Please, smile Mr. Dark!! #51


You re a big girl nowΑν ένα πράγμα δεν χαρακτήρισε ποτέ την Thalia Zedek είναι η φλυαρία. Τα τραγούδια της μιλούν άμεσα, έχουν μια εναργή, αυτοβιογραφική αξία και δεν ξεφτίζουν. Τέσσερις νέες δικές της συνθέσεις λοιπόν, δύο διασκευές και λίγος χρόνος ανάμεσα στις ημερομηνίες της περσινής ευρωπαϊκής της τουρνέ ήταν αρκετά για να γεννηθεί το 'You're A Big Girl Now' ep - βαφτισμένο από το σπουδαίο ομώνυμο track του Bob Dylan. Αυτός ο τελευταίος είναι εξάλλου μια αποδεκτή επιρροή, την οποία η συνθέτρια Thalia Zedek υπηρετεί επάξια. Το ίδιο κάνει και η βιόλα του David Michael Curry (των The Willard Grant Conspiracy), ο οποίος μαζί με τον παλιό γνώριμο από τους τελευταίους Come Daniel Coughlin και τον Mel Lederman (των Victory At Sea) αποτελούν το σχήμα που τη συνοδεύει αυτό το ημίωρο. Όλοι πρώτα φίλοι μεταξύ τους, άλλωστε.
Το υλικό ηχογραφήθηκε τον Ιούνη του 2002 στο διαμέρισμα του μηχανικού Andy Hogg. Βγάζοντας αυτό το μοναδικό feeling των σπιτικών ηχογραφήσεων, αναδεικνύει τόσο την ικανότητα αυτής της γυναίκας να αποδώσει τραγούδια με μεγάλη ιστορία (η δεύτερη διασκευή είναι το 'Candy Says' του Lou Reed), όσο και την δική της γραφή, η οποία αν και χαλαρότερη του περίφημου 'Been Here And Gone' ντεμπούτο της είναι πάντα ενδιαφέρουσα, περιεκτική και το ίδιο βιωματική. Το 'JJ85' μάλιστα με ξάφνιασε θετικά και από την τεχνική της πάνω στην κιθάρα. Επόμενο ήταν να γίνει το τραγούδι που προτιμώ περισσότερο από εδώ.
Το cd ep κυκλοφόρησε στα τέλη του περασμένου χρόνου από τις Acuarela/Kimchee Records. Το γεγονός ότι επέλεξε να δώσει το 'Never That Mean' (από τις ίδιες ηχογραφήσεις) μόνο στην τριπλή συλλογή 'Acuarela Songs 2' και ότι δεν κατέγραψε την επίσης εξαιρετική διασκευή της στο 'Questioningly' των Ramones που ακούσαμε από αυτήν πριν δεκατρείς μήνες στο Μικρό Μουσικό Θέατρο, είναι δύο σημαντικά παραλειπόμενα αυτής της έκδοσης.


In The Land Of The Blind One-Eyed Is KingΧωρίς τον Mika Vainio μάλλον δεν θα υπήρχε και το πρωτοποριακό Φινλανδικό label της Sakho Recordings, τουλάχιστον όπως το ξέρουμε. Τρομάζω στην ιδέα και μόνον της χαμένης γνώσης και όσων θα περίμεναν ακόμα να ανακαλυφτούν. Ο φίλος πάντως έγινε γνωστός ως ο ένας πόλος των Pan Sonic (δύο λέξεις πια). Από το 1993. Σήμερα μαθαίνω πως έχει μετακομίσει και ζει στη Γερμανία, επιλογή και χώρα που θα τις έκρινα ως αναπόφευκτα επακόλουθες.
Το φετινό 'In The Land Of The Blind One-Eyed Is King' cd, το τρίτο του album στο λονδρέζικο label της Touch (με δίγλωσση αναγραφή/ παρουσίαση όλων των τίτλων, καθώς και του γενικού), είναι ένα μεταμοντέρνο, βιομηχανικό soundtrack που ηχογραφήθηκε πέρυσι ανάμεσα στο Βερολίνο και τη Βαρκελώνη. Στις καλύτερες στιγμές του (βλέπε το 'It Is Existing') θυμίζει Coil και στις συνηθέστερες πειραματισμούς με θορύβους, μάζες συχνοτήτων και μικρόφωνα επαφής που ξύνουν τις αδυναμίες μας σαν ψυχοπαθητικές μέλισσες. Πρωτίστως παρακμιακό, αποτελεί μολοντούτο μια από τις εξέχουσες και πιθανώς καλύτερες δουλειές αυτού του σύγχρονου αλχημιστή, κυρίως λόγω του γεγονότος πως ο ίδιος παρουσιάζεται μετριασμένος στις εκρήξεις του και δείχνει πως, αν μη τι άλλο, την έχει την εμπειρία για το πώς το εσωστρεφές μπορεί να εξωτερικευτεί χωρίς να σκοτώσει, αλλά μόνο να εθίσει ('Colour Of Plants'). Όπως εθίζει και το πανέμορφο design του layout που επιμελήθηκε ο σπουδαίος Jon Wozencroft. Τίποτα όμως δεν αναιρεί την ενδόμυχη επιφύλαξη προς καθετί αυστηρώς υποκειμενικό (πως λέμε αυστηρώς ακατάλληλο!). Και σε κάθε περίπτωση την θεωρώ απαραίτητη για όποιον πλησιάσει όσα λαμβάνουν χώρα εδώ. Καλού, κακού.


