήρξε μέλος των Piano Magic. Αποχώρησε από αυτούς στις αρχές του 2002, αμέσως μετά την ολοκλήρωση των ηχογραφήσεων του περσινού (''ανασφαλούς'') 'Writers Without Homes'. Παλιότερα, όσο ήταν ακόμα στην Ισπανία, είχε συμμετάσχει σε αρκετά σχήματα της εκεί τοπικής σκηνής, με πιο αξιοσημείωτους τους Sr. Chinarro. Δεν τον θυμόμαστε όμως για τίποτα από εκείνα.
Το πρώτο που προσέχει κανείς ακούγοντας το ντεμπούτο album των Arbol, του νέου του project, είναι η κινηματογραφική του παραστατικότητα. Και αμέσως μετά η επιτυχημένη μίξη samples και ηλεκτρονικών με σχεδόν αγνώριστα ακουστικά στοιχεία. Ηχογραφημένο στο σπίτι του στο Λονδίνο μεταξύ 2001/2002, το υλικό του 'Arbol' είναι φαινομενικά απλό και όπως ταιριάζει στη βαθύτερη ρομαντική φύση του υποδειγματικό. Κυκλοφόρησε στα τέλη του περασμένου Οκτώβρη από τη νεοσύστατη Indus Sonica, το ηλεκτρονικό ''παρακλάδι'' της Rocket Girl. Θα μπορούσε όμως να έχει βγει από τις σύγχρονες γερμανικές Morr Music και Staubgold. Οι συγγενείς του εξάλλου είναι από εκείνα τα μέρη.

ArbolΣτα λίγα τραγούδια που περιέχονται στο cd είναι τόσο καταλυτική η επιβραδύνουσα ερμηνεία της Suzy Magnion (των George, group από το Manchester) που νομίζεις πως ακούς ξανά το 'Blood' των This Mortal Coil. Τα 'Raquel', 'Nela' και 'Aroma' βγάζουν τόσο πειστικά το κλίμα εκείνου του album που ακόμα και ο Ivo-Watts Russell θα ένοιωθε αμήχανος. Πρόκειται περί αποπροσανατολισμού; Νοιώθω πως σε αυτές τις επιλογές ο συνθέτης δεν είναι και πολύ γενναιόδωρος με τα δεδομένα του, εμμένοντας σε κάτι που αγαπά πρωτίστως ο ίδιος (εκεί μας πλήγωσε και το τελευταίο των Piano Magic άλλωστε, αν και ο Miguel Marin αποδεικνύεται αρκετά ουσιαστικότερος). Ομορφιά, δράμα και άκαιρη γραφικότητα μαζί.
Στο παρόν όμως είπαμε πως υπάρχει και δύναμη, αρκούντως υπολογίσιμη. Βρίσκεται στα instrumentals - με την ονειρική αισθητική και την αλτρουιστική και περιγραφική ματιά τους στα σημεία των καιρών μας. Ο Miguel Marin εξάλλου έχει γράψει αρκετά θέματα για ταινίες μικρού μήκους και πολυμέσα, ανάμεσά τους και για τον συμπατριώτη του σκηνοθέτη Bigas Luna (όπως και οι Piano Magic πριν λίγα χρόνια). Να αναφέρω επίσης τελειώνοντας πως όλοι οι υπόλοιποι συμμετέχοντες (James Topham, Paul Tombohn και John Cheves) έχουν περάσει και αυτοί με διαφόρους τρόπους από τις τάξεις του σχήματος του Glen Johnson. Δεν σας φέρνει σε κάτι από αντιπολιτευτική ομάδα;


O litle starsΟι Keiron Phelan και David Sheppard αποτελούν τα δύο τρίτα των State River Widening. Δεν αρκούνται όμως σε αυτό. Ο πρώτος διατηρεί παράλληλα τους Ellis Island Sound (μαζί με τον Peter Astor, παλιό μας γνώριμο από τους The Weather Prophets), ενώ ο δεύτερος συνεργάζεται με τους Low. Οι δύο τους γράφουν μαζί από το 1996. Από τον όγκο πειραματικού έργου που έχουν συγκεντρώσει μέχρι σήμερα, διάλεξαν κάποιο ώστε να βγουν δύο 12'' για λογαριασμό της λονδρέζικης Rocket Girl, τα οποία κόπηκαν μόνον σε περιορισμένα αντίτυπα βινυλίου τον Μάρτη και τον Οκτώβρη του 2000. Οι ηχογραφήσεις έγιναν στο Keep Calm του Λονδίνου με τον Colin Peter. Στα τέλη του περασμένου Αυγούστου η εκδότρια εταιρεία πήρε το υλικό από εκείνα τα 12'', του πρόσθεσε δύο ακυκλοφόρητα θέματα και το εξέδωσε όλο μαζί σε ένα cd album με τίτλο 'O, Little Stars'. Γνώμη μου πως αυτή η κυκλοφορία δεν πρέπει να λείπει από καμιά σύγχρονη δισκοθήκη.
Οι δύο συντελεστές αφήνονται σε ένα εξαιρετικό εγκεφαλικό τοπίο, κατ' ουσία κινηματογραφικό, όπου τα ψιθυριστά χτυπήματα των κρουστών, παντρεύονται με τους ήχους από το Fender Rhodes, το Hammond organ και το φλάουτο, και αυτά με ταινίες και ραδιόφωνο. Αυτή η ισορροπία διαταράσσεται μόνο στο 'Torrent' από την βιόλα του David Johnson. Ευφάνταστο, επιμελημένο, διακριτικό και εμπνευσμένο. Ίσως το πλέον πρόσφατο πρόσωπο αυτού που κάποτε ονομάζαμε new age, τώρα με ανέλπιστη βαθύτητα και ψυχεδελικές εκτροπές που γνωρίσαμε ως σπόρους στο minimal ambient ενός Brian Eno. Οι δύο νέες συνθέσεις ονομάζονται 'Matute, Nebraska' και 'Metropolitan Horse'. Στη δεύτερη συναντούμε και μια φωνητική συμμετοχή του Steve Reich, από τους πατέρες κάτι τέτοιων εγχειρημάτων. Πανέμορφο επίσης το καλλιτεχνικό μέρος της Louise Clarke, το οποίο εκτός από το ότι ταιριάζει αισθητικά, προδιαθέτει και προετοιμάζει εύστοχα. Εξαιρετική κυκλοφορία.


