Please, smile Mr. Dark!! #52


Forever After‘Εκεί που οι δρόμοι δεν έχουν όνομα’ τραγουδούσαν οι U2 το 1987. Μα και παντού αλλού που έχουν, το μόνο που καταφέρνουν είναι να γίνονται μάρτυρες γεγονότων που ποτέ δεν θα μπορέσουν να διηγηθούν. Όπως αυτός στην Venice Beach του Los Angeles που έκανε τη ντεμπούτο εμφάνιση του το σύνολο της αρπίστριας Carol Tatum (με καταγωγή από το Dallas του Texas), παίζοντας ένα μίγμα από Αναγεννησιακές μελωδίες, Κέλτικες άρπες, κρουστά και εκκλησιαστικά μέλη. Και κερδίζοντας από τη συγκυρία το όνομά τους: Angels Of Venice.
Το cd με τίτλο ‘Forever After’ που κυκλοφόρησε στις αρχές του περασμένου Δεκέμβρη η γερμανική Accession-Records είναι ακριβώς το ίδιο που πριν δύο περίπου χρόνια είχε βγει από την δική τους Trine Records ως solo album της Carol Tatum με τίτλο ‘Music For Harp’ και εντελώς διαφορετικό artwork. Αν και τα δέκα ορχηστρικά θέματα του παρόντος εκτελούνται αποκλειστικώς από την ίδια, στους μουσικούς που κατά καιρούς τη συνοδεύουν (από το 1994 μέχρι σήμερα), περιλαμβάνονται οι κρουστοί Christopher Pellani και Derek Zimmerman, οι τσελίστες Cathy Biagini και Peggy Baldwin, οι φλαουτίστριες Susan Craig Winsberg, Laura Halladay και Suzanne Teng, καθώς και δύο μέλη από την περιοδεύουσα μπάντα της Loreena McKennitt - οι Brian Hughes και Hugh Marsh.
Χαλαρωτικό και ατμοσφαιρικό στο μεγαλύτερό του μέρος, το υλικό του ‘Forever After’ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια περισσότερο αιθέρια, εναλλακτική και ενίοτε γοτθική εκδοχή της new age του Andreas Vollenweider των πρώτων eighties (υπάρχει να αναφερθεί και ένα album στην Windham Hill εξάλλου, κλασική εταιρία του είδους). Εντούτοις, σίγουρα δεν βρίσκονται ομοιότητες στο ύφος με το επίσης πρόσφατο album τους ‘Awake Inside A Dream’. Εκείνο κοίταζε με βουλιμική αδιακρισία, αλλά και επιτυχία, το έργο της Loreena McKennitt στο ξεκίνημά της. Η ίδια η χρήση της άρπας ως βασικού οργάνου και οι ομόηχες μελωδίες των τραγουδιών έκαναν το στυλ να ταιριάξει αδιαχώριστα. Από δω πάντως, το θέμα που δεν μπορεί να μη συζητηθεί, καθότι και επιτυχημένο, είναι η διασκευή (σε instrumental ασφαλώς) του ‘Nothing Else Matters’ των Metallica. Μια άλλη διάσταση στην ούτως ή άλλως πολύ καλή μελωδία του αυθεντικού τραγουδιού. Για απλοϊκά γούστα με ευαισθησίες. Υπάρχουν και αυτά.


Hazel Steps Through A Weathered HomeΕδώ και μια δεκαετία ο Jon Michael B’eirth και οι In Gowan Ring μας διοχετεύουν με τους ψυχεδελικούς αφρούς της παράξενης, εξωκοσμικής folk μουσικής τους. Μια μετουσίωση ξεχωριστή, για καρδιές χωρίς στέγη και ποιητές αδέσποτους στην αστροφεγγιά.
Το ‘Hazel Steps Through A Weathered Home’ είναι το τέταρτο πλήρες album του συγκροτήματος (μη μπερδεύεστε, υπάρχει και μια προ διετίας συλλογή). Κυκλοφόρησε στα μέσα του περασμένου Νοέμβρη ως ανεξάρτητη παραγωγή της Lune Music - του δικού τους δισκογραφικού label. Και όπως συνταιριάζει με τον εσωστρεφή, ρομαντικό χαρακτήρα της τραγουδοποιΐας του Jon Michael B’eirth, η πρώτη έκδοση του cd περιλαμβάνει ένα εξαιρετικό, χειροποίητο layout (με σκληρό εξώφυλλο και βιβλιοδετημένο ένθετο) και κυκλοφορεί σε 444 αριθμημένα αντίτυπα. Ένα από αυτά κρατεί περιχαρής και η στήλη.

In Gowan RingΟι οκτώ ακουστικές μπαλάντες που περιέχονται σε αυτό ηχογραφήθηκαν από τον Robert Ferbrache στο Studio Absenta του Colorado. Γράφτηκαν από τον Jon Michael B’eirth την περίοδο 1999-2001. Ο ίδιος ο συνθέτης παίζει με αυτοσχέδια όργανα δικής του κατασκευής - άρπα, κιθάρα και cittern, ένα έγχορδο της οικογένειας του μαντολίνου (κατά άλλους της κιθάρας) με μεγάλη ιστορία και άφθονες παραλλαγές. Τον συνοδεύουν στις φανταστικές, λυρικές ιστορίες του από ξεχασμένους κόσμους, δύο μέλη των Blood Axis, οι Michael Moynihan και Annabel Lee (η δεύτερη είναι γνωστή και από τους Amber Asylum), η Margie Wienk (των The Iditarod) και τα αδέλφια Philip & Gayle Neuman. Συχνά έρχεται στο νου το ύφος των Γερμανών Fit & Limo, η γραφή του ‘‘αδερφού’’ Timothy Renner (των Stone Breath και Mourning Cloak), αλλά και ο πρώιμος Paul Simon, περισσότερο λόγω του ερμηνευτικού στυλ και της φωνητικής χροιάς. Πολύ καλή και ουσιαστική επιστροφή. Εγκρίνεται!


WobblyheadΔρόμο τώρα για το Milwaukee του Wisconsin. Εκεί εδρεύει η ανεξάρτητη Wobblyhead - το δισκογραφικό label που κουμαντάρουν οι Erik Kowalski (γνωστός από τους Casino Versus Japan), Jeff Bauman και Mark Moore. Η δηλωμένη αγάπη των τριών για τον Brian Eno και την electronica της παλιάς σχολής (τα eighties ως το απώτερο όριο δηλαδή), δεν κρύφτηκε ποτέ. Είναι και αυτή που με το πρώτο άκουσμα γίνεται αμέσως αντιληπτή στα δεκαπέντε instrumentals που απαρτίζουν το album ‘Floridian’ - το φετινό ντεμπούτο για τον Am-Boy.
Το cd κυκλοφόρησε τον Μάρτη. Τη μουσική των συνθέσεων υπογράφει κάποιος ονόματι Forrest Wolf. Υποψιάζομαι πως πρόκειται για ψευδώνυμο, αν και με τους Αμερικανούς ποτέ δεν πρέπει να είναι κανείς σίγουρος. Το πολύ απλό layout/design - το εξώφυλλο είναι μόνο μια κάρτα, ίδια αλλά από την ανάποδη για κάθε όψη, χωρίς καμιά άλλη πληροφορία - ανήκει στον John Goelzer.
Θα χαρακτήριζα αυτό το μουσικό πακέτο ως lo-fi electronics, κοντά στο ύφος μερικών κυκλοφοριών της Static Caravan. Είναι πιστεύω ο καταλληλότερος των γνωστών όρων. Οι (μουσικές ή γενικότερα εκφραστικές) ελπίδες του παραμένουν γοητευτικές αν και ματαιωμένες από τον hi-tech αναχρονισμό τους, με έντονες τις γραμμές των keyboards και έναν ρυθμό που αλλάζοντας tempi, παραμένει ζωντανός και κάποτε κρυφά αισιόδοξος μέσα στη σχεδόν ρετρό, φτηνή παραγωγή του. Όσο χρειάζεται για να συνοδεύσει ένα υποθετικό ντοκιμαντέρ με αλλαγές εικόνων μεσαίας ταχύτητας και μια πλοκή χωρίς συγκεκριμένο σενάριο. Η μετρονομία της λιτότητας και οι κανόνες της ατμόσφαιρας σε ένα album με ξεκάθαρο ύφος και πολλαπλάσιο της απλότητάς του ενδιαφέρον. Σπάνια, μα πολύ σπάνια περίπτωση, όντως. Και είμαστε στο 2003.