Christian KieferΠριν από ενάμιση αιώνα οι περιοχές γύρω από το Auburn και το Colfax του Sacramento, όπου μεγάλωσε και κατοικεί ο Christian Kiefer, ανήκαν στις αγαπημένες των χρυσοθήρων. Συγγραφέας και ποιητής, βρήκε πόρτα ανοιχτή και χώθηκε στους νέους συνθέτες/ μουσικούς, βιρτουόζος καθότι στο banjo και στην ακουστική κιθάρα - τα δύο βασικότερα όργανα πάνω στα οποία ανέπτυξε το σπουδαίο, τραγουδοποιό ταλέντο του. Πικρές ιστορίες της Άγριας Δύσης και κάτι που μοιάζει με σύγχρονη, λαϊκή country-μπαλάντα.
Παραμένει φυσικά παρασκηνιακό και παράδοξο, όχι τόσο το πώς τον ανακάλυψε (ζούμε στην εποχή της πλέον άμεσης επικοινωνίας, εξάλλου), αλλά το πώς αποφάσισε να συνεργαστούν, ο Roger Richards - ιδιοκτήτης του θορυβώδους και πειραματικού αυστραλέζικου label της Extreme Music, στον κατάλογο του οποίου φιγουράρουν οι τίτλοι τριών από τα cd albums του Christian Kiefer (ανάμεσα σε αρκετά των Merzbow, Muslimgauze, Otomo Yoshihide και Fetisch Park!!). Τελευταίο στη σειρά το φετινό 'Medicine Show'. Ίσως το noise project των Nacht For Dr. Ma, που διατηρεί παράλληλα με τον Jason Sinclair Long (των Blue Man Group, από τους συμμετέχοντες εδώ), να λειτουργεί ως συγκοινωνούν δοχείο.

Medicine ShowΤις συναισθηματικές και ευαίσθητες συνθέσεις του album αναλαμβάνουν να υλοποιήσουν διάφοροι μουσικοί. Μερικοί χαρακτηρίζουν με την παρουσία τους και τη σπουδαιότητα των εκτελέσεων, δίνοντάς τους έναν χρωματισμό, έντονο και ανεξίτηλο. Έστω και αν η φωνή του ίδιου του Christian Kiefer δρα καταλυτικά, έχουμε να πούμε πολλά για την Joan Jeanrenaud (μέχρι πρόσφατα το τσέλο των Kronos Quartet), για τα τρία μέλη των David Grisman Quintet, τους Darol Anger, Mike Marshall και Joe Craven, τον Mike Madden σε πιάνο-κιθάρα, συν τον Jason Sinclair Long στα κρουστά. Παλιομοδίτικες φράσεις, πεπατημένες, όσο επίσης νοσταλγικές και συχνά συγκινητικές. Με αυτά τα συστατικά δεν είναι τυχαίο που αυτό το σύνολο των πενήντα έξι λεπτών δεν κινδυνεύει να απαξιωθεί από τους τερμίτες του χρόνου. Είναι πολύ αποτελεσματικά τα αντισώματα που αναπτύσσει το συμβατικό μερικές φορές. Και ίσως τα ξαναδούμε και στο διάδοχο album με τίτλο 'Dogs & Donkeys' που σχεδιάζει να ηχογραφήσει ο Christian Kiefer αυτό το καλοκαίρι.


