Please, smile Mr. Dark!! #74


Simple PleasuresΟ Γερμανός Enrico Wuttke, ευτυχώς, ανήκει σε εκείνη τη μειονότητα των σύγχρονων μουσικοσυνθετών που διατηρεί κρατημένο ένα πολύ πλούσιο απόθεμα σε υλικό, παλιό και νέο. Ειδικά για τον συγκεκριμένο, η περίοδος 2000-2003 είναι μια σίγουρη δεξαμενή. Ωστόσο, αν και την εμπλουτίζει συνεχώς, επειδή και μόνον ανατρέχει και σταχυολογεί συχνότατα μέσα απ' αυτήν, δίνει την (εσφαλμένη, δε θέλει και πολύ κουβέντα) εντύπωση πως αναπλάθει όμοιες ιδέες σε παραλλαγές που σε αρκετές στιγμές οδηγεί τη θεματολογία του σε ενός είδους concept overlaping. Όπως λόγου χάρη το 'Hell 3' που ανοίγει το καινούργιο, φετινό του, Flim album με τίτλο 'Simple Pleasures', ένα θέμα που τα προηγούμενα μέρη του άνοιγαν και έκλειναν τα δύο του albums που έβγαλε στο παρελθόν στην Tomlab.
Βεβαίως, το πιο αναπάντεχο είναι πως αυτός ο δίσκος κυκλοφορεί από την Houston Party Records, ένα ισπανικό label από την Μπαρτσελόνα. Και υπενθυμίζει, αν και δεν το είχαμε ξεχάσει, ότι ο Enrico Wuttke είναι βασικά και πρώτα από οτιδήποτε άλλο ένας πιανίστας, ο οποίος κάποτε λάτρεψε τον Erik Satie, αλλά με τον καιρό ανακάλυψε και το laptop. Αναπόφευκτα, λοιπόν, κατά τις παρούσες ηχογραφήσεις του περασμένου Αυγούστου το προεξέχον όργανο στη μίξη ήταν το πιάνο. Και όταν χρειάστηκε οι γλυκοί, αλλά γεμάτοι ήχοι του να έχουν συνοδούς που να πιαστούν χέρι-χέρι στην απλή, μοναχική ευαισθησία των δέκα θεμάτων που προέκυψαν για το 'Simple Pleasures', δόθηκαν τρεις, διακριτικοί και κατ' επίφαση μπορούμε να πούμε, ρόλοι - στις κιθάρες του Jan Gronfeld, στο τσέλο του Markus Lobling και στο κόρνο του Harald "Sack" Ziegler. Συμπέρασμα: στο τέταρτο - Flim - album του, ο Enrico Wuttke εξέπεμψε από τη Δρέσδη το αδερφάκι του επίσης πρόσφατου 'Substantial' του Volker Bertelmann (Hauschka). Και πέτυχε συνολικά να απλώσει μια αύρα δυνατότερη και σε σημεία πληρέστερη από εκείνου. Συστήνεται σίγουρα σε όσους διαθέτουν φαντασία αρκετή ώστε να ανοίξει την κουρτίνα των όσων παίζονται από έναν πιανίστα και να δει πίσω της, ό,τι αυτός σμίγει και φαντάζεται. Μιλάμε για έναν μαγευτικό κόσμο.

Στη γειτονική Γαλλία, Παρίσι μεριά για την ακρίβεια, για έναν επίσης πολυδιάστατο κόσμο, αυτόν του jazz label της Space Time Records. Ο φορέας υπάρχει από το 1996. Νονός του υπήρξε ο βετεράνος πιανίστας Donald Brown, ο οποίος και συνέλαβε τη γέννησή του, λέγεται στα καμαρίνια μετά από ένα σόλο πιάνο κονσέρτο. Κάνα δυο χρόνια αργότερα μπήκε στο roster ο πνευστός (τρομπέτα/flugelhorn) Bill Mobley και τον ακολούθησαν και άλλοι μουσικοί, με πιο πρόσφατο έναν άλλο πνευστό (σοπράνο και τενόρο σαξόφωνο), τον Jean Toussaint. Οι τρεις παραπάνω, μαζί με την rhythm section των Essiet Essiet (μπάσο) και Billy Kilson (drums), τον Anga Diaz (percussions) και έναν τρίτο πνευστό (alto και σοπράνο σαξόφωνο), τον Gary Bartz, δημιούργησαν μια εκρηκτική μουσική μηχανή, που τη μια αποκαλείται Space Time Continuum, την άλλη Donald Brown & Continuum, την παρ' άλλη απλώς Continuum και άλλοτε...