The CaribbeanΟι μεγάλες φιλίες όταν δοκιμάστηκαν άντεξαν (όπως και κάθε φιλία που δεν δοκιμάστηκε κανείς δεν ξέρει αν είναι πραγματικά τέτοια). Ο Tony Dennison γνωρίστηκε και έγινε φίλος με τους Matthew Byars και Michael Kentoff όταν έπαιζε ακόμα στους Smart Went Crazy και αυτοί ήταν μέλη των Townies. Δύο από τα συγκροτήματα που έδρασαν επιτυχώς στο δεύτερο μισό των nineties στην Washington DC. Όταν αμφότερα διαλύθηκαν το 1999, οι τρεις τους προχώρησαν στη δημιουργία των The Caribbean. Και συνειδητοποιώντας καθοδόν πως η μουσική τους ‘‘έχανε’’ ζωντανά πρόσθεσαν ένα ακόμη μέλος, τον Don Campbell, αρχικώς για τα live και κατόπιν σε μόνιμη βάση. Παλιό το κόλπο. Η πειραματική pop η οποία ήδη είχε διαφανεί στις συνθέσεις τους βλέπετε ακολούθησε μια τόσο γρήγορη εξελικτική πορεία που με τον χρόνο γινόταν περισσότερο πολύπλοκη, απαιτώντας πολυπρόσωπες ενορχηστρώσεις. Έστω και αν τα περισσότερα τραγούδια τους ίσα που ξεπερνούσαν σε διάρκεια το τρίλεπτο.

History’s First Know-It-AllΤο φετινό, δεύτερο μεγάλο τους album με τίτλο ‘History’s First Know-It-All’ κυκλοφόρησε την άνοιξη, ταυτοχρόνως σε Αμερική και Ευρώπη, από την καναδική Endearing Records και το γερμανικό label της Tomlab. Οι δύο εκδόσεις έχουν τελείως διαφορετικό artwork στα εξώφυλλά τους και δύο ακόμα διαφορές στο track-listing: η ευρωπαϊκή περιέχει το ‘The Coward’s Approach’ αντί του ‘’It’s Unlikely To Settle The Difference’ και μια άλλη μίξη στο ‘Fresh Out Of Travel Agent School’.

Mr Dark 52Οι The Caribbean συνδυάζουν με μεγάλη προσοχή στοιχεία από τους παλιούς Wire, τον Scott Walker και τους πρόσφατους, ψυχεδελικούς και περισσότερο pop Mercury Rev. Η προσωπική τους πινελιά μπαίνει χαρακτηριστικά τελευταία, έτσι για τις εντυπώσεις. Από τα σημαντικότερα τραγούδια των δύο λεπτών που ακούσαμε φέτος το ‘Officer Garvey’, με τον αφοπλιστικό, αναβιωτικό ρυθμό του, εξαιρετικό επίσης το ομότιτλο του album, καθώς και το ‘The Requirements’. Να λοιπόν που, έστω και καθυστερημένα, οι Αμερικανοί ανακαλύπτουν την εκφραστικότερη της pop στις ξεχασμένες πτυχές των eighties. Και σπουδάζουν πάνω της με αξιέπαινη υπομονή και προσήλωση. Τουλάχιστον προσωρινά.

PLAY-LIST στήλης (το βαρόμετρο της έσω εντροπίας μου):

1. FOUR TET - Rounds
2. NEITHER/NEITHER WORLD - She Whispers
3. CRANES - Live In Italy
4. THE TIGER LILLIES WITH THE KRONOS QUARTET - The Gorey End
5. ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ - Αντί-Κείμενο Εγώ