Please, smile Mr. Dark!! #65


Extra-MurosΌταν ο Βέλγος γραφίστας Daniel Hulet ξεκινούσε με το ‘La Griffe du Diable’ τη νέα comic σειρά του με γενικό τίτλο ‘Extra-Muros’ ίσως να μην είχε κατά νου πως θα συναντούσε συνοδοιπόρο σ’ αυτό του το έργο τους Empusae - το ηλεκτρονικό project του συμπατριώτή του Nicolas van Meirhaeghe, και τον σκοτεινό, βιομηχανικό μελοδραματισμό τους. Όπως και αν έχει, το mini-cd album με τον ίδιο τίτλο που έγραψε ο τελευταίος και εξέδωσε η γαλλική Divine Comedy σε μόλις πεντακόσιες κόπιες στα τέλη του περασμένου Αυγούστου είναι ένα εντυπωσιακό, επικό και μυστηριώδες soundtrack. Το ότι κυκλοφόρησε ανεξάρτητα από το βιβλίο ενισχύει τον έτσι και αλλιώς αυτοδύναμο χαρακτήρα του. Θυμίζοντας σε αρκετά σημεία το ‘Subfusc’ του Νορβηγού Tarmvred και την άγρια κινηματογραφική πλευρά της σουηδικής Cold Meat Industry, το μοναδικό track του cd, που εξελίσσεται εντυπωσιακά μέχρι να ολοκληρωθούν τα δεκαεπτά λεπτά του, βάζει τον συνθέτη του σε μια σημαντική θέση σε όσους εξερευνούν και γράφουν σήμερα στο χώρο του industrial/dark ambient. Σχεδόν δύο μήνες μετά, οι Empusae κυκλοφόρησαν στη Sub-Session Records από το Toronto του Καναδά το album-συλλογή ‘Ritual Decay’, με δεκατρία tracks της περιόδου 1995-2001. Πέντε από αυτά δουλεύτηκαν και ηχογραφήθηκαν ξανά από τον Nicolas van Meirhaeghe (με σκοπό τη βελτίωση του ήχου των πρωτότυπων, αν αντιλήφθηκα ορθά), ενώ τα υπόλοιπα δόθηκαν σε άλλους για remixing. Συγχρόνως βγήκε και το ‘Geesten’, ένα 7’’ single σε 399 κόπιες από την Spectre. Κάτι μου λέει πως αυτός ο Βέλγος γυροφέρνει μεν, αλλά δεν έχει δώσει ακόμη, το grand opus του. Παρακολουθήστε τον.


T.A.CΓια τον Simon Balestrazzi πολλά ξεκίνησαν τον Σεπτέμβρη του 1981. Τότε εισήχθη στην Αρχιτεκτονική του Πανεπιστημίου της Φλορεντίας και συγχρόνως συμμετείχε στο σχηματισμό των πρώτων Tomografia Assiale Computerizzata (από κάποιο σημείο και μετά απλώς ως T.A.C.). Την πρώτη την άσκησε τελικώς ως επάγγελμα μέχρι το 1997. Σε συνέντευξή του την χαρακτήρισε πολύ βαρετή, οπότε την παράτησε και έφυγε στη Νέα Υόρκη για να σπουδάσει μηχανικός ήχου στο Institute Of Audio Research. Αν και δεν ήταν εύκολο, λόγω της απόστασης, αλλά και λόγω του ότι δεν ήξερε καν αν και πότε θα γυρνούσε στην Ιταλία, διατήρησε τους T.A.C. ζωντανούς. Εντέλει, μετά από ένα χρόνο και κάτι, έφυγε ξαφνικά από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το 1998 μετακόμισε στο Κάλιαρι της Σαρδηνίας, κρατώντας από εκεί τις ηχογραφήσεις για ένα album (‘Chaosphere’), το οποίο όμως δεν έχει ακόμη εκδοθεί.
Οι T.A.C. υπήρξαν πολλαπλώς πρωτοπόροι για τη γείτονα. Θυμάμαι πως ήταν ένα από τα groups που ξεχώριζαν στην ιστορική συλλογή ‘Ekhnaton’ (Tasaday και Evitaxal κάποια άλλα) και οι μόνοι που συνεχίζουν να υπάρχουν. Από τις τάξεις τους πέρασαν όλα αυτά τα χρόνια περισσότερα από είκοσι μέλη. Μάλιστα όταν μέσω ενός κοινού φίλου ο Simon Balestrazzi γνωρίστηκε το 1991 με τους Angelo Bergamini και Emilia Lo Jacono, άρχισε και η περίφημη συνεργασία του με το συγκρότημα των τελευταίων, τους Kirlian Camera, ως κανονικό μέλος τους. Το σημερινό line-up τους πάντως συμπληρώνεται από τον Corrado Loi στο μπάσο, την εξαιρετική τραγουδίστρια Monica Serra και προσφάτως την Alessia Manca στη βιόλα. Ο ίδιος ο Simon Balestrazzi κρατεί για το εαυτό του τα ηλεκτρονικά, τις ενορχηστρώσεις, την παραγωγή και σπανίως πιάνει και για λίγο το μικρόφωνο.

