Please, smile Mr. Dark!! #88

Καλή χρονιααά!! Πώς σας φάνηκε το 2004; Αρκετά πλούσιο, έτσι; Μπας και σταματήσουμε επιτέλους τη γκρίνια.



The lakeΑν και είναι ακόμη πολύ νωρίς για να αφήσουμε στην άκρη τις ανασκοπήσεις οι ειδήσεις (όπως πάντα) μας τρέχουν και μας κάνουν να ετοιμαζόμαστε για τις πρώτες αφίξεις του καινούργιου έτους. Μια από αυτές θα είναι τον επόμενο μήνα και το 'I Am A Bird Now', το δεύτερο album των Antony And The Johnsons, στο label της Secretly Canadian που τους έχει υπογράψει από το καλοκαίρι. Μέχρι τότε ανακαλύψτε το 'The Lake', ένα cd-ep τριών τραγουδιών που η τωρινή τους εταιρεία κυκλοφόρησε στις αρχές του Νοέμβρη. Το ομότιτλο (μια διασκευή του ποιήματος του Edgar Allan Poe) είχε εμφανιστεί ήδη σε live εκτελέσεις, τόσο στο split cd με τους Current 93 πιο παλιά, όσο και στην περσινή συλλογή 'Golden Apples Of The Sun' που επιμελήθηκε ο Devendra Banhart. Εδώ γράφεται για πρώτη φορά σε στούντιο και δεν θα βρίσκεται στο κανονικό album. Προπομπός του τελευταίου είναι το δεύτερο track, το 'Fistful Of Love', στο οποίο συμμετέχει σε φωνή/ κιθάρα ο Lou Reed. Πρέπει να διαβάσετε με πόσο ενθουσιασμό μιλάει ο Antony για τη γνωριμία του με τον Reed (μέσω του παραγωγού Hal Willner) και για την εμπειρία του από τη συμμετοχή του ως τραγουδιστής στη μπάντα του κατά τη world tour του 2003. Το διπλό ζωντανό 'Animal Serenade' θα μείνει ντοκουμέντο των ερμηνειών του στα 'Candy Says' και 'Perfect Day'. Κατά ένα υπαινικτικό τρόπο μια αδημοσίευτη φωτογραφία του Peter Hujar από το 1974 που δείχνει τη gay φιγούρα της Candy Darling στο νοσοκομείο λίγο πριν πεθάνει έγινε το εξώφυλλο του παρόντος single. Το 'If Horror Has Gone' που το κλείνει είναι και αυτό non-album track.


Antony And The JohnsonsΟ Antony είναι ένας πολύ σπουδαίος ερμηνευτής, μια φυσιογνωμία που πίσω από το μικρόφωνο συνταράσσει. Η ιστορία του φτάνει πολύ πίσω, όταν το 1990 μετακόμισε στη Νέα Υόρκη στα δεκαεννιά του, έχοντας ως πρότυπο τον (ή την) θρυλική Divine και με ένα όνειρο να παίξει στο Pyramid Club. Εκεί τελικώς, ενσωματώνοντας στοιχεία από το πειραματικό θέατρο ως ντεκόρ, παρουσίαζε τα τραγούδια του σε μεταμεσονύχτια εκκεντρικά σετ, μέχρι που τον ανακάλυψε ο David Tibet. Οι Johnsons είναι μια ομάδα μουσικών που συνεχώς αλλάζει και από τις τάξεις της έχουν περάσει πολλά και διαφορετικά πρόσωπα. Στο νέο δίσκο θα συμμετέχουν ως καλεσμένοι και οι Devendra Banhart, Rufus Wainright και Boy George, όλοι τους στο τραγούδι. Δεν ξέρω αν αρκούν αυτοί για να τον διαφοροποιήσουν από το ντεμπούτο του (πέρασαν και πέντε χρόνια). Όπως και αν έχει, πάντως, το παρόν ep έχει από μόνο του μεγάλη, αδιαμφισβήτητη αξία, αν και διαρκεί πάρα πολύ λίγο - καθ' ομοίωση του 'I Fell In Love With A Dead Boy'. Πώς ήτανε εκείνη η δήλωση του Andy Warhol, είπαμε; "Στο μέλλον, ο καθένας θα είναι διάσημος για δεκαπέντε λεπτά". Έπεσε διάνα!



Punch and JudyΣε ό,τι αφορά στους The Tiger Lillies, τώρα, δεν θα συμφωνήσω με την άποψη πως στην περίπτωσή τους κάναμε την τρίχα τριχιά. Τη σκέφτηκα, με προβλημάτισε, αλλά, τελικώς, η γνώμη μου είναι ανάποδη. Έχω και μερικά επιχειρήματα. Το ένα είναι το 'Punch And Judy', που ήδη χαρακτηρίζεται απ' τους ίδιους στο εξώφυλλό του ως "unusual puppet operetta". Το cd βασίζεται στα shows που παίζονταν κάποτε σε κουκλοθέατρα στους δρόμους της Παλιάς Αγγλίας, με ρίζες στους περιοδεύοντες θιάσους της ιταλικής Commedia dell' Arte. Ψάξτε λίγο στο internet, υπάρχει πληθώρα διαθέσιμου υλικού για το πώς ο Pulcinella με τη μεγάλη γαμψή μύτη (μοιάζει λίγο με το δικό μας Καραγκιόζη) έφτασε να γίνει ο Mr. Punch. Πρεμιέρα έκανε ως παράσταση με τον ίδιο τίτλο, και σε συνεργασία με τον Michael Simon, τον περασμένο Μάιο στη Γερμανία. Τον ίδιο μήνα το τρίο ηχογράφησε και το παρόν album στο O Ton Studio του Αμβούργου. Είναι εντυπωσιακό το πόσο φτυστά η όλη ιστορία ταιριάζει ως θέμα με το στιλ και τη σκοτεινή θεατρικότητα του Martyn Jaques, ο οποίος βρίσκει τον concept χαρακτήρα ακριβώς που χρειάζεται πάντα για να βγάλει την τραγική υποκριτική μανιέρα του, οδηγώντας τους The Tiger Lillies σε ένα από τα πιο μεστά και γεμάτα albums που έχουν γράψει προσφάτως. Το αυτό είχε γίνει πριν κάμποσα χρόνια και με τη διασκευή τους στο παραμύθι του 'Shockheaded Peter', το θυμάμαι ακόμη. Ο δίσκος κυκλοφόρησε, όπως σχεδόν όλοι τους, από το δικό τους label, τη Misery Guts Music, τον Αύγουστο που μας πέρασε.


Death and the bibleΑυτοί οι Λονδρέζοι, όμως, είναι άκρατοι και λίγο υπερόπτες, γι' αυτό και αμφισβητούνται εύκολα. Και το βασικότερο χούι τους είναι η ροπή προς την υπερβολή και την υπερπροσφορά. Τέσσερις μόλις μήνες μετά ανέσυραν απ' τα ντουλάπια τους κάτι ταινίες που είχαν γράψει το Δεκέμβρη του 2001, πάλι στο ίδιο στούντιο του Αμβούργου, με καλεσμένους μουσικούς που είχαν παίξει και στο 'The Sea', και έβγαλαν καπάκι άλλο ένα studio album, το δηλωτικά τιτλοφορημένο 'Death And The Bible' (μια που βάζουν ξανά στο στόχαστρο τα θεία). Κατώτερο και ηπιότερο του προηγούμενου δείχνει με τον πιο άκαμπτο τρόπο τις ανισότητες και τις αντιφάσεις ενός εκρηκτικού ταλέντου, το οποίο συχνά γίνεται αναίτια αυτοκαταστροφικό, γραφικό και απίστευτα κλισέ στην ιδιαιτερότητά του. Τώρα που το σκέφτομαι, ένα στα δύο δεν είναι και το καλύτερο σκορ και δεν τους φταίει ο προπονητής.



The Konki DuetΑλλάζουμε ύφος για μια φθινοπωρινή κυκλοφορία της γαλλικής Active Suspension από τα τέλη του Σεπτέμβρη. Πρόκειται για το (mini; ίσα που ξεπερνάει το μισάