Please, smile Mr. Dark!! #86


Medeski Martin and WoodΟι Medeski Martin + Wood έχουν και στη χώρα μας αρκετούς οπαδούς. Προσωπικά, θα άφηνα κατά μέρος στην παρούσα φάση επίθετα όπως "φανατικούς" ή "σκληροπυρηνικούς". Μην τρελαθούμε, κιόλας, σε τέτοια ηλικία. Όλοι αυτοί, λοιπόν, ακούγοντας τον πολυεπίπεδο, ξεσηκωτικό ρυθμό του 'Anonymous Skulls' που ανοίγει το 'End Of The World Party (Just In Case)', και πολύ περισσότερο το ομότιτλο track που το ακολουθεί και το 'Mami Gato' κάπου στη μέση, θα ψάχνουν πού πήγε τελικώς ο παλιός πειραματισμός της μπάντας. Και, ναι, ίσως βρουν τη νέα τους δουλειά αναλογικά πολύ acid pop. Ως λογική συνέχεια, πάντως, του προ διετίας 'Uninvisible', ο φετινός τους δίσκος μπορεί να σταθεί.
Γέννημα θρέμμα της downtown jazz σκηνής του Brooklyn, οι MM&W σχηματίστηκαν στη Νέα Υόρκη το 1991 από τους John Medeski (πλήκτρα), Billy Martin (τύμπανα, κρουστά) και Chris Wood (μπάσο). Στη δεκατριάχρονη πορεία τους μέχρι σήμερα έχουν γράψει, αν δεν με προδίδει η μνήμη μου (όπως πολλάκις διαπιστώνω τελευταία), τουλάχιστον δέκα albums, μαζί με το παρόν - τα πέντε πρόσφατα σερί για την ιστορική
End Of The World PartyBlue Note. Ο John King (των Dust Brothers), που κάνει την παραγωγή στο καινούργιο τους, έχει φέρει στον ήχο του τρίο έναν σύγχρονο αέρα και μια δομημένη ανάπτυξη, περίπλοκη σίγουρα, αλλά και κατά πολύ λιγότερο αυθόρμητη από ό,τι στο παρελθόν. Αν και έχει τις στιγμές του, το 'End Of The World Party (Just In Case)' δεν είναι, ούτε και θα είναι ποτέ, ο πιο αγαπημένος μου δίσκος τους. Τη θέση αυτή κατέχουν το ζωντανό 'Tonic' και το 'Shack-man', μέχρι νεωτέρας, αν και αυτό αναβάλλεται εδώ και τέσσερα χρόνια. Στους εξέχοντες συμμετέχοντες του cd, ωστόσο, αξίζει να αναφέρουμε για ακόμη μία φορά τον Marc Ribot (κιθάρες) και τους πνευστούς Steven Bernstein (των Sex Mob, τρομπέτα) και Briggan Krauss (σαξόφωνο). Με μια αμερικάνικη περιοδεία με τους The Roots και την πολύ πρόσφατη re-mastered επανακυκλοφορία των 'Farmer's Reserve' και 'Notes From The Underground', δύο χαρακτηριστικών albums της πρώτης περιόδου τους, όλα δείχνουν ότι η χρονιά που τελειώνει περιείχε μπόλικη δράση για τους MM&W. Αυτό, όμως, δεν συνεπάγεται πως το παρόν cd θα βρει εύκολα και κοινό έξω από τους φανατικούς τους. Καμιά απορία; Έτσι μπράβο!