Continuum Act One...Space Time All Stars (όχι, δεν μιλάμε για ομάδα μπάσκετ εδώ!), για να βρούμε επιτέλους κάτι έγκυρο (από το site της εταιρείας τους), αναφορικά με το φετινό, ντεμπούτο album τους 'Continuum Act One'. Μπορείτε να πιστέψετε ότι σε μια και μοναδική συνάντηση, στις 18/10/2003 στο Studio du Palais του Παρισιού αυτή η μπάντα ηχογράφησε οκτώ συνθέσεις, των μελών και μερικές διασκευές (με σημαντικότερη το 'I Have A Dream' του Herbie Hancock), και πέτυχε με τη μία κάτι τόσο σπουδαίο; Ένα αποτέλεσμα ομοιόμορφο, που ακούγεται όσο πρέπει κοσμοπολίτικο για να έχει γραφτεί στο Παρίσι, κουβαλώντας όμως ένα σαφέστατα αμερικάνικο groovy ρυθμό, νευρικό, και με πάμπολλα κλασικά στοιχεία από cool, latin και bop jazz. Κάλλιστα αυτό το set θα μπορούσε να έρχεται κατευθείαν από κάποια συναυλία, όπως συμβαίνει δηλαδή με το ένατο και τελευταίο track του cd, το οποίο ηχογραφήθηκε τρεις μέρες μετά τα υπόλοιπα στο "Jazz en Tete". Γραφικό και σύγχρονο μαζί; Κλασικό στη σύλληψη και ανυπότακτο ταυτόχρονα; Συντηρητικό και συνάμα φευγαλέα νεωτεριστικό στην παραγωγή και στις ενορχηστρώσεις; Και αναπάντητα να μείνουν όλα αυτά τα ερωτήματα το συμπέρασμα δεν αλλάζει: το 'Continuum Act One' είναι ένας πολύ μεγάλος δίσκος από τα θεμελιακά συστατικά της jazz της παλιάς σχολής, που όντας διαχρονικά, απλώς τυγχάνουν στη χρονολογία 2004. Έτσι ακριβώς οφείλει να είναι κάθε εξαιρετικό ντεμπούτο, γενικότερα. Συστήνεται ανεπιφύλακτα.


SubterraneaΚατεβαίνουμε στην Ιταλία για το δεύτερο album της συνεργασίας Oophoi & Tau Ceti, δύο αινιγματικών μονομελών projects. Το 'Subterranea' κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο από την Nextera, ένα μικρό label από την Τσεχία, σε χίλιες κόπιες. Στις έξι μακροσκελείς συνθέσεις του οι ιθύνοντες επιθύμησαν να φυλακίσουν την απεραντοσύνη ενός αχανούς, κοσμικού ambient, με επιρροές από Brian Eno, Steve Roach και Vidna Obmana, και τις εμπνεύσεις τους από ένα βιβλίο για τον ασιατικό μύθο του υπόγειου βασιλείου Agharti (πιθανόν το 'The Lost World Of Agharti' του Alec MacLellan), αρνούμενοι πεισματικά να υποκύψουν στις δεσμεύσεις της πραγματικότητας. Ο πρώτος, Gianluigi Gasparetti το όνομά του, έχει να επιδείξει από το 1995 μια τεράστια δισκογραφία, αποτελούμενη από περιορισμένες εκδόσεις, κυρίως σε format cd-r. Φεύγοντας δε μακριά από τη Ρώμη, έστησε το δικό του στούντιο (The Kiva) - ψηλό, ξύλινο ταβάνι, πέτρινοι τοίχοι με σιδερένιους πυρσούς, παραδοσιακά χαλιά, περίεργη ακουστική - ένα μικρό, αλλόκοτο κόσμο, δηλαδή. Παράλληλα, είναι και ο εκδότης του e-zine Deep Listenings από το 1993. Μια επίσκεψη στη σελίδα www.deeplistenings.it αρκεί για να δείτε περί τίνος πρόκειται. Ο δεύτερος συμμετέχων είναι ο Enrico Cosimi, ομοίως ένας ηχητικός γλύπτης του σύμπαντος και των ενδοσκοπικών του αντανακλάσεων. Αμφότεροι έχουν αποποιηθεί στη μουσική τους το κινητικό κέρδος και αρέσκονται στις αργές αναπτύξεις, χωρίς ρυθμό. Τα θέματα του cd χτίζονται πάνω σε αναλογικά synths και στολίζονται με υπόκωφους ήχους από φλάουτα, κρουστά, ακόμη και κοχύλια, πέτρες, κρυστάλλους. Οι δυο τους εκτελούν οτιδήποτε ακούγεται σ' αυτό και μόνον στο closing track 'The Chamber Of Eternity' συμμετέχει ως guest ο Klaus Wiese (πρώην μέλος των Popol Vuh) στα singing bowls, με τον ιδιότυπο, μακροσκελή ήχο τους που φέρνει σε ασιατική θρησκευτική τελετή. Ευχαριστήρια ασφαλώς δίνονται, ευθέως στον Edoardo Ciceri για το ProTools και εμμέσως στην Alessandra Clini για το artwork, σύντροφο του Gianluigi Gasparetti. Πού ταξιδέψαμε όμως εντέλει στα εξήντα επτά λεπτά του cd; Στις άφταστες κοσμικές αχτίδες ή στο επίσης απύθμενο του δικού μας εσώτερου; Ένα ερώτημα του οποίου την απάντηση αναζητούμε μέχρι να μας καταβάλει η νάρκωση αυτής της μουσικής. Μετά, θα έλεγα ότι το ξεχνάμε.


