Please, smile Mr. Dark!! #72


GhostΘα μπορούσαμε να τους χαρακτηρίσουμε ως έξι από τους τελευταίους των hippies. Άλλωστε, παρά τις όποιες κατά καιρούς αλλαγές στο line-up τους, οι Ghost γράφουν μουσική εδώ και μια εικοσαετία (ήταν στο Tokyo των μέσων 80s όταν πήρε σάρκα η πρώτη τους μορφή). Μια μουσική ευρύτερα ψυχεδελική, με άμεσες επιρροές από την acid folk, τον ήχο της σκηνής του Canterbury και το kraut-rock των seventies, αλλά και εμβολιασμένη με πολλά τελετουργικά και μυσταγωγικά στοιχεία (ριζωμένα ευθέως στον zen διαλογισμό της Άπω Ανατολής), που εκφράστηκαν στο παρελθόν με ηχογραφήσεις ακόμα και σε ναούς και σπήλαια. Δράση πολύχρονη, κολεκτιβιστική στον πυρήνα της, η οποία απέκτησε στα nineties και τον επιμέρους προσδιορισμό μιας μικρής, εναλλακτικής κοινότητας αυτοδιαχείρισης, συντηρώντας στα περίχωρα της ιαπωνικής πρωτεύουσας το Ghost House. Αμφιβάλλω αν τότε πίστευε έστω και ένας ότι δέκα χρόνια μετά ο Masaki Batoh θα ήταν στο εξώφυλλο του The Wire.
Το 2004 είναι η χρονιά που οι Ghost επιστρέφουν στο νέο αιώνα και στη δισκογραφία, με το 'Hypnotic Underworld', το πρώτο τους full-length album από το 1999 και έβδομο συνολικά. Το συγκρότημα είχε μετακινηθεί από το 1996 στο αμερικάνικο label της Drag City, όπου και παραμένει, όπως βλέπουμε. Η τωρινή τους σύνθεση περιλαμβάνει τους Masaki Batoh, Kazuo Ogino, Michio Kurihara, Junzo Tateiwa, Takuyuki Moriya και Taishi Takizawa. Ο Masaki Batoh είναι ο πνευματικός, και όχι μόνο, guru της μπάντας, είναι η ψυχή της. Ο κιθαρίστας Michio Kurihara δηλώνει ως ο μεγαλύτερος φαν του John Cipollina, και πιθανόν να είναι (μην ξεχνάμε και τα albums με τους Damon & Naomi). Από λεγόμενα του Taishi Takizawa, στο νέο δίσκο χρησιμοποίησαν δύο διαφορετικά στούντιο, ένα για τα ακουστικά και το άλλο για τα ηλεκτρικά όργανα. Τον περασμένο Ιούλιο, διαβάζω στα credits.

Hypnotic UnderworldΤο ογκώδες, ομότιτλο, τετραμερές track ανοίγει το cd, αυτοσχεδιαστικό και πειραματικό στο στυλ των Shalabi Effect στο πρώτο μέρος, που όμως ανεβαίνει σε ένα διονυσιακό όργιο ψυχεδελικής jazz στο δεύτερο και ακολούθως σε ένα σκληρό και συμπαγώς φορμαρισμένο επικό progressive στο τρίτο. Ιδιότυπα υπερβατική η διασκευή τους στο 'Hazy Paradise' των Ολλανδών Earth & Fire, η οποία αποδίδεται ως ένα στοιχειωμένο μπλουζ. Στα highlights τα δικά τους 'Piper', 'Holy Water' (δουλειά για βραβείο στις κιθάρες x2) και 'Ganagmanag', αλλά απλώς γέφυρες προς στο αποκαλυπτικό φινάλε με το 'Dominoes' του Syd Barrett, στο οποίο ο Masaki Batoh πήγε να καταργήσει μια ιδιοφυΐα. Ο καινούργιος δίσκος των Ghost σίγουρα δεν είναι ο κορυφαίος τους, αυτός ο τίτλος εκτιμώ ότι πρέπει να πάει σε κάποιον παλιότερο, ίσως το 'Lama Rabi Rabi' του 1996 (προσωπική προτίμηση, μην τη δέσετε και κορδόνι). Παραμένοντας εντούτοις ένα ευφάνταστο άκουσμα, ξεχωριστό, εγκεφαλικό και ενδοσκοπικό, καταδεικνύει δια της απαγωγής ότι ο κόσμος των αισθήσεων και μόνον είναι πολύ μικρός!


