Please, smile Mr. Dark!! #85



NachtΌπως είχα γράψει και στην προ λίγων μηνών κριτική μου για το μοναδικό τους album 'M.=Addiction' του 2002, οι Dictaphone είναι βασικά project του Oliver Doerell, Βέλγου ηλεκτρονικάριου από τις Βρυξέλλες, που από το 1991 μένει στο Βερολίνο, και του ελβετικής καταγωγής πνευστού Roger Doring. Διαβάστε σήμερα τη μικρή περιπέτεια που οδήγησε στο 'Nacht Ep', ένα 12'' βινύλιο που κυκλοφόρησε την άνοιξη η City Centre Offices και το οποίο προεκτείνει με τον καλύτερο τρόπο την αισθητική εκείνου του ντεμπούτο σε τέσσερα νέα tracks στις 45 στροφές. Απολογούμαι με την ευκαιρία και για ένα κενό πληροφόρησης: οι δύο τίτλοι της δεύτερης πλευράς δεν είναι revisions από το album, όπως είχα αναφέρει τότε.
Όλα ξεκίνησαν όταν ο Doring συνευρέθηκε με τους Stephan Wohrmann (drums) και Piotr Rybkowski (μπάσο) σε κάνα δύο sessions ως τρίο. Αυτό κάπου στο Βερολίνο, την τελευταία διετία. Χρειάστηκε μόνον να ακούσει ο Oliver Doerell, αμέτοχος αρχικώς, ό,τι είχαν γράψει οι τρεις για να αποφασίσει να στρωθεί στη δουλειά

Dictaphoneμέχρι να το τελειώσει. Και μάλλον δεν πρέπει να δυσκολεύτηκε και πολύ. Οι πρώτες ηχογραφήσεις των δύο θεμάτων της α' πλευράς ('Peaks', 'Warszawa w Nocy') λέγεται πως έγιναν με μικρόφωνα που κρέμονταν από το ταβάνι του δωματίου που έκανε τις πρόβες του το τρίο. Έμπνευση για το 'Peaks' στάθηκε το θέμα της περίφημης τηλεοπτικής σειράς του David Lynch, κάτι που διαπιστώνεται και στο άκουσμα. Γενικώς, θα έλεγα πως στο 'Nacht Ep' βγαίνει πολύ έντονα η κινηματογραφική διάσταση των Dictaphone και το φλερτ τους με το ατμοσφαιρικό στοιχείο. Είναι ένα extended που ξεφεύγει τόσο στη σύλληψη, όσο και στην εκτέλεση από εκείνες του προκατόχου του, έστω και αν δεν συμμετέχει σ' αυτό μια Malka Spigel. Προσωπικά, το θεωρώ επιβεβλημένο συμπλήρωμα, οφείλω να πω, όμως, ότι μικρή σχέση ύφους έχει με το μεταγενέστερο 'Gehen', το δίσκο που έβγαλαν οι Doerell και Wohrmann ως Swod στο ίδιο label. Εκεί μίλησε πολύ το πιάνο.



Rain by high lanternΟ Joe Shetcliffe, τώρα, είναι ένας πολυτάλαντος, ιδιοφυής νεαρός από το Brighton, μόλις είκοσι χρονών. Ήδη από τα δεκαπέντε του ήταν ένας MC που έβγαινε σε διάφορα gigs με ονόματα όπως αυτό του Sage Francis, ενώ συμμετείχε και ως μέλος στους Mummy Fortuna's Theatre Co. Όταν, όμως, άρχισε να γράφει solo, υιοθετώντας το όνομα Sketchie, έβαλε το hip hop στο καναβάτσο. Ασχέτως αν το φετινό του ντεμπούτο long player με τίτλο 'Rain By High Lantern' αποτελεί καλοκαιρινή κυκλοφορία της Lumenessence Recordings, label του είδους (για την ιστορία είχαν προηγηθεί και δύο 12'').
Ο Sketchie ξεδιπλώνει στα δώδεκα instrumentals του δίσκου μια ανήσυχη και ρομαντική φύση, στις πτυχές της γραφής της οποίας αφομοιώνονται επιρροές από Radiohead και Sigur Ros, μέχρι Hood και DJ Shadow, αλλά και από κλασικούς κινηματογραφιστές όπως οι Philip Glass και Ennio Morricone. Και όλα αυτά χωρίς να υπερισχύει κάποια καταλυτικά. Χωρίς να γίνεται ταυτότητα. Το νεαρό της ηλικίας του δυναμώνει ακόμη περισσότερο τις ενδείξεις πως εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα σπάνιο μουσικό ταλέντο, σχεδόν μεγαλοφυές. Το να πιάσουμε επακριβώς τους συνθετικούς του ερεθισμούς προς το παρόν θα ήταν αδύνατο. Λείπουν οι βαθύτερες πηγές. Αν και παίζει

Sketchieόλα τα όργανα μόνος του, από πλήκτρα, κιθάρες μέχρι drums, και κάνει, επίσης, τόσο το programming, όσο και την παραγωγή, το αποτέλεσμα ακούγεται πλήρες και σφριγηλό, χωρίς ελλείψεις. Φωνητικά δεν υπάρχουν. Έστω και αν εδώ και εκεί ακούγεται η φωνή του, αυτή λειτουργεί απλώς ως ένα επιπλέον όργανο στο χτίσιμο των μελωδιών και των εντάσεων. Και το 'Rain By High Lantern', όντως, βρίθει από αυτά τα δύο συστατικά στοιχεία, όπως και κάθε άλλη μεγάλη μουσική. Ο Shetcliffe θα περιοδεύσει γι' αυτό του το προσωπικό album ως μέλος μιας μπάντας που θα περιλαμβάνει και ένα φίλο από τα παλιά, τον Mr. Cooper. Δεδομένου ότι αυτός ο εξαιρετικός δίσκος έσκασε σε ανύποπτο χρόνο και από το πουθενά και δεδομένου, επίσης, ότι ήδη μιλάμε για ένα από τα σημαντικότερα cd της τρέχουσας χρονιάς, απαιτείται να αναγνωρίσουμε τον Sketchie και ως τη μεγαλύτερη πρόσφατη μουσική έκπληξη. Ξεχάστε ό,τι άλλο κάνετε και βγείτε στο ψάξιμο. 1ο must.



PookaΗ προηγούμενη περίπτωση κολλάει πολύ καλά και μ' αυτήν του Νορβηγού Lars Horntveth. Θέμα κοινής αύρας. Αν και εικοσιτριάχρονος, λοιπόν, ο Horntveth μετράει ήδη τέσσερα albums και μια πολύχρονη δράση με τους Jaga Jazzist, τη σπουδαία αυτή μπάντα από το Tonsberg (προάστιο του Oslo), που οριοθέτησε ένα άλλο επίπεδο για την ευρωπαϊκή jazz, τα' χουμε ξαναπεί. Στα τέλη του καλοκαιριού η Smalltown Supersound έβγαλε και το πρώτο του solo με τον τίτλο 'Pooka', δανεισμένο από τον ομώνυμο χαρακτήρα της ταινίας 'Harvey' του αμερικανού σκηνοθέτη Henry Koster (από τις αρχές των fifties).
Τον Lars Horntveth τον μάθαμε στους δίσκους των Jaga Jazzist ως ένα συνθέτη με φαντασία και έναν άψογο τεχνικά πνευστό. Στο παρόν αδράχνει τις συμπτώσεις και μας εκπλήσσει με τις ικανότητές του και αλλού - στις ακουστικές και ηλεκτρικές κιθάρες, στο μπάσο, στο πιάνο, στα πλήκτρα και στο βιολί, δείχνοντας μια πολυσχιδή

Lars Horntvethμουσική προσωπικότητα. Εκτός από τα προγραμματισμένα beats, όπου υπάρχουν, η μουσική ηχογραφήθηκε εξ' ολοκλήρου ζωντανά στο Duper Studio του Bergen τον περασμένο Νοέμβρη. Τα περισσότερα όργανα ήδη αναφέραμε πως παίζονται απ' τον ίδιο τον Horntveth. Πρέπει, εντούτοις, να πούμε ότι τα θαυμάσια μέρη των εγχόρδων εκτελούνται από ένα οκταμελές ensemble, από τέσσερα βιολιά, δύο βιόλες και άλλα τόσα τσέλα, που διευθύνει, επίσης, ο ίδιος και το οποίο εκτελεί από παρτιτούρα. Το αποτέλεσμα στα οκτώ instrumental tracks του cd είναι πολυσύνθετο και γεμάτο ηχητικές φιγούρες που συνδυάζουν τον ήχο της σύγχρονης σύνθεσης ορχηστρών όπως οι Kronos Quartet και Penguin Cafe Orchestra, το μοντέρνο στυλ συνθετών σαν τον Yann Tiersen, τους Cinematic Orchestra, αλλά και τη φιλμική υπόσταση της Bjork. Και, ασφαλώς, αποκλίνει πάρα πολύ από τα groovy vibes του group του, μοιάζοντας περισσότερο με ένα φανταστικό soundtrack - αν κι είναι τόσο χαρακτηριστικό το γλυκό παίξιμο του Lars Horntveth στο σαξόφωνο και στο κλαρινέτο που το μυαλό δεν ξεχνάει ουδέποτε τους Jaga Jazzist. Το 'The Joker', που κόπηκε ως single, περιέχει remixes από Mental Overdrive και Four Tet. Εξαιρετικό album, το οποίο παντρεύει τη σπάνια ομορφιά της φόρμας με το εσωτερικό βάθος της ψυχής. Ψάξτε το μαζί με το προηγούμενο για να γλιτώσετε χρόνο. 2ο must.



Charles AtlasΤέλος, μερικές σελίδες από τον βίο του Charles Wyatt: Το 1999 άφησε τους Piano Magic, μετά τις ηχογραφήσεις για το 'A Trick Of The Sea', και την Αγγλία, για την Αμερική. Με τον Matt Greenberg είχαν βρεθεί δυο χρόνια νωρίτερα στους Dart, ένα group που έγραψε για την Che. Με τον Wyatt να μένει στο Chicago και τον Greenberg στο San Francisco, οι δύο μουσικοί άρχισαν να μοιράζονται κάποια sessions περνώντας ολόκληρες νύχτες μπρος στα pc τους. Το όνομα που διάλεξαν για το κοινό τους project ήταν Charles Atlas, πιθανολογώ από το ψευδώνυμο που εφηύρε για τον εαυτό του ένας από τους πρώτους bodybuilders, ο Angelo Siciliano, στις αρχές 20ου αιώνα. Όταν στα τέλη του 2000 ο Charles Wyatt μετακόμισε και αυτός στη Δυτική Ακτή άρχισαν πια να συνεργάζονται και στο στούντιο. Όπως και οι Piano Magic, οι Charles Atlas, ιδίως στις αρχές τους, είχαν ένα ρευστό lineup. Από το 2002 έχουν σταθεροποιηθεί πλέον σε τρίο με την είσοδο του Sacha Galvagna, ενός ακόμη μετανάστη από τη Γηραιά Αλβιόνα, παλιότερα στους Rosa Mota της Mute.


To the dustΚατά τις ηχογραφήσεις για το φετινό, πέμπτο, album τους με τίτλο 'To The Dust: From Man You Came And To Man You Shall Return' ο Wyatt ζούσε στη Νέα Υόρκη, μακριά από τους υπόλοιπους. Αρχικώς το συγκρότημα είχε φανταστεί αυτό το δίσκο ως ακουστικό. Τελικώς, ο ήχος του εμπλουτίστηκε με μερικές εξέχουσες συμμετοχές, αυτές των Leann Wright (φλάουτο), Zoe Keating (των Rasputina, τσέλο) και Jose Alvarez (τρομπόνι), ο οποίος έκανε και τις ηχογραφήσεις. Αν και αποτελεί επί το πλείστον ένα instrumental cd, η Odessa Chen ξεχωρίζει για τα φωνητικά της στο 'Edith'. Το album βγήκε από την Ochre Records από το Cheltenham. Η εύθραυστη, ονειρική του ανάπτυξη, ωστόσο, φέρνει μαζί τον ήχο της Jessica Bailiff της Kranky, τους Set Fire To Flames, ένα άλλο σχήμα της Ochre, τους Marconi Union και μερικούς δίσκους της Resonant. Από τις φετινές κυκλοφορίες κάτω από την ετικέτα "slow-core/post-rock", η παρούσα είναι μακράν και η πιο ουσιαστική, περίτεχνη και ενδοσκοπική. Φαντασμαγορικό και ταξιδιωτικό σε διάθεση album που θα "παίξει" στις ανασκοπήσεις της χρονιάς, εφόσον ακουστεί, τόσο, ώστε να διαλευκανθεί πλήρως. Μια επιλογή για να αναθεωρηθούν τα περί αναβιωτικού progressive. Και 3ο must; Ε, πολύ πάει ...

PLAY-LIST στήλης (το βαρόμετρο της έσω εντροπίας μου) :

1. CHARLES ATLAS - To The Dust: From Man You Came And To Man You Shall Return
2. MEDESKI MARTIN + WOOD - End Of The World Party (Just In Case)
3. VARIOUS ARTISTS - A Tribute To Current 93
4. HARPER LEE - All Things Can Be Mented
5. PS STAMPS BACK - Absence cd-r