Twilight ritualsΜετά από μια σχεδόν πενταετία χωρίς νέα δισκογραφία, οι T.A.C. άρχισαν να δουλεύουν ξανά στο στούντιο στις αρχές του 2001. Το πολύμηνο session των ηχογραφήσεών τους ολοκληρώθηκε εντέλει στα τέλη του επόμενου έτους. Παρόλη την πληθώρα υλικού, το συγκρότημα δεν επιθυμούσε εν τη γενέσει ένα διπλό δίσκο. Προτίμησαν τη διαδοχική κυκλοφορία δύο «δίδυμων» albums, εκ των οποίων το πρώτο εκδόθηκε με το πέρας του 2002 και τίτλο ‘Waiting For The Twilight’ και ακολούθησε το ‘Twilight Rituals’ πέρυσι το καλοκαίρι, αμφότερα από το μικρό label της Small Voices. Άλλοτε ακολουθώντας σκοτεινά, τελετουργικά instrumentals στο ύφος των Coil και άλλοτε γράφοντας αργά, ατμοσφαιρικά τραγούδια, αυτή η περίεργη φάση των T.A.C. ήταν ιδιαιτέρως εμπνευσμένη και εντυπωσιακή. Ειδικότερα, όταν μελοποιούν στίχους του Edgar Allan Poe, που τουλάχιστον στην περίπτωση του ‘A Dream’ και στον εύθραυστο, παγερό ρομαντισμό του ‘Too Cold’ (από τις φορές που λέγαμε που ο Simon Balestrazzi επιλέγει αυτός να ερμηνεύσει), το αποτέλεσμα είναι συγκλονιστικό. Κάπου είδα τελευταία μια έκδοση της εταιρείας τους με τα δύο αυτά albums σε ένα διπλό cd-set. Νομίζω ότι εν προκειμένω βολεύει πολύ και όλους. Ψάξτε το.

Να μια ευκαιρία να γράψουμε και λίγη ιστορία, θα καταλάβετε ακολούθως το γιατί. Το ‘Mooncafe’ υπήρξε το πρώτο album των Xylon, του project δύο Γερμανών, των Torben Schmidt (των Lights Of Euphoria) και Alfred Gregl (ο οποίος γράφει επίσης ως Aqualite) και κυκλοφόρησε το 1995 από την αμερικανική Hypnotic Records. Ήταν το αποτέλεσμα ενός μακριού studio session, εμπνευσμένο και αφιερωμένο σε ένα ντοκιμαντέρ της γερμανικής τηλεόρασης με τίτλο ‘Space Nights’ - πάνω από δέκα ώρες ταξίδι σε εικόνες από διαστημικά τοπία, την ατμόσφαιρα των οποίων οι ιθύνοντες κατάφεραν να μεταφέρουν ατόφια και επιτυχώς στα οκτώ μακροσκελή chill-out/space ambient θέματα του cd, χρησιμοποιώντας κυρίως μεσαία και χαμηλά tempi και τις μεθόδους της σταδιακής ανάπτυξης και των εφέ του Jean Michel Jarre. Ενδιαφέρον χωρίς πολλά-πολλά και... μέχρι εδώ όλα καλά.

OutermissionΠάμε τώρα στην άλλη πλευρά της υπόθεσης. Η FunkWelten είναι το ηλεκτρονικό sub-label της γερμανικής Black Rain, με έμφαση στις επανεκδόσεις. Στις περσινές της κυκλοφορίες, οι οποίες παρεμπιπτόντως όλες περιέχονται σε ένα μινιμαλιστικό, μοντέρνο digipack sleeve, βρήκαμε ότι το τρίτο νούμερο του καταλόγου της αφορά κάποιους Enfusion με το album ‘Outermission’. Πρόκειται για re-mastering δεύτερη έκδοση του ‘Mooncafe’, κάτι που αποσιωπάται επιμελώς από όλες τις αναγραφόμενες πληροφορίες, με τα ίδια ακριβώς tracks, ακόμη και με την ίδια σειρά! Πέρα από το σύνηθες πρόβλημα με τα δικαιώματα των εταιρειών, κάτι που είναι κατανοητό (οι νόμοι και κανόνες του εμπορίου δεν άφησαν ανέγγιχτη τη μουσική, δυστυχώς), δεν μπόρεσα να καταλάβω καταρχήν πώς το ίδιο το group επέτρεψε να οδηγείται κάποιος σε αυτούς παραπλανημένος. Όταν μάλιστα οι Xylon είναι ενεργοί και είχαν μέσα στο 2003 και ένα νέο album με τίτλο ‘Red Sunset’. Ωστόσο, είναι σαφές πως προσπάθησαν να ελευθερώσουν τη μουσική τους από αυτό που την ενέπνευσε και υπό αυτό το πρίσμα μόνον το ‘Outermission’ μπορεί να θεωρηθεί ένας «νέος» δίσκος. Η ουσία φυσικά δεν αλλάζει, παρόλη την τακτική. Και αυτή μας λέει πως είχαμε να ακούσουμε ένα τόσο χαλαρωτικό και ταξιδιάρικο, διαστημικό ambient από την εποχή του ‘Whatever Happened To Utopia?’ των Astralasia, αν αφαιρέσει κάποιος τα ψυχεδελικά στοιχεία των τελευταίων. Και ήταν 1994, περίπου κοντά με την πρώτη έκδοση! Ποιος φταίει μετά;


DomoticΈνας από τους νέους Γάλλους μουσικούς που οφείλουν την έξοδό τους από την αφάνεια στο παριζιάνικο label της Active Suspension είναι και ο Stephane Laporte, υπό το όνομα Domotic. Έστω και αν το φετινό ‘Smiles Again’, το δεύτερό του δισκογραφικό βήμα μετά το πολύ καλό ντεμπούτο ‘Bye Bye’ του 2002, στην ίδια εταιρεία, είναι σαφώς διαφοροποιημένο ως αισθητική και έκφραση, αυτό δεν απέκλεισε το να εντοπίζουμε ξανά τη συνήθειά του να χρησιμοποιεί κυρίως ένα πολύ κακό ηλεκτρονικό keyboard που του έμεινε από τα παιδικά του χρόνια, και την προσπάθειά του να το κάνει να ακουστεί όσο το δυνατόν καλύτερα. Σε κάτι, πάντως, πρέπει να τον βόλεψε αυτό, στη drone πειραματική κατεύθυνση που φαίνεται να ακολουθεί σ’ αυτό το εικοσάλεπτο track, το οποίο ουσιαστικά περιέχει ένα θέμα που αναδομείται και παρουσιάζεται συνεχώς με άλλον τρόπο, μέσω μιας κλασικής post-rock ανάπτυξης τύπου Kranky (με κιθάρες, drums - όλα από τον ίδιο) και καθοδόν, ενώ κανείς δεν το περιμένει, θαμμένους στίχους που μέχρι τέλους ερμηνεύονται άνευρα.
Εντούτοις, το ‘Smiles Again’ πρωτοτυπεί στον τομέα του artwork. Αν και είναι ένα 3’’ mini-cd, κυκλοφορεί σε κουτί κανονικού μεγέθους, το εξώφυλλο του οποίου είναι μια άσκηση χαρτοκοπτικής και χειροτεχνίας και που με λίγη προσοχή κατασκευάζει κάποιος ό,τι θα έπρεπε να έχει εξαρχής αυτό το μικρό κομμάτι αλουμινίου ως φάκελο. Έμμεσες προτροπές για δημιουργία, λοιπόν. Όπως και αν έχει, θα του πούμε πάντως αυτού του Γάλλου να μην τεμπελιάζει και πως η πρώτη του δισκογραφική δουλειά μας συγκίνησε πολύ περισσότερο. Ελπίζουμε να επαναφέρει τις ιδέες της στο μέλλον. Ειδάλλως... εμείς θα γυρίζουμε διαπαντός στην Jessica Bailiff και αυτός θα τρέχει να την προλάβει! Χα, χα...

PLAY-LIST στήλης (το βαρόμετρο της έσω εντροπίας μου):

1. MURCOF - Ulysses 12’’
2. UNSTABLE ENSEMBLE - The Liturgy Of Ghosts
3. CLARE CONNORS - Rehearsal Tapes 1999/2000 10’’
4. EDISON WOODS