Please, smile Mr. Dark!! #48


The Squire Of SomertonΔεν θέλει και πολύ για να καταλάβει κάποιος πως ο Toby Jenkins περίμενε μια ευκαιρία για να καταπιαστεί ξανά με την αγαπημένη του κιθάρα, μια κόκκινη Charvel. Ό,τι άφησε στην άκρη δηλαδή για τους μοντέρνους, πιανιστικούς ήχους των Fort Lauderdale, των οποίων αποτελεί το ένα ήμισυ. Και του πήρε σχεδόν δύο χρόνια για να υλοποιήσει αυτό του το σχέδιο, γράφοντας αβίαστα και εκτελώντας σχεδόν εξολοκλήρου μόνος του το υλικό για το 'Transverberations' - το ντεμπούτο album του που ηχογράφησε με μηδαμινό budget και υπέγραψε ως The Squire Of Somerton. Την κυκλοφορία του επιμελήθηκε πέρυσι το φθινόπωρο το label του Ollie Jacob, η Memphis Industries Ltd. Παρουσιάζοντας μια ενδεχομένως αναχρονιστική γραφή, οι υφές της οποίας περνούν με διαμπερή τροχιά μέσα από τους ήχους της flower-pop, τους Simon & Garfunkel, τον Jimi Hendrix, τον Marc Bolan και το seventies ψυχεδελικό blues-rock. Μην ξεχάσουμε εκ παραδρομής και το ιδιοσυγκρασιακό glam falsetto των φωνητικών του επιτευγμάτων, που πολλές φορές ισορροπεί σε τεντωμένο σκοινί ανάμεσα στη γραφικότητα και την πλεονάζουσα υπερβολή. Όλα θα μπορούσαν να φτάσουν πανεύκολα στα πρόθυρα της κακογουστιάς, αλλά ευτυχώς τελικώς αυτό αποσοβείται. Και όμως ο Toby Jerkins είναι γέννημα του Bristol (αν και πολύ δύσκολα φαίνεται).

TransverberationsΔεν ξέρω αν όντως υφίσταται εδώ θέμα αγνωμοσύνης, όμως αυτό που εκπλήσσει έχει τα χαρακτηριστικά της. Διότι στις μέρες μας ψάχνουμε εναγωνίως για διεγέρσεις αρκετά ισχυρότερες, ζώντας σε συνθήκες διαφορετικές. Ή ακριβέστερα, οι προ τριάντα χρόνων προϋποθέσεις δεν έχουν πια ως αποτέλεσμα τα ίδια συναισθήματα. Μπορούμε όμως να καταλάβουμε τη νοσταλγία και οπορτουνιστική παρόρμηση του cd. Βεβαίως όχι δωρεάν, την ανταλλάσσουμε με την αμέριστη κατανόησή μας. Και προσωρινά ας μείνουμε σε όσα όλοι δικαιολογούμαστε, χωρίς να απολογούμαστε. Πότε είπαμε πως βγαίνει το νέο Fort Lauderdale;


Devendra BanhartΓεννήθηκε στο Texas, μεγάλωσε στο Caracas της Venezuela, από κει στο Encinal Canyon της California, μετά πέρα-δώθε μεταξύ San Francisco και Los Angeles, με μια ενδιάμεση στάση στο Παρίσι και προσφάτως σε μια κατάληψη στη Νέα Υόρκη. Πώς άραγε να ρίξει κάπου άγκυρα μια τέτοια νομαδική φύση; Ήδη όταν διαβάζετε αυτά μπορεί να είναι αλλού. Και είναι μόλις 22 ετών (τόσο υπολογίζει το μηχανάκι μου τον χρόνο από το 1981). Η γραφή του δε όλο το παραπάνω διάστημα ήταν άκρατη, ηχογραφώντας με μια κιθάρα (συχνά ξεκούρδιστη ή να της λείπουν χορδές) σε τετρακάναλο, ακόμα και συσκευές τηλεφωνητών και γεμίζοντας κασέτες με σκίτσα και τραγούδια, πνιγμένα στο φύσημα και στους θορύβους. Και τις οποίες πουλούσε στις ζωντανές του εμφανίσεις στη Νέα Υόρκη για ένα δολάριο. Κάποιοι λένε πως μια από αυτές έφτασε στα χέρια της Siobhan N. Duffy (drummer των God Is My Co-Pilot) και από εκεί σε αυτά του Michael L. Gira. Κάποιοι άλλοι πως δεν υπήρξε καν τέτοια μεσολάβηση. Κρυφά πιστεύω το πρώτο. Όπως και να' χει η κατάληξη ήταν η Young God Records να γράψει στον κατάλογό της ένα νέο τίτλο (πρόκειται περί σιδηρόδρομου 22 λέξεων) με το album 'Oh Me Oh My...The Way The Day Goes By The Sun Is Setting Dogs Are Dreaming Lovesongs Of The Christmas Spirit'. Όνομα καλλιτέχνη και ριζοσπαστικού και ονειροπόλου: Devendra Banhart.

