Please, smile Mr. Dark!! #76


Rosy ParlaneΌσοι παρακολουθούν τις κυκλοφορίες της Ecstatic Peace, το label του Thurston Moore, θα θυμούνται ασφαλώς τα δύο albums των Thela, ενός πειραματικού τρίο από το Auckland της Νέας Ζηλανδίας. Σε εκείνο το συγκρότημα έπαιξε μουσική για πρώτη φορά ο Rosy Parlane. Ήταν το 1993 και η θέση του άλλαζε από τα drums στο πιάνο και τούμπαλιν. Διαλύθηκαν το 1997 και τον επόμενο χρόνο αυτός μαζί με τον Dion Workman, (επίσης πρώην μέλος τους) σχημάτισαν το ντουέτο των Parmentier. Μετακομίζοντας στη Melbourne της Αυστραλίας, οι δυο τους ξεκίνησαν και το δικό τους label, τη Sigma Editions, στο οποίο ο Rosy Parlane κυκλοφόρησε τα πρώτα δύο προσωπικά του albums. Ένα ακόμη, το 'Live', σε συνεργασία με τον Christian Fennesz, εκδόθηκε από ένα άλλο αυστραλέζικο label τη Synaesthesia. Φέτος στον τρίτο του solo δίσκο - 'Iris' ο τίτλος του - τον βρίσκουμε στη λονδρέζικη Touch.

IrisΜπορεί οι ρίζες του Rosy Parlane να είναι στη Νέα Ζηλανδία και στο πρωτοποριακό rock, ο ίδιος, όμως, πέρασε αρκετά από τα τελευταία δέκα χρόνια ταξιδεύοντας με ένα laptop. Η Αυστραλία ήταν η μια στάση του. Το Ενωμένο Βασίλειο η άλλη. Σήμερα έχει επιστρέψει εκεί απ' όπου ξεκίνησε, στο Auckland. Τα μουσικά του εργαλεία περιλαμβάνουν πιάνο, όργανο, κιθάρες, samples και ψηφιακή επεξεργασία. Χωρίς αυτή την τελευταία δεν θα ακούγαμε το αποτέλεσμα του 'Iris' - μια ενότητα των πενήντα λεπτών και τριών θεμάτων, που ο συνθέτης, στην προσπάθειά του να αποστασιοποιηθεί από την όποια γλώσσα, τα αφήνει άτιτλα, δίνοντάς τους μόνο αριθμούς. Άλλωστε, ήδη αυτό το cd έχει σπάσει τους φραγμούς ενός καθωσπρέπει νοούμενου instrumental δίσκου προς κάτι που ανάγει τη μουσική σε ένα κοσμικό σύμπλεγμα από ήχους, παραταγμένους, μεταμορφωμένους, αναπτυγμένους σε παγερά soundscapes. Γι' αυτό, πιθανώς, αναφέροντας τα μουσικά όργανα που χρησιμοποιούνται δεν λέμε τελικώς τίποτα από όσα αυτό το album περιέχει. Η επεξεργασία των ήχων αποτελεί ένα στάδιο ισοδύναμο με τη σύλληψή τους. Μια πειραματική (drone ambient; μπορεί) πρόταση που ξεχωρίζει. Εξαιρετική για ακόμα μια φορά, επίσης, η φωτογραφία του Jon Wozencroft στο ένθετο.


IszoloscopeΠώς όταν προς την επίτευξη ενός οποιουδήποτε σχεδίου η υπερβολική προσήλωση και δύναμη σκέψης προετοιμάζοντάς το κινδυνεύουν να το καταστρέψουν; Με καρμπόν κάτι τέτοιο ισχύει για την περσινή συνεργασία των Ah Cama-Sotz / Iszoloscope - ένα cd με τίτλο 'Camanecroszcope: Echoes Ov Who Lieth Dead But Ever Dreameth', επηρεασμένο από τη μυθολογία του H. P. Lovecraft και το περίφημο 'Necronomicon'. Πίσω από αυτά τα projects κρύβονται, για την ιστορία, ο Βέλγος Herman Klapholz και ο Καναδός Yann Faussurier, αντιστοίχως. Και ήδη το καθένα αριθμούσε μια σημαντική δισκογραφία. Η ηχογράφηση, παραγωγή και μείξη του παρόντος έγιναν μεταξύ άνοιξης και καλοκαιριού 2003 σε δύο στούντιο (Terra Inhibita, Βέλγιο και R-Signal, Καναδάς) και κυκλοφόρησε τον περασμένο Νοέμβριο στο "ειδικό" label της Spectre από την Antwerpen του Βελγίου. Από τις χίλιες cd κόπιες της έκδοσής του, οι μισές έρχονται σ' ένα oversized digipack με ένθετο booklet. Πηγαίνοντας στο αμιγώς μουσικό μέρος αρκεί να γραφτεί εδώ ότι έχουμε ένα σχεδόν ωριαίο dark ritual ambient concept, που ταιριάζει απόλυτα με τις σκοτεινότερες στιγμές της σουηδικής Cold Meat Industry και της ιταλικής Old Europa Cafe. Περί αυτού πρόκειται. Πραγματικά, οι δύο εμπλεκόμενοι κατάφεραν να ανασύρουν από τη μνήμη διάφορα ξεχασμένα. Η ειρωνεία είναι πως αμφότεροι έχουν δώσει μόνοι τους albums με αποτελέσματα μεγαλύτερης αξίας, ενώ στο παρόν και όντες καθηλωμένοι σε ένα αβυσσαλέο κεντρικό θέμα, αστοχούν, καταφέρνοντας απλώς να αμβλύνουν το αδύνατο της ουτοπίας. Το ίδιο, βεβαίως, έκανε και ο Αμερικανός συγγραφέας που το ενέπνευσε. Αυτός ο συγχρονισμός είναι που λειτουργεί εδώ ως ελαφρυντικό, αλλά δεν ξέρω αν αυτό είναι τελικώς και επιτυχία. Πάντα τα μεγάλα έργα θα ξεχωρίζουν από τα μικρά από το αν επιδέχονται ή όχι πολλές ερμηνείες και αναγνώσεις. Δυστυχώς, φοβούμαι πως στο παρόν προσμετρήσαμε μόνο μία.


ZonktΟ Laurent Perrier είναι ένας Γάλλος με πλούσιο μουσικό βιογραφικό. Ας πούμε πως η ιστορία του ξεκινάει όταν το 1986 μπήκε στην κολεκτίβα των Nox, ένα βιομηχανικό σχήμα με επιρροές από Einsturzende Neubauten και Killing Joke - παίζοντας κρουστά, κιθάρες και τραγουδώντας. Το 1988 ίδρυσε το label της Odd Size, το οποίο λειτούργησε παραλλήλως και ως δισκοπωλείο, κάπου στο Παρίσι, αλλά και ως mail order με έμφαση στην ηλεκτρονική και experimental μουσική. Μέχρι το 1998, οπότε και διέκοψε, εξέδωσε συνολικά είκοσι τίτλους. Το πρώτο του solo project το σχημάτισε το 1997. Το ονόμασε Cape Fear. Μετακινούμενος από τα industrial break-beats προς λιγότερο σκοτεινά τοπία με ευθείς, αλλά περίπλοκους ρυθμούς και στοιχεία από minimal και electronic dub, εκείνο το project μετουσιώθηκε και έδωσε τη συνέχεια του σε αυτό που από το 1999 μας συστήνει ως Zonk't. Αυτό είναι το θέμα μας σήμερα και ειδικώς το περσινό, δεύτερο, album 'Itching', το οποίο κυκλοφόρησε στα μέσα του περασμένου Οκτώβρη στην ομοεθνή Brume Records. Ένας, λοιπόν, από εκείνους τους ηλεκτρονικούς δίσκους που μέσα τους έχουν χωνέψει οτιδήποτε υπάρχει ή μπορεί να φανταστεί κάποιος ανάμεσα στους Kraftwerk, Pan Sonic, Scorn και Plastikman. Πειραματική διάθεση, χαρακτηριστικοί acid ήχοι από τα Roland, υπνωτικό μπάσο - ο Bernard Ducayron είναι ο μόνος άλλος μουσικός που έχει συνδεθεί με αυτό το project - soft electro, lo-fi electronics, χαλαρωτικό ambient είναι κάποια μόνο από τα στυλ που ο Laurent Perrier εντρύφησε στο Odd Sound στούντιο, συνθέτοντας τα έντεκα original θέματα του cd. Στο φινάλε συμπεριέλαβε και δύο mixes, των Flint Glass και Oil 10, σε ισάριθμα παλιότερα tracks του. Εν κατακλείδι, το 'Itching' είναι ένα cd που οι φίλοι της σύγχρονης ηλεκτρονικής σκηνής θα βρουν ουσιαστικό, εκφραστικό και βαθιά περιεκτικό, χωρίς να μπορεί ωστόσο να θεωρηθεί νεωτεριστικό. Απλώς ανακεφαλαιώνει με αξιοθαύμαστη δεξιότητα το παρελθόν και το δένει με τα τωρινά ρεύματα και τις προσωπικές αντιλήψεις του ιθύνοντα, ώστε όπως και αν ειδωθεί να παραμένει πρωτίστως μοντέρνο. Το ότι ο Laurent Perrier έχει ηχογραφήσει εναλλακτικά και ως Heal, κρατήστε το επί του παρόντος μόνο ως πληροφορία. Συνιστάται.