The isolationistΑπό τον κόσμο των πνευμάτων, σε αυτόν μιας μισακής γεωμετρίας, αφού το ονειρικό ξανά δεν λέει να μας αφήσει. Εδώ όμως είναι κομμάτι πια ενός πρωτίστως προσωπικού οράματος. Πρόκειται για το τρίτο album του Καναδού μουσικού (και καλλιτέχνη ψηφιακού βίντεο, επίσης) Mike D. Matheson ως Beef Terminal - σταθερά στο label της Noise Factory Records, όπου τον αφήσαμε. Στο παρόν, ο εκτελεστής είναι ένας μοναχικός κιθαρίστας που γράφει minimal instrumentals, στον κοντύτερο στο σήμερα συνδυασμό από Vini Reilly, Bruce Licher εποχής Scenic και πρώιμου Henry Frayne (Lanterna). Από το 1995, οπότε και ξεκίνησε αυτό το solo project στο Toronto, ο M. D. Matheson συνθέτει ερευνητικά. Αρχίζει να ψάχνει βασικές συγχορδίες, νότες και μελωδίες στην κιθάρα ή άλλοτε ρυθμούς στο drum machine μέχρι να βρει κάτι που να του αρέσει και μπορεί να δουλέψει με αυτό. Αργός τρόπος και επισφαλής να προκαλείς συνεχώς την έμπνευση, σίγουρα. Όταν όμως γεννάει tracks με τόσο εξαιρετική κινηματογραφική πλοκή όπως το 'January Sun', κανείς δεν ενίσταται. Άλλωστε στο γράψιμο πρέπει να έχει κάποιος υπομονή και προσμονή, όπως και στη ζωή, εξάλλου.
Το 'The Isolationist' cd λοιπόν, με τον υπέροχο πίνακα 'A Dog's Life' του Sean Yelland στο εξώφυλλο, είναι το πρώτο που ηχογραφήθηκε στο νέο στούντιο του M. D. Matheson (το αναφέρει ως Central Command) και ολοκληρωτικά σε computer. Overdubbed κιθάρες, drum machine και μερικά samples με διάλογους. Λιτά πράγματα. Ατυχώς συνέπεσε την περίοδο των ηχογραφήσεων να φύγει η μητέρα του, στην οποία και αφιερώνει τον δίσκο. Δεν ξέρω το πόσο, αλλά ασφαλώς αυτό, ως γεγονός και μόνον, είχε τη δική του ευθύνη για τη διάχυτη μελαγχολία και την απομονωτική, αποκομμένη εκφραστική αισθητική που ακολουθεί. Όχι δηλαδή ότι στους προηγούμενους δύο δίσκους του είχε διαφορετικό στυλ. Αντιθέτως, τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και πολύ από όταν παρουσιάσαμε το 'The Grey Knowledge'. Απλώς ωρίμασαν. Όσοι ψάχνουν τα albums του, πάντως, μπορούν να ανακουφιστούν, αφού μαθαίνω ότι η Cargo θα τα φέρει και τα τρία στην Ευρώπη. Πόσοι να' ναι, άραγε;


SubstantialΑπό τους God's Favorite Dog, Nonex, Tonetraeger, Music A.M. μόνος μπρος σε ένα πιάνο στα Twin Peaks στούντιο του φίλου του Adam Fuest, ανάμεσα στα πανέμορφα τοπία της καρδιάς του Brecon Beacons National Park στη Νότια Ουαλία. Αυτό ήταν το μακρύτερο σημείο του δρόμου που ακολούθησε ο Volker Bertelmann από το Dusseldorf για να εκπληρώσει την προσωπική του φιλοδοξία, να φτιάξει ένα album μόνο με μουσική για πιάνο. Ονόμασε το project αυτό Hauschka, υποθέτω από τον βαρύτονο βιρτουόζο του προ-προηγούμενου αιώνα Vincenzo Hauschka (δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο). Τιτλοφόρησε το album 'Substantial', το οποίο και κυκλοφόρησε τον περασμένο Φλεβάρη από την Karaoke Kalk.
Μπορεί στα πέντε από τα έντεκα συνολικά instrumental θέματα να συμμετέχει ο Stefan Schneider (των Mapstation, To Rococo Rot και Music A.M.) στο μπάσο και σε κάποια επιπρόσθετα synths, σε καμιά περίπτωση όμως αυτό δεν αλλάζει την ουσία του παρόντος δίσκου, ο οποίος είναι λιτά φτιαγμένος με κεντρικό όργανο το πιάνο. Για την ακρίβεια πιάνο και laptop, αφού τις μελωδίες από τα άσπρα και μαύρα πλήκτρα και δη με αυτούς ειδικώς τους ανέλπιστα pop προσανατολισμούς (με απώτερες σχέσεις με τον Erik Satie, αλλά δοσμένες με την σαφώς πιο σύγχρονη οπτική των Michael Nyman και Rachel Grimes), ακολουθούνται στην παραγωγή από ευγενικούς και διακριτικούς πειραματισμούς. Ο Volker Bertelmann δεν επιθυμεί την παραδοσιακή ασφάλεια που αναδύει η θέση προ του clavier. Βασίζει κάθε του track στην εναρκτήρια τάξη και αλληλουχία ήχων, την οποία στη συνέχεια προσπαθεί να επεκτείνει όσο μπορεί περισσότερο, χωρίς να γίνεται φλύαρος. Το 'Substantial' είναι ένα ευαίσθητο, λυρικό soundtrack, που όμως θα ήταν οξύμωρο να πούμε ότι πέτυχε να συμπυκνώσει και να εσωκλείσει σε μόλις σαράντα λεπτά τα όνειρα, και την ίδια τη ζωή, ενός πιανίστα. Τα προσέγγισε μόνο.