Oh myΤο υλικό αυτού του cd έρχεται κατευθείαν από εκείνες τις δοκιμαστικές κασέτες. Ο Doug Henderson δεν μπόρεσε να κάνει και πολλά κατά το mastering, ούτε στις κοφτερές αιχμές του αμορφοποίητου αυθορμητισμού και της εσωτερικής του έπαρσης, αλλά ούτε και στα αντικειμενικά μειονεκτήματα που απορρέουν από τον κακό ήχο και τις πάμπολλες ιδέες που δεν φτάνουν να γίνουν τελικώς τραγούδια. Είναι οι συνθήκες που είναι τουναντίον, ώστε όταν και όπου αποκτάται μια έστω υποτυπώδη τάξη, αυτή είναι αρκετή για να βγουν μερικά σπουδαία δείγματα, στα οποία κυριαρχεί η αγριωπή, αλλά αδούλευτη φάλτσα φωνή αυτού του νεαρού (κοντά στους Marc Bolan και Tiny Tim), όπως και οι ευθείς επιρροές του από folk, country-blues και gospel ('The Charles C. Leary', 'Michigan State', 'Pumpkin Seeds').
Το 2003 βρήκε αυτόν τον πρωτάρη τροβαδούρο στην παρθενική του τετράμηνη τουρνέ, με απώτερη κατάληξη κάποιο studio του Brooklyn (να υποθέσω το Micromoose;), όπου σε ομαλότερες συνθήκες θα ηχογραφήσει ένα mini-album με τίτλο 'The Black Babies' (το όνομα ενός συγκροτήματος που είχε κάποτε και που ενίοτε χρησιμοποιεί ακόμα ως δικό του alter-ego project). Σε συνέντευξή του διάβασα ότι αυτό θα περιέχει μόλις εννιά τραγούδια! Πράγματι πολύ δύσκολη δουλειά για τον Michael L. Gira που θα αναλάβει την παραγωγή. Οι δυο τους θα πρέπει να απορρίψουν άλλα 44 (πόσα;), από το σύνολο όσων έμειναν έξω από το παρόν ντεμπούτο. Άσε πόσα άλλα ακόμα θα έχει γράψει μέχρι τότε! Είμαι πολύ περίεργος να δω τι θα αναδείξουν και τι θα καταστρέψουν σ' αυτό το ταλέντο οι μηχανισμοί.


Vasilis TsonoglouΑν και εντός των ευρύτατων καλλιτεχνικών δράσεων της Jan van Eyck Academie με έδρα το Maastricht της Ολλανδίας, το μουσικό project των Splendid Sound Recordings πιθανώς να ήταν ακόμα στην σφαίρα του ανυλοποίητου αν δεν υπήρχε η διάθεση να μοιραστεί μαζί μας τις ανησυχίες του ένας παλιός μας γνώριμος, ο Christos Lialios. Κυνηγώντας ένα όραμα ''για τα βροχερά απογεύματα δίπλα στον ποταμό Maas'' και προσεγγίζοντάς το με έναν αρκούντως ερευνητικό τρόπο πετυχαίνει τελικώς να αναδιπλώσει την έννοια του νεωτερισμού και δη του μουσικού, σε κάτι μοντέρνο, αλλά με σαφείς ρίζες στη διαχρονική pop κουλτούρα. Οι εκδόσεις της σειράς αποτελούνται από ένα διπλωμένο poster, συν ένα φάκελο που περιέχει ένα 7'' single στις 33 στροφές. Κυκλοφορούν δε σε περιορισμένο batch μερικών εκατοντάδων (λίγο πάνω από τα τριακόσια). Είναι μια από τις σπάνιες εκείνες εκφράσεις των εποχών μας που κατοχυρώνουν ένα concept αισθητικό style, μόνον με την προσωπικότητά τους. Οι δύο μέχρι στιγμής κυκλοφορίες περιλαμβάνουν το 'The Sound Of Young Helmshore' των Septemberist (το ομότιτλο θέμα σε τρία μέρη) και το 'Following The Path' του δικού μας Vasilis Tsonoglou, επίσης με τρία tracks. Οι πρώτοι είναι ένα off-shoot project των The Remote Viewer, το ντουέτο που σχημάτισαν οι Graig Tattersall και Andrew Johnson αποσχιζόμενοι από τους Hood (το δεύτερο μετά τους The Famous Boyfriend). Τον Vasilis Tsonoglou ίσως να τον θυμάστε από τα δύο τεύχη του 'Photokopymemories' πριν λίγα χρόνια. Εδώ διαλέγει ένα άλλο εκφραστικό μέσο, αλλά με εξίσου ενδιαφέροντα αποτελέσματα. Περιμένουμε τη συνέχεια της σειράς με το χέρι ήδη από τώρα στο πόμολο!


EngelsstaubΟυσιαστικά, μόνο στο πρώτο τους 7'' single οι Englesstaub λειτούργησαν ως το αποκλειστικό project του Mark Hofmann. Σε σύντομο χρόνο έγιναν τρίο, με τις προσχωρήσεις της αδελφής του Silke Hofmann και του Πολωνού Janusz Zaremba. Οι δύο άντρες είναι επίσης και οι ιδιοκτήτες της Apollyon Records. Όλοι τους υπήρξαν προηγουμένως μέλη των Les Fleurs du Mal, γι' αυτό και οι περισσότερες αναφορές χαρακτηρίζουν τους Englesstaub ως την άτυπη συνέχειά τους.
Στην περσινή συλλογή 'Akashic Recordings' της 4Dimensions συγκεντρώνονται ηχογραφήσεις από τις μέρες των Les Fleurs du Mal ακόμα (συμπεριλαμβάνεται και το split lp με τους Madre del Vizio), μαζί με άλλα σπάνια tracks από singles και συλλογές. Ανάμεσά τους ένα τραγούδι από το split 10'' των Englesstaub με τους Ataraxia, ένα ακυκλοφόρητο remix στο 'Kingdom Of Blindness' και δύο διασκευές σε Duran Duran ('Winter Marches On') και U2 ('Mothers Of The Disappeared'). Το πρωτοεμφανιζόμενο '1226 A.D.' και μια ακόμη, ανέκδοτη διασκευή στο 'The Damned Don't Cry' των Visage συμπληρώνουν τα εβδομήντα λεπτά του cd. Εκτιμώ αμετάκλητα ότι σε αυτό το τελευταίο τα χαλάμε, αφού είναι στην κυριολεξία εκτός τόπου, όντας παραφορτωμένο στα πλήκτρα. Έχοντας φυσικά κατά νου πως από το 1992 οι τρεις του συγκροτήματος έγιναν ιππότες κάποιων σκοτεινών παραμυθιών, με μέσο μια συχνά εξαιρετική folk/gothic pop, αταίριαστη με τους Visage. Τυχαίο είναι εξάλλου που το ντεμπούτο album τους 'Malleus Maleficarum' θεωρείται κλασικό και εξυμνείται αναλόγως; Και εμείς άλλωστε συμφωνούμε.
Στα δεκαεπτά παρόντα tracks γινόμαστε, αφενός μάρτυρες των διαφορετικών επιλογών των Engelsstaub καθ' όλο το διάστημα των δέκα χρόνων (που ενέχει όντως μια ανομοιογένεια) και αφετέρου δέκτες των αξιοθαύμαστων τρόπων που ως σύνολο αφομοίωσαν στοιχεία και επιρροές, δημιουργώντας αβίαστα. Η πεποίθησή μου πως σε αυτό έπαιξε καθοριστικότατο ρόλο η σταθερή σύνθεση και οι αραιές κυκλοφορίες τους, είναι βεβαιότατη. Οι πρώτες χίλιες - slider format disc box! - κόπιες ξεχωρίζουν επιπλέον και λόγω του πρωτότυπου layout.

PLAY-LIST στήλης (το βαρόμετρο της έσω εντροπίας μου) :

1. ZILVEREN EEUW - Zilveren Eeuw
2. FOR A SPACE - Secrets Behind
3. AKOSH S. UNIT - Vetek
4. BOHREN & DER CLUB OF GORE - Black Earth
5. TERJE ISUNGSET - Iceman Is