The Acoustic Jazz QuartetΗ jazz, τώρα, είναι ήδη γνωστό ότι αποτελεί την ειδικότερη εκείνη περίπτωση μουσικής που το παρελθόν πάντα θα αντανακλάται στο παρόν. Ιδιαίτερα όταν, όπως εδώ, οι εμπλεκόμενοι μουσικοί έχουν ήδη μια σημαντικότατη εμπειρία. Εξαρχής, την ιδέα για να δουλέψουν σε μια μπάντα μαζί τη συνέλαβαν οι Jamie Findlay - κιθάρα και Zac Matthews - μπάσο το 1996, μετά από κουβέντα (τι άλλο;) Η πρώτη επιλογή για τη θέση του drummer ήταν ο Dean Koba. Οι δύο τελευταίοι, εξάλλου, είχαν μόλις παίξει σε ένα session, στο οποίο συμμετείχε και ο David Sills - σαξόφωνο. Αυτός προτάθηκε να γίνει το τέταρτο μέλος του κουαρτέτου. Ψάχνοντας δε ένα όνομα που να δηλώνει αμέσως το ύφος του ήχου τους συμφώνησαν στο, μάλλον πανεύκολο, The Acoustic Jazz Quartet. Το ντεμπούτο album τους κυκλοφόρησε στη Naxos Jazz το 1999, για να ακολουθηθεί μόλις πέρυσι από το 'Origin' στην Origin Records από το Seattle.

OrganicΗ jazz παράδοση της Δυτικής Ακτής δεν είχε ποτέ της ούτε τους groovy ρυθμούς εκείνης του Brooklyn, ούτε τον πειραματισμό εκείνης του Chicago. Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει πως περιμέναμε από τα vamps που ηχογράφησαν οι The Acoustic Jazz Quartet στις 17 & 18/10/1999 στο Bakery του Hollywood αυτή την όμορφη σύμπραξη νυχτερινού αισθησιασμού - οι κιθάρες του Jamie Findlay περιπλέουν σε μια καθαρή, ακριβή ακουστικότητα που αλλάζει μπρος-πίσω ρόλους με το cool σαξόφωνο του David Sills - και τις έντονες επιρροές από τη βραζιλιάνικη bossa nova που συχνά ανακατεύουν. Δέκα tracks περιέχει το cd. Τουλάχιστον τα 'Bigs' και '12-9' είναι αυτά που πρέπει να θεωρήσουμε ως την ολοκλήρωση όσων ακριβώς είχε στο μυαλό της ως στόχους αυτή η μπάντα. Και όντως κερδίζουν πολλά περισσότερα από μερικά εύσημα που, με άλλον τρόπο, σε σύντομο χρόνο θα ξεχνιόνταν. Καλή, κλασική τρόπο τινά, παραδοσιακή jazz, χωρίς μεγάλες ανατροπές, οπότε και αξιώσεις. Αυστηρά για τους φίλους του είδους, αν και από καιρό δεν πιστεύω πια σε ανάλογους διαχωρισμούς.

PLAY-LIST στήλης (το βαρόμετρο της έσω εντροπίας μου) :

1. BARAK MOFFITT - Consumers All
2. VAGABOND ORCHESTRA - Little Horses cd-r
3. ENCRE - Flux
4. ERIK HINDS - Khonsay
5. CRANES - Particles & Waves