Please, smile Mr. Dark!! #87


To all we stretchΗ Mirah Yom Tov Zeitlyn γεννήθηκε το 1974 και μεγάλωσε σε ένα προάστιο της Philadelphia. Ναι, για όσους το σκέφτηκαν, έχει από το σόι του πατέρα της εβραϊκές ρίζες. Αργότερα μετακόμισε για το κολέγιο στην Olympia της Washington. Η μουσική της καριέρα συνδέθηκε με την K Records, στην οποία βγάζει δίσκους μέχρι σήμερα με το μικρό της όνομα μόνον, Mirah δηλαδή. Δίνοντας με τις σύγχρονες post-country/folk μπαλάντες της σε αρκετούς το δικαίωμα να την παρομοιάζουν με την Liz Phair ή την Cat Power, όχι αδίκως. Με τους The Black Cat Orchestra από το Seattle γνωρίστηκε μέσω του Pat Malay, αφεντικού της Yoyo Recordings, όπου και είχε βγάλει το 1997 το ντεμπούτο της. Σε αυτό το label τον Ιανουάριο του 2003 και "καθώς ο κόσμος ετοίμαζε τον εαυτό του για έναν ακόμη πόλεμο", όπως δεικτικά αναφέρεται στο εσώφυλλο, η Mirah Zeitlyn και οι The Black Cat Orchestra ηχογράφησαν από κοινού το album 'To All We Stretch The Open Arm'. Το cd εκδόθηκε φέτος την άνοιξη, σχεδόν με την επέτειο του ενός χρόνου από την εισβολή στο Ιράκ. Το περιεχόμενό του αποτελείται από πολιτικά τραγούδια, κυρίως διασκευές, των Bob Dylan, Leonard Cohen, Stephen Foster, διπλού Kurt Weill κ.ά. Εδώ κάνει την πρώτη του και το 'The Light', μια σύνθεση που μπήκε και στο, επίσης, φετινό 'C'mon Miracle', προσωπικό album της Mirah για την K. Το αποτέλεσμα είναι συμπαθητικό στην εφόρμηση, αλλά και στο καταδικασμένο της κεντρικής του ιδέας, μοιάζοντας με τον ακτιβισμό όσων υψώνουν το ανάστημά τους και ορμούν για να σταματήσουν όλα εκείνα που εκ των ενόντων δεν θα μπορέσουν ποτέ. Σήμερα, με τον όλεθρο δεδομένο, τους αθώους άμαχους νεκρούς, τα ακρωτηριασμένα παιδιά και τόσα άλλα, ο δίσκος ακούγεται μάταιος, μέτριος και ξεπερασμένος, όπως πραγματικά είναι. Πάντως, η εποχή μας όντως ενδείκνυται για να ακουστούν ξανά τα ιταλικά και ισπανικά αντιφασιστικά τραγούδια που αυτός περιέχει. Η έμφαση, ωστόσο, στο αμιγώς πολιτικό σκέλος της υπόθεσης ρίχνει όλα τα άλλα, κάνοντάς τον μουσικά ανομοιογενή. Ψάξτε, λοιπόν, καλύτερα τα 'Mysteries Explained' και 'Long Shadows At Noon', τα δύο πρόσφατα των The Black Cat Orchestra (μεταξύ 2001-3), οι οποίοι παρουσιάζουν μια σπουδαία, φλογερή folk που χωνεύει μέσα της όλο τον κόσμο και φτάνει μέχρι τη Μεσόγειο και την Ελλάδα. Και δεν είναι λιγότερο στρατευμένη. Κάθε άλλο.


MephistaΗ πρώτη από τις τρεις κυρίες που αποτελούν το avant-garde πειραματικό σχήμα των Mephista είναι η Ikue Mori. Έφτασε από την Ιαπωνία στη Νέα Υόρκη στα μέσα των '70s και θήτευσε στους DNA του Arto Lindsay, όταν το no-wave έσκιζε στην εκεί σκηνή. Σήμερα, το Apple laptop της έχει το βασικότερο, υποχθόνιο μερίδιο στη μουσική του τρίο, κρίνοντας από το φετινό, δεύτερο album του με τίτλο για επεξηγήσεις, αλλά ενδεικτικό της απρόβλεπτης ανάπτυξής του, 'Entomological Reflections'. Και μάλλον έτσι θα παραμείνει, να εμβάλλει συνεχώς τον εαυτό της ως καταλύτη. Δεύτερο μέλος είναι η σπουδαιότερη, ίσως, σύγχρονη κρουστή της πόλης, η Susie Ibarra και τρίτο, ακόμη μια φερτή από μακριά, η ελβετίδα Sylvie Courvoisier, ο αναγκαίος εξισορροπητικός παράγοντας, μη χαθούμε τελείως, η οποία ήρθε υιοθετώντας τα πλήκτρα του πιάνου σαν εκφραστικό μέσο (βλ. και τεύχος # 70).

