Please, smile Mr. Dark!! #47


Cynthia DallΥπάρχει μια παράλληλη, συχνά μαγική ατραπός, της οποίας τις πράξεις, παρότι κατά βάση ανεξήγητες, το συναίσθημα τις δέχεται αφελώς εύκολα. Κάπως όπως την επταετή εξαφάνιση από το μουσικό προσκήνιο της Cynthia Dall, την οποία αντιμετωπίζουμε σχεδόν ως μη γενόμενη, αν και διαισθάνομαι πως οι υπεύθυνοι της Drag City πρέπει να κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες για να την φέρουν στο δρόμο ενός δεύτερου προσωπικού album και να έχουμε σήμερα να λέμε εδώ για το 'Sound Restores Young Men'. Τουναντίον ...
Παρτενέρ κάποτε του Bill Callahan στους Smog, η Cindy Dall μας τράβηξε την προσοχή ερμηνεύοντας το 'Renee Died' στο περίφημο 'Burning Kingdom' ep. Μετά ήρθε η έντονη παρουσία της στο 'Wild Love' και τα πράγματα βρήκαν την κορύφωσή τους στο σπουδαίο, προσωπικό ντεμπούτο της 'Untitled', τον ίδιο χρόνο με το 'The Doctor Came At Dawn'. Ήταν 1996. Ο χωρισμός της με τον Bill Callahan υπήρξε ξαφνικός. Είχε όμως ως ακόλουθο αποτέλεσμα τα επόμενα χρόνια η Cindy Dall να κάνει ελάχιστες εμφανίσεις, πέρα από ένα μικρό χρονικό διάστημα που ενεπλάκη στο outing project των Elements Of Voice Culture.

Sound Restores Young MenΣημαντική παρουσία στο νέο της album έχει ο παλιόφιλος Jim O' Rourke στην παραγωγή τριών τραγουδιών και ο Tim Green στη θέση του μηχανικού ήχου. Ο δεύτερος παίζει και κιθάρα μαζί με τον αδερφό της Aaron Dall. Όλοι τους βοηθούν αυτή την κοπέλα να ονομάσει τους εφιάλτες της και να τους πετάξει μακριά, χρησιμοποιώντας τις λιγότερο δυναμικές και ακραίες φωτοσκιάσεις (δεν θα την ακούσετε να ψιθυρίζει ή να κραυγάζει) μιας μεσάζουσας gothic lo-fi ιδιόρρυθμης κατάστασης. Στις λίγες επαρμένες στιγμές του το νέο album είναι όντως γοητευτικό ('Not One', 'Snakeblood & Vodka'), θυμίζοντας τους Cranes στο ξεκίνημά τους. Δεν είναι όμως υψηλής σπουδαιότητας και συγκριτικά είναι σαφέστατα κατώτερο του προκάτοχού του, δείχνοντας πως τα χρόνια που μεσολάβησαν δεν ήταν αρκετά, τουλάχιστον για να ισοφαρίσουν το ντεμπούτο της. Και καλά με τη μουσική δεν ασχολούνταν, το είπαμε, τι έκανε όμως θα μάθουμε ποτέ; Όχι για τίποτα άλλο δηλαδή, αλλά να δούμε πού αλλού πήγε η ενέργειά της! Ή να θεωρήσουμε την ερώτηση ως αυστηρά προσωπική; Σάμπως καίγεται κανείς εντέλει;


Parker And LilyΧαμηλά φώτα και καπνισμένος αέρας. Μια φράση στο σαξόφωνο - σύντομη ''στάση'' στο τελευταίο πάτημα του κλειδιού - παύση - το σύνθημα στα τύμπανα και όλοι μαζί στις φρενήρεις ορέξεις ενός swing 'n' roll combo. Έτσι είχαν τα πράγματα για τους The Valentine Six, το σχήμα του τραγουδιστή / σαξοφωνίστα Parker Valentine και της πιανίστριας Lily Wolf, με ρίζες στο Austin του Texas. Τέλος του 1995 απέμειναν οι δυο τους και χωρίς μπάντα στη Νέα Υόρκη (είχαν ξεκινήσει μια περιοδεία σε Αμερική και Καναδά). Ευτυχώς, ένα τηλεφώνημα της PCP Entertainment Inc. τους έκανε να μαζέψουν διάφορους μουσικούς για ένα album που κατέγραψε κάτι από την τρέλα τους (κυκλοφόρησε με τίτλο το όνομά τους το 1997). Ίσως η ευρωπαϊκή του έκδοση από τη γερμανική Crippled Dick Hot Wax! να βρίσκεται κάπου ακόμα. Κάνοντας ακολούθως το Manhattan κατοικία τους αποφάσισαν πως θα συνέχιζαν πλέον ως ντουέτο, διαλέγοντας το εύκολο (και ίσως εύλογο) όνομα Parker And Lily.
Τότε ο Peter Noon (αυτό μου φαίνεται πιο αληθινό για ονοματεπώνυμο) άφησε το σαξόφωνο και τα νεύρα που τον συνόδευαν όταν φυσούσε μέσα του και ακολούθησε την Lily Wolfe στους ήχους του Rhodes πιάνο, της Farfisa, του Moog και του Hammond organ, δημιουργώντας έναν αργόσυρτο pop κόσμο, στον οποίο τα πάντα σχεδόν γίνονται άξαφνα πολύ απλά (το μαύρο και το άσπρο είναι πιθανόν τα μόνα παραδεγμένα χρώματά του). Έτσι περιγράφεται ο ηχητικός ελιτισμός του δεύτερου album τους 'Here Comes Winter' που κυκλοφόρησε πέρυσι από την Manifesto Records. Και καθότι οι περισσότερες ηχογραφήσεις ήταν παλιότερες, το νέο μόνιμο μέλος τους, η Christina Campanella, δεν συμμετέχει σε κάποια από αυτές (συναντάται στα ευχαριστήρια, αλλά και ... στην διπλανή φωτογραφία!). Είναι όμως επισήμως μαζί τους από το περασμένο καλοκαίρι.

Here Comes WinterΤα τραγούδια του νέου cd συνεχίζουν άτυπα εκεί που σταμάτησαν εκείνα του προηγούμενου 'Hello Halo' της Orange Recordings. Ατμοσφαιρικά και ήσυχα, χαμηλά tempi. Χρωματισμοί, επί το πλείστον από τα πλήκτρα. Μια αντρική ερμηνεία συνταγμένη με τους, κατά το πρότυπο του Elvis Presley, crooners και μια γυναικεία που υπερέχει σαφέστατα. Αν αφήνονταν, θα μπορούσε κάλλιστα αυτή η μουσική να μείνει κατά ένα μεγαλύτερο μέρος ως αμιγώς ορχηστρική, όπως διαπιστώνουμε από τις λίγες σχετικές, κλεφτές ματιές της. Ένα track, το 'My Apartment Complex', έγινε το θέμα της σειράς 'La Vida de Rita' της κρατικής ισπανικής τηλεόρασης. Απλώς το αναφέρω, διότι φοβάμαι πως τελικά ακόμα και αυτή η εύλογη ομορφιά έρχονται στιγμές που συνηθίζεται ή ενίοτε περιττεύει. Και το δεύτερο συνεχόμενο album στο ίδιο στυλ μου λέει πως αυτό δεν ελήφθη υπόψη. Θα πω, πολύ κακώς!


We Are Your FriendsΠόσο πιστεύετε πως μπορούν να αλλάξουν τέσσερις άνθρωποι απλώς μετακομίζοντας από το Manchester στο East End του Λονδίνου; Μην απαντήσετε αν δεν ακούσετε πρώτα το 'We Are Your Friends', δεύτερο album των Simian, πάλι στο label της Source. Η τύχη της Εκκλησίας τους αγνοείται (την έκλεισαν;), τα βικτοριανά ρούχα τα έβγαλαν, καταχώνιασαν τα collages του Thomas Grunfeld και τους δίσκους του Syd Barrett σε ένα μπαούλο με ναφθαλίνη και έστρεψαν τον pop πειραματισμό τους στην αστική χορευτική μουσική.
Ποιος το περίμενε ότι οι ψυχεδελικές ελπιδοφόρες υφάνσεις του σπουδαίου ντεμπούτο τους 'Chemistry Is What We Are' θα είχαν ένα μέλλον γεμάτο από νευρικά electroclash beats, τονισμένες basslines και μοντέρνα synths; Στο παρόν έχουμε ένα, κατά βάση και ουσία, άλλο συγκρότημα έστω και αν απαρτίζεται από τα ίδια πρόσωπα. Και έχοντας αναλύσει και προβλέψει τις κάθε είδους ανάλογες αντιδράσεις, οι Simon Lord, James Ford, Jas Shaw και Alex MacNaghten αποδεικνύονται αυτογνώστες κι εμπνευσμένοι, κατευθύνοντας με το πρώτο άκουσμα την προσοχή στις δυνατές μελωδίες, τα refrains, τον ευκολομνημόνευτο ρυθμό και την υψηλή συνθετική που ισορροπεί στο μεταίχμιο, ώστε να μην χαρακτηριστεί ούτε hype, ούτε kitsch. Τα 'Never Be Alone', 'In Between', 'The Way I Live', 'The Swarm' είναι μια σπουδαία τετράδα. Σημειώνω και την μπαλάντα 'She's In Mind', το μοναδικό track που συνδέει το παρόν με το έξοχο παρελθόν αυτού του κουαρτέτου.
Τελικώς το 'We Are Your Friends' (τι αποτυχία τίτλου και αυτή, θα έσκαγα αν δεν το έγραφα - δεν είχαν άλλον τρόπο να πείσουν άραγε;) κρατεί μια αξιέπαινη προσωπικότητα και ένα διαχυτικό style. Ίσως να φταίει το ταμπεραμέντο των Βρετανών στην απλούστατη pop και στο marketing του studio. Ποσώς μας ενδιαφέρει, αφού επιλέγουμε ακόμα αυτό το album συχνότερα από το 'Original Pirate Material' και ας λένε τόσοι άλλοι. Μήπως δεν κατάλαβε κανείς το γιατί;


Bilge PumpΤέλος, να και ένα διασκεδαστικό εύρημα από το Leeds: είναι το τρίο των Bilge Pump. Στην προσπάθειά τους να εκπληρώσουν τις μεγάλες προσδοκίες που επιβάλλει η παράδοση της πόλης τους, τα θαλασσώνουν, όπως διαφαίνεται από τον Άρη ακόμα στο ντεμπούτο album τους 'Let Me Breathe', στην Gringo Records. Ήταν η κληρονομιά απίθανα δυσβάσταχτη για τους ώμους τους; Οι ίδιοι στάθηκαν παντελώς αποτυχημένοι ''ήρωες''; Δεν θα' θελα να τους ρωτήσω. Μετά από δεκαεπτά punk/metal-core τραγούδια σε σαράντα και ενάμισι λεπτά εξάλλου, ποιος θα είχε ανάλογη όρεξη;
Είναι χαρακτηριστικό και ενδιαφέρον πάντως το ότι τα ονόματα των Joe O' Sullivan, Emlyn Jones και Neil Turpin θα τα συναντήσετε σε πληθώρα άλλων τοπικών σχημάτων (Diesel vs Steam, Polaris, Snail Racing, Casino Volante, Solanki). Εντούτοις, η εμπειρία και η πολυ-δραστηριότητα όλων τους είναι κάτι που δεν συμβαδίζει με τις ελάχιστες ξεχωριστές στιγμές του παρόντος cd. Ένα από τα μέλη τους μάλιστα, ο κρουστός Neil Turpin, έχει συμμετάσχει και στους Him, το προσωπικό project του drummer των June Of '44/ Rex, Doug Scharin.
Οι Bilge Pump, στην αρχή τους τουλάχιστον, έπαιζαν ως ντουέτο συνοδεία drum machine, ενώ διατηρούν την συνήθεια να παίζουν μερικές φορές και ως κουαρτέτο (τότε αναφέρονται ως King Of Bilge Pump), προσκαλώντας μαζί στη σκηνή έναν Γάλλο φίλο τους (σε κιθάρα/ τραγούδι) - χωρίς να έχει καταγραφεί κάτι από αυτό το σχήμα. Αν αντί να αναφέρουν συνεχώς την επιρροή τους από τους Gang Of Four, την οποία σποραδικά τηρούν άλλωστε, στραφούν στο αμιγώς σκληροπυρηνικό ακροατήριο και βελτιώσουν τις συνθέσεις τους, ίσως να έχουν μια καλύτερη τύχη. Ειδάλλως θα πέφτουν αδιάκοπα θύματα γραφιάδων όπως εγώ.

PLAY-LIST στήλης (το βαρόμετρο της έσω εντροπίας μου) :

1. AM-BOY - Floridian
2. THE CARIBBEAN - History's First Know-It-All
3. IN GOWAN RING - Hazel Steps Through A Weathered Home
4. DOBOSKY - The Best Of Dobosky 7''
5. SAULE - Saule