DestroyerΚανένα μέσο μυαλό, όσα εκκεντρικά ξεσπάσματα και αν του συνέβησαν κάποτε, δεν θα διάλεγε ποτέ ως όνομα για ένα μοντέρνο, ανεμπόδιστα pop συγκρότημα κάτι που να φέρνει τόσο κραυγαλέα προς τον δεύτερο κινηματογραφικό Conan, όπως το Destroyer που υιοθέτησε ο Daniel Bejar, όταν έπρεπε να το κάνει για το προσωπικό του project. Τόπος και χρόνος: Vancouver κάπου στα μέσα των nineties. Το ντεμπούτο album τους ήρθε το 1996 και ήταν ηχογραφημένο αποκλειστικά από τον ίδιο στο σπίτι του. Έκτοτε κάθε δύο χρόνια προσλαμβάνονταν και ισάριθμα μέλη, φτάνοντας στο (δημιουργικό;) peak τους, με το προ διετίας 'Streethawk: A Seduction', ένα αρκετά καλό σύνολο τραγουδιών, στη μοναδική φορά που οι Destroyer έγραψαν ως κουϊντέτο. Εξάλλου είχαν ήδη στραφεί, κοινό και κριτικοί, προς τη συνθετική παραγωγή του Daniel Bejar, λόγω των The New Pornographers, των οποίων υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη.
Το βασικότερο μειονέκτημα χαρακτήρα των αφόρητων ανθρώπων είναι πως παρόλο που έχουν υψηλό δείκτη εξυπνάδας είναι συχνά υποχόνδριοι και πιεστικοί προς κάτι που ούτε οι ίδιοι δεν ξέρουν τι ακριβώς είναι. Και είναι επίσης και αυτοκαταστροφικοί. Τα γράφω αυτά για να εξηγήσω με ψυχολογικά σενάρια το γιατί σχεδόν αμέσως
This Nightμετά ο Daniel Bejar σκόρπισε εκείνο το σχήμα και με νέους μουσικούς τους Nicolas Bragg, Chris Frey και Fisher Rose, αλλά το ίδιο απωθητικό όνομα, ταξίδεψε στην άλλη άκρη του Καναδά, στο Montreal, για να δημιουργήσει τα εξήντα οκτώ λεπτά του 'This Night', το οποίο κυκλοφόρησε στην Αμερική πέρυσι από την Merge Records και στην Ευρώπη φέτος από την γαλλική Talitres Records. Ακριβώς το ίδιο εκδοτικό δίδυμο με το προκάτοχό του, δηλαδή. Σιγά την εγκράτεια τώρα!
Ο Daniel Bejar είναι ένας ταλαντούχος βάρδος. Στα τραγούδια του συνδυάζει πάνω στην ιδιόρρυθμη, συχνά θεατρική, ερμηνεία του (με μια νεανική Howard Devoto χροιά) επιρροές που αγγίζουν τους The Smiths και φτάνουν στον Neil Young, περνώντας από την περισσότερο glamorous αισθητική του πάλε ποτέ David Bowie, την εσωστρεφή του Syd Barrett και την σαφώς απλούστερη του Elvis Costello. Δεν διάβασα πουθενά μια δεύτερη άποψη που να συμφωνεί μαζί μου ότι το 'This Night' ως album είναι πληρέστερο (και όχι μόνο συνθετικά) του 'Streethawk: A Seduction'. Μολαταύτα είναι το δεύτερο συνεχόμενο και με ολοκληρωτικά διαφορετικό μουσικό σχήμα για τον Daniel Bejar μέσα σε μικρό χρόνο που φτάνει σε αξιοπρόσεχτα υψηλό επίπεδο. Πρόκειται για το αντίστοιχο καναδικό ιδιοφυές του Conor Oberst, με μία συγγενική μονόχνωτη κυκλοθυμία, διαπλοκή, άκρατη σεναριογραφία, αυτο-παγιδευμένη έμπνευση με εξάρσεις και αναποφασιστικότητα δειλού. Ξέχασα κάτι; Το σημαντικότερο βεβαίως, γράφει ουσιαστικά τραγούδια και καταπώς φαίνεται ζει γι' αυτό!

PLAY-LIST στήλης (το βαρόμετρο της έσω εντροπίας μου) :

1. MATT ELLIOTT - The Mess We Made
2. KOPERNIK - Kopernik
3. FORTDAX - Folly
4. FLIM - Helio
5. DROG-A-TEK - Man-cine/Man-ley Lemep 12''