Entomological ReflectionsΟ παρών δίσκος κυκλοφόρησε στη σειρά Oracles της Tzadik, την εταιρεία που ίδρυσε το 1995 ο πολύς John Zorn, ο οποίος και συμμετέχει σ' αυτόν ως παραγωγός. Όπως συμβαίνει και σε κάθε αυτοσχεδιαστικό album, οι ηχογραφήσεις έγιναν αυθημερόν στις 11/11/2003 στα Kampo Studios της Νέας Υόρκης από τον Jamie Saft. Το περιεχόμενό του δεν χρειάζεται πολλά λόγια για να το φανταστεί κανείς. Πρόκειται για ένα διαρκές δυναμιτιστικό κρεσέντο γεμάτο από ζαλιστικές εκρήξεις, με όλα τα μέλη σε φόρτε, και άπειρους, μικρούς, φευγαλέους ήχους, πριν ή μετά. Χωρίς αυτούς το αποτέλεσμα θα ηχούσε πραγματικά παράξενα, κενό, μπορεί και να μην ηχούσε καν. Αυτό, ωστόσο, που ψάχνουμε σε όλες τις παρόμοιες περιπτώσεις είναι πρώτα από όλα μια έστω αξιολογική χρήση. Τέτοια δεν υπάρχει. Ύστερα, μια εξήγηση γιατί τόση αντιπάθεια για τα απλά σχήματα. Ούτε αυτή βρίσκεται. Όπως και το γιατί τόση ανύποπτη επιτήδευση στις αντιμελωδικές δομές. Γι' αυτό και τελικώς το 'Entomological Reflections' θα μπει μια και καλή στη δισκοθήκη μου κάτω από την ετικέτα "παράξενοι και δύσκολοι πειραματικοί" δίσκοι και πιθανόν να μη βρεθεί με την ακτίνα του cd player μου ποτέ ξανά. Θα 'θελα, πάντως, να τις δω κάποτε να ξεδίνουν live. Το πάλκο πρέπει να τους πάει καλύτερα από το στούντιο. Λέμε τώρα.


OuMuPo 1Πώς θα θέλατε να είναι το ιδανικό remixed album; Σας έχει απασχολήσει ποτέ; Η γαλλική 0101 και η μητρική της Ici, d'ailleurs, εν προκειμένω, στη νεοσύστατη σειρά τους "OUvroir de MUsique POtentielle" που εγκαινίασαν το καλοκαίρι έβαλαν κανόνες, λες και ήταν άσκηση σε διαγώνισμα: α) οι επιλογές πρέπει να είναι μέσα από τουλάχιστον πέντε κυκλοφορίες τους, β) το cd χρειάζεται να έχει ακριβώς 42' διάρκεια, γ) το τέλος του απαιτείται να είναι το ίδιο με την αρχή του ώστε να αποτελεί μια ατέρμονη loop, και άλλοι πέντε (για τους κανόνες λέμε). Επίσης, κάθε νούμερο συνοδεύεται και από ένα αποκλειστικό comic 16 σελίδων, φτιαγμένο πανομοιότυπα, ενώ η έκδοση συνολικά έρχεται σ' ένα ειδικό cardboard cut-out εξώφυλλο.
Στο 'OuMuPo 1' στην κονσόλα κάθεται ο Matt Elliott, σε μια αιφνιδιαστική επιστροφή του ως The Third Eye Foundation. Εξάλλου, τον Ιανουάριο του 2005 (κοντά δεν είναι;), έχει αναγγελθεί ήδη η κυκλοφορία από το ίδιο label του δεύτερου σόλο δίσκου του μετά το 'The Mess We Made', με τίτλο 'Drinking Songs' (οι λυσσάρες γλώσσες λένε ότι έχει φύγει από τα laptops προς πιο ακουστικούς δρόμους). Γραφίστας αναλαμβάνει ο Jochen Gerner. Ο Elliott είναι πολύ μεγάλος, για ακόμη μια φορά. Κυριεύει, υπονομεύει εκ των έσω την όποια δομή και μελωδία του υλικού που διάλεξε και φτάνει να το οικειοποιείται στο τέλος πλήρως, λες και ήταν εξαρχής δικό του. Εδώ μιλάμε για άλλες συνθέσεις και όχι απλώς για ένα remixing project, ώστε κάλλιστα θα μπορούσαν να είναι μέρος της δισκογραφίας του, χωρίς καμία άλλη επεξήγηση. Άψογος.