Big fourΤο 1940 (τόσο νωρίς!) ο παραγωγός Steve Smith της H.R.S. Records, ενός από τα πρώτα ανεξάρτητα jazz labels, εντυπωσιασμένος από κάποιες ηχογραφήσεις που είχε κάνει τον προηγούμενο χρόνο στο Παρίσι με ένα κουαρτέτο κιθάρας, μπάσου και δύο πνευστών, δημιούργησε κάτι ανάλογο στη Νέα Υόρκη. Το σχήμα αποτελείτο από τους Sidney Bechet, Muggsy Spanier, Carmen Masren, Wellman Braud και ονομάστηκε Bechet-Spanier Big Four. Ηχογράφησε οκτώ τίτλους σε δύο sessions την άνοιξη εκείνου του χρόνου.
Επαναλαμβάνοντας προσφάτως την ιστορία, ο παραγωγός Werner X. Uehlinger έφερε στη Νέα Υόρκη τον Αυστριακό σαξοφωνίστα Max Nagl, τον συνεργάτη του Γάλλο κιθαριστή Noel Akchote και μαζί με τους ντόπιους Bradley Jones στο μπάσο και τον τρομπετίστα των Sex Mob Steven Bernstein μπήκαν όλοι μαζί στις 3 Δεκέμβρη 2001 στο The Studio όπου ηχογράφησαν ένα αντίστοιχο session για το 'Big Four' album. Το cd εξέδωσε σε τρεις χιλιάδες αντίτυπα μόλις τον περασμένο Οκτώβρη η ελβετική Hat Hut Records Ltd. Την σύνθεση των θεμάτων μοιράζονται οι δύο πνευστοί του σχήματος. Είναι μια μάχη δύο παντελώς διαφορετικών υφολογικών σχολών, της κοσμοπολίτικης ευρωπαϊκής του Max Nagl ('Lullaby') και της περισσότερο groovy, αυστηρής, αλλά εκρηκτικής του Steven Bernstein ('New Viper Dance'). Διασκευάζουν και δύο θέματα από το ρεπερτόριο των πρώτων Big Four, το 'Lazy River' των Sidney Arodin/ Hoagy Carmichael (προσοχή, το επώνυμο του πρώτου γράφεται ανορθόγραφα στο οπισθόφυλλο) και το 'Squeeze Me' του Fats Waller. Ιδιαίτερη εντύπωση κάνουν επίσης οι σημειώσεις του Bob Blumenthal στον φάκελο του cd, αναλυτικές για τις λεπτομέρειες της ιστορίας, τις προθέσεις και τους εμπλεκόμενους.
Μολαταύτα το 'Big Four' cd δεν είναι η καλύτερη jazz επιλογή που μπορείτε να βρείτε. Έχει τα μειονεκτήματα μιας δουλειάς που έχει γίνει γρήγορα και με συγκεκριμένο σκοπό, κάτι που φαίνεται και στη διστακτική χρήση του αυτοσχεδιασμού κατά την ανάπτυξή της. Ίσως γι' αυτό, αν και ακούγεται ευχάριστα, εξαντλείται και παρέρχεται γρήγορα, απευθυνόμενο αυστηρά στους φίλους του είδους, χωρίς σε καμιά περίπτωση όμως να προσβάλλει όποιον το επιλέξει. Το ξεκαθαρίσαμε; Ή περιμένετε το remix του Patrick Pulsinger στο κλείσιμο;

PLAY-LIST στήλης (το βαρόμετρο της έσω εντροπίας μου) :

1. ODDFELLOWS CASINO - Yellowbellied Wonderland
2. STAR OF ASH - Iter.viator
3. CHRISTIAN KIEFER - Medicine Show
4. MIKA VAINIO - In The Land Of The Blind One-Eyed Is King
5. DESTROYER - This Night