Claudio RocchettiΗρεμία τέλος. Τη σκυτάλη παίρνει ένας εξτρεμιστής "πλιατσικολόγος", ο Claudio Rocchetti. Γεννημένος το 1976 στο Bolzano της Ιταλίας, με background στη hardcore σκηνή και αφού πέρασε από το ψηφιακό, τρομοκρατικό DJ-ing στο group/κολεκτίβα/label Sonic Belligeranza (έχω υπόψη μου ένα 12'' του 2000), έφτασε πέρυσι στο 'The Work Called Kitano', ένα ημίωρο album για λογαριασμό της Bar La Muerte, σε πεντακόσιες κόπιες.
Ο Claudio Rocchetti είναι ένας τολμηρός soundmaker, του οποίου οι συνθετικές πρακτικές μοιάζουν με συρραφές σε νεκροτομείο. Είναι επίσης παλιατζής και λαφυραγωγός, αφού για τα μουσικά του τοπία χρησιμοποιεί από παλιούς δίσκους βινυλίου και σκονισμένα αναλογικά όργανα, μέχρι "ηχητικό" υλικό από παλιά ραδιόφωνα, γραμμόφωνα και άλλα τέτοια. Έτσι, δίπλα στους πραγματικούς ήχους από κιθάρες, πιάνο και διπλό μπάσο, στα εννιά θέματα του cd ο συνθέτης "παίζει" με pc, ταινίες, μικρόφωνα, turntables, dat. Και το κάνει με σαφείς τις επιρροές από την ηλεκτρο-ακουστική μουσική και με επίσης φανερή την αίσθηση ότι στην τελική μορφή συνέβαλλε
The Work Called Kitanoκαθοριστικά η computer επεξεργασία. Electro-crackles, έτσι χαρακτηρίστηκε κάπου το αποτέλεσμα. Plunderphonics, αλλού. Τι ωραία που παίζουμε όταν εφευρίσκουμε νέους όρους, ε; Πάντως, όντως δεν θυμάμαι να είχε βγει πρόσφατα κάτι τόσο ενδιαφέρον από την πειραματική ιταλική σκηνή, κάτι που να διατηρεί την ουσία του ακροάματος, έστω και στα όρια. Κομμάτια μουσικής, από κομμάτια, για να κάνουμε και ένα λογοπαίγνιο. Ήδη η Bowindo Recordings εκδίδει το ομώνυμο album των 3/4HadBeenEliminated, όπου μαζί με τον Claudio Rocchetti συμμετέχουν και οι Valerio Tricoli και Stefano Pilia. Να πω ότι από ένας έγιναν τρεις με τα ίδια μυαλά; Όχι, αφήνω απλώς να το φανταστείτε. Τα λέμε.
PLAY-LIST στήλης (το βαρόμετρο της έσω εντροπίας μου) :

1. DIE FARBEN - Sensory Specific Satiety
2. FIRST HUMAN FERRO - Guernica Macrocosmica
3. PAUL ROONEY - Songs & Routines book+cd
4. CITIES IN DESOLATION - Soundtracks For Ruins cd-r
5. CITIES IN DESOLATION - Space And Other Obsessions cd-r