Etienne LecroartΣτο επόμενο 'OuMuPo 2', τώρα, τη σκυτάλη παίρνει ο έγχρωμος Αμερικανός DJ Rob Swift, μέλος των X-Ecutioners και Gravite Zero. Ανέκαθεν πίστευα πως turntablists σαν αυτόν επιδεικνύουν συχνά έμφαση στα τρικ που κάνουν και σπανίως πετυχαίνουν στις κυκλοφορίες τους κάτι με βαθύτερη υπόσταση. Ακούγοντας το σετ του δεν άλλαξα γνώμη. Δεν πείστηκα, δηλαδή. Παρόλα αυτά, το cd κρύβει ένα πολύ ανέλπιστο μυστικό, τα θαυμάσια illustrations του καρτουνίστα Etienne Lecroart, όπου διαπιστώνουμε γιατί αυτός ο Γάλλος σουρεαλιστής θεωρείται ειδικός στα multi readable comics (διαβάζονται οριζόντια, κάθετα ακόμη και διαγώνια) και δεν το κρύβω ότι με εντυπωσίασε. Ήδη από το Νοέμβριο έχει ανακοινωθεί το 'OuMuPo 3' με το όνομα του Rubin Steiner. Όποιος ή όποιοι τα σκέφτηκαν όλα αυτά, κερδίζουν για την έμπνευσή τους καρφωτούς πόντους. Είχαμε ανάγκη τις ιδέες τους.


MonoΚλείνουμε με ένα post-rock κουαρτέτο από το Τόκιο της Ιαπωνίας, τους Mono. Το 'Walking Cloud And Deep Red Sky, Flag Fluttered And The Sun Shined' είναι το τρίτο τους album, το οποίο κυκλοφόρησε από την Temporary Residence για την Αμερική και την Rykodisc για μας τους Ευρωπαίους. Σε παραγωγή του Steve Albini. Ο δίσκος είναι concept, εμπνευσμένος από την ιστορία της Sasaki Sadako, ενός από τα νεαρά θύματα της Χιροσίμα (και εκείνη τη δουλειά καουμπόηδες την έκαναν, για να μην ξεχνάμε). Το 1955 και στην ηλικία των 11 της διαγνώστηκε λευχαιμία. Μια φίλη της που την επισκεπτόταν στο νοσοκομείο της μίλησε για έναν γιαπωνέζικο θρύλο, πως ο Θεός εισακούει τις ευχές όσων φτιάξουν χίλιους χάρτινους γερανούς. Ευχόμενη τη γιατρειά της, άρχισε να διπλώνει κομμάτια χαρτιού και να τους φτιάχνει, γενόμενη με τα χρόνια σύμβολο της ειρήνης. Τραγική ιστορία που ενέπνευσε και το βιβλίο 'Sadako And The Thousand Paper Cranes' της Eleanor Coerr, παρεμπιπτόντως.

Walking CloudΟι Mono αποτελούνται από δύο κιθάρες, μπάσο και drums. Αν και σ' αυτό το νέο τους cd εμπλουτίζουν τον ήχο τους με πιάνο και ένα κουαρτέτο εγχόρδων από καλεσμένους μουσικούς (θυμάστε τη Susan Voelz των Poi Dog Pondering;), το μόνο που καταφέρνουν είναι να ξεφύγουν από το προβλέψιμο κλισέ του "ήσυχο - δυνατό", που εγκλώβισε πέρυσι τους Explosions In The Sky του 'The Earth Is Not A Cold Dead Place', συνδυάζοντάς το με τους πρώιμους Godspeed You! Black Emperor. Ενίοτε συμπαθητικοί, δεν θα τους χαρακτήριζα αναχρονιστικούς, αν και το σκέφτηκα πολύ καθώς το album τους ξεδίπλωνε αργά το φορτίο των σχεδόν εξήντα λεπτών του. Ασφαλώς, όμως, οι Mono έχουν αργήσει. Τους σώζει η ευαισθησία τους και η λίγο αφελής αντιμετώπιση που επιφυλάσσουν σ' ένα εξαντλημένο στιλ.

PLAY-LIST στήλης (το βαρόμετρο της έσω εντροπίας μου) :

1. ARVE HENRIKSEN - Chiaroscuro
2. FOUR TET/DAVID SHRIGLEY - Castles Made Of Sand/Don'ts split 7''
3. ANTONY AND THE JOHNSONS - The Lake cd-single
4. MAX DE WARDENER - Where I Am Today
5. MEPHISTA - Entomological Reflections