We dont know why but we do itΚαι κλείνουμε για σήμερα επιστρέφοντας εκεί από όπου ξεκινήσαμε, στη Γερμανία. Για την αφεντιά του νεαρού Christophe Stoll. Κάποτε στη θέση του drummer των Motorambo, το 2000 μετακόμισε στο Αμβούργο. Συγχρόνως ανακάλυψε ξανά την παλιά του αγάπη για τον ηλεκτρονικό ήχο, έκανε τράμπα το γερασμένο του Atari για χάρη ενός Mac και "κρύφτηκε" πίσω από το project Nitrada. Μετά από ένα ep το 2002, το φετινό 'We Don't Know Why But We Do It' είναι το ντεμπούτο album του για λογαριασμό της 2.nd Rec, η οποία εδρεύει επίσης στην ίδια πόλη. Οι πολλοί συμμετέχοντες δείχνουν πως ο Christophe Stoll δεν κρύβει ότι του λείπει η δομή μιας μπάντας. Εντούτοις, επί της ουσίας συγκρότημα στο παρόν δεν υπήρξε. Ξεκίνησε στέλνοντας τα προσχέδια των κομματιών του στους καλεσμένους, περίμενε τις απαντήσεις τους και δούλευε πάνω σε αυτές. Με την σκοτσέζα Kaye Brewster ας πούμε δεν βρέθηκε ποτέ. Η συνεργασία τους που κατέληξε στα φωνητικά του 'Fading Away' έγινε μέσω internet. Αντιθέτως, ο Jukka Reverberi ταξίδεψε στο Αμβούργο για να ηχογραφήσει τις κιθάρες για το ίδιο τραγούδι. Αυτός είναι και το δεύτερο μέλος των Ιταλών label-mates Giardini di Miro που παίζει στο δίσκο. Ο άλλος είναι ο Corrado Nuccini. Προσθέστε και τους Francesco Cantone (Tellaro, Twig Infection), Simona Minniti και Nina Sophie Schwabe και έχετε όλο το guest team.
NitradaΗ τελική επεξεργασία του υλικού έγινε στο πεπαλαιωμένο αναλογικό radio mixing deck του Paul Kominek (a.k.a. Turner), ενώ το artwork του δίσκου χρωστάει τα πάντα στην εξαιρετική φωτογραφική δουλειά του Henning Bock.
Ο Christophe Stoll μοντάρει εδώ πολλά στοιχεία (σύγχρονη pop, θορυβώδη breakbeats, επί το πλείστον χαμηλών bpm, σκοτεινές μελωδίες, field recordings) και εναλλάσσει τραγούδια με instrumentals, δείχνοντας την καταλυτική επίδραση των The Notwist στη γραφή του. Ένα 'Star Today' όμως ή ένα 'Fading Away' δεν επαρκούν να τους φτάσει. Απλώς κεντρίζουν.

PLAY-LIST στήλης (το βαρόμετρο της έσω εντροπίας μου):

1. ELIZABETH ANKA VAJAGIC - Stand With The Stillness Of This Day
2. CORKER CONBOY - Radiant Idiot
3. EZ T - Goodbye Little Doll
4. CERBERUS SHOAL - Bastion Of Itchy Preeves
5. FRUTO 5 - Five Years Playing The Cubes cd-r