All thingsΠαίρνοντας το όνομά τους από το ονοματεπώνυμο της αμερικανίδας συγγραφέας που έκανε κάποτε επιτυχία με τη νουβέλα 'To Kill A Mockingbird', οι Harper Lee σχηματίστηκαν το 1999 στο Brighton από τους Keris Howard (των Brighter και Hal) και Laura Bridge (πρώην Hood και Boyracer). Αρχικά, γύρω από μια ιδέα να κυκλοφορήσουν ένα και μοναδικό single, το 'Dry Land', για τη Matinee Recordings από τη Santa Barbara της California. Με χαρά διαπιστώνουμε ότι πέντε χρόνια μετά έφτασαν αισίως στο φετινό, τρίτο τους album, πάντα για το ίδιο label, το έξυπνα τιτλοφορημένο 'All Things Can Be Mended'. Τα πλάνα αλλάζουν όταν έχεις περισσότερα να πεις, πρώτη φορά είναι, εξάλλου;
Το ντουέτο δείχνει πως έχει μαθητεύσει με άριστα στη μελαγχολική πλευρά του στυλ της ντελικάτης pop του Bob Wratten, επαναφέροντας μέσα σε δέκα ακόμη τραγούδια του την εποχή της Sarah των αρχών της προηγούμενης
Harper Leeδεκαετίας. Οι ηχογραφήσεις και η επεξεργασία για αυτόν το νέο τους δίσκο τελείωσαν στο σύνολό τους σε μόλις επτά μέρες στο Church Road Studio στο Hove της Αγγλίας. Και από ό,τι φαίνεται οι δύο έγραψαν εδώ περισσότερο στα synths, παρά στις ακουστικές κιθάρες, όπως θυμάμαι απ' το παρελθόν, επιδιώκοντας και πετυχαίνοντας έναν ήχο αρκετά πιο πλούσιο, τουλάχιστον στις ενορχηστρώσεις. Tracks σαν το 'This Is The Sound That A Heart Makes When It's Breaking' (τι τίτλος, ε;) ειλικρινά σε σκλαβώνουν, σε κάνουν να σκιρτήσεις βαθιά μέσα σου από έρωτα και ζωή. Για όσους από σας η μουσική των Field Mice και Trembling Blue Stars σας αγγίζει με την ευαισθησία και την αθωότητά της, το 'All Things Can Be Mended' θα γίνει η συντροφιά σας για πολύ καιρό. Πολύ όμορφος δίσκος, έτσι για να μην ξεχνάμε ότι η απλή heartbroken pop μπορεί ανά πάσα στιγμή και εποχή να συγκινήσει και να αγαπηθεί. Ακούστε το.


Trouble at JinxΤους δύο τίτλους που έγραψαν οι Molasses του Καναδού Scott Chernoff στη Fancy τους είχα παρουσιάσει πριν πολλούς μήνες στο # 14 τεύχος. Από τότε πέρασε αρκετός καιρός, μεσολάβησε η μεταπήδηση του project στην Alien8 Recordings, το περσινό διπλό 'A Slow Messe' και φέτος η επάνοδός του με το 'Trouble At Jinx Hotel'. Λέγεται πως ο Chernoff σχεδίαζε ένα απλό folk album και μ' αυτό κατά νου μπήκε στο φημισμένο πια Hotel2Tango στούντιο, ηχογραφώντας λιτά τα τραγούδια με φωνή και μερικές συγχορδίες στην κιθάρα. Ακολούθως, λέγεται, επίσης, ότι μόνο και μόνο για να δει τι θα γίνει προσκάλεσε άλλους δεκαπέντε μουσικούς να γεμίσουν ή ακόμη και να αυτοσχεδιάσουν στο υλικό που είχε ήδη γράψει. Το αποτέλεσμα το ακούμε στο παρόν cd. Αν και δεν θα μάθουμε ποτέ πώς θα ακουγόταν αν επέμενε στην αρχική του ιδέα, εντούτοις, διαπιστώνουμε ότι η πρόοδος από τους πρώτους του δίσκους είναι ανύπαρκτη, ενώ αντίθετα η επίφαση επανάληψης στις φόρμες και στο ύφος είναι φανερή παντού. Κάτι, πάντως, το 'You Can't Win', γραμμένο στο δρόμο προς τη Νέα Υόρκη εκείνο το πρωινό της 11ης Σεπτέμβρη, κάτι οι αντιαεροπορικές σειρήνες των Ιρακινών στο intro του 'Siren's Song', που ανοίγει το cd, κάτι ο εντονότερος πολιτικός λόγος σε σχέση με τα παλιά του, κάτι το βάρος των ονομάτων αρκετών από τους συμμετέχοντες (μέλη των Shalabi Effect, Godspeed You! Black Emperor, Set Fire To Flames, Come κ.ά.), είμαι σίγουρος ότι αρκούν για να πετύχει την προβολή. Υποθέτω, ωστόσο, πως αν και πολύ λίγοι θα είναι αυτοί που θα περάσουν καλά ακούγοντάς το (και αγνοώντας την ενοχλητική υποτονικότητά του, που ενίοτε γίνεται βασανιστική), μάλλον θα διστάσουν να το χαρακτηρίσουν ως album βαρετό. Εγώ, όμως, δεν μπορώ. Πνίγομαι. Η τωρινή έκφραση του ήχου της σκηνής του Montreal έγινε μεγάλη, θεσμοθετημένη παγίδα πλέον. Να την προσέχετε. Και θα περιμένουμε να δούμε τι επιτέλους έγραψε ο Scott Chernoff με την Jennifer Menard στην προσωρινή του διαμονή στο Tokyo. Κρατώντας το μικρό καλάθι.


A pirateΦινάλε για σήμερα με λίγα πραγματάκια για το γοτθικό, vaudeville θίασο των The Hellblinki Sextet. Ψυχή τους είναι ο Andrew Benjamin, ο οποίος είχε κάνει κάποιες πειραματικές ηχογραφήσεις από τότε ακόμη που δούλευε ως παραγωγός στο Durham της North Carolina. Ερχόμενος στην Augusta της Georgia ασχολήθηκε με τη μουσική περισσότερο. Αφού πρώτα κυκλοφόρησε το ομώνυμο ντεμπούτο των The Hellblinki Sextet, άρχισε κατόπιν να προσλαμβάνει μερικούς τοπικούς μουσικούς και performers για να αναπαράγει τη μουσική του ζωντανά, αναμιγνύοντάς την με την performance art. Εξάλλου, ο ίδιος είχε γίνει αρχικά γνωστός ως multimedia καλλιτέχνης και παράλληλα διατηρεί στην Augusta την Hangnail Gallery - μια αίθουσα που λειτουργεί ως μουσικοθεατρικό venue, χώρος τέχνης και στούντιο ηχογράφησης. Το φετινό 'A Pirate Broadcast' cd είναι το δεύτερο album για το σεξτέτο και αποτελεί ανεξάρτητη έκδοση της δική τους The Hellblinki WeirdHead Publications.

Hellblinki SextetΑν ρωτήσει κανείς τον Andrew Benjamin πώς βγήκε το "hellblinki" θα αρχίσει να διηγείται με συναρπαστικό τρόπο μια νύχτα όπου αυτός και η παρέα του, τύφλα στο μεθύσι, έφτασαν να συγκρίνουν αναμεταξύ τους τις υπογραφές τους και όταν αυτός έγραψε τη δική του, κάποιος απ' τους άλλους προσπαθώντας να διαβάσει το επίθετό του ξεστόμισε την επίμαχη λέξη. Αν τον ρωτήσει, επίσης, γιατί πάντοτε "sextet" θα απαντήσει γιατί τότε μόνον έχει η μπάντα στο όνομά της το "sex". Και επειδή δύσκολα θα βγάλει κάποιος ποτέ άκρη με ανθρώπους σαν αυτόν να πούμε ότι στο 'A Pirate Broadcast' συνδυάζονται πολλά στοιχεία μπερδεμένα, μπορεί και ετερόκλητα, από τον Tom Waits στον ήχο της Projekt και από τους The Tiger Lillies στις μπάντες του δρόμου και στα blues των τσιγγάνων. Ο ίδιος ο Benjamin τη μια τραγουδάει, την άλλη παίζει κιθάρα και την παρ' άλλη drums. Από τα υπόλοιπα μέλη ξεχωρίζει η Danielle Purcell με τα απίθανα οπερατικά φωνητικά της, η οποία, επιπρόσθετα, ερμηνεύει εξ' ολοκλήρου και το 'The Lily', ένα αληθινό διαμάντι, απ' αυτά που μάλλον μοιραία θα χαθούν το 2004. Άλλοτε θα λέγαμε πως αρκεί αυτό το τραγούδι από μόνο του για να ψάξει κάποιος ολόκληρο το δίσκο. Εκείνο το άλλοτε, όμως, είχε πολύ περισσότερο ρομαντισμό από το τωρινό. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, πόσο αμήχανα ένοιωσα μαθαίνοντας πως εντωμεταξύ η μπάντα βρήκε αντικαταστάτρια. Η τύπισσα με ένα της τραγούδι είχε καταφέρει να με κάνει θρύψαλα. Καλή της τύχη. Όσο για τα υπόλοιπα, με επιφύλαξη και περί ορέξεως ...

PLAY-LIST στήλης (το βαρόμετρο της έσω εντροπίας μου) :

1. THE THIRD EYE FOUNDATION - OuMoPo 1 cd+comic
2. INFINITE MONOPOLY - Product '01A'
3. THE HELLBLINKI SEXTET - A Pirate Broadcast
4. MIRAH WITH THE BLACK CAT ORCHESTRA - To All We Stretch The Open Arm
5. MONO - Walking Cloud And Deep Red Sky, Flag Fluttered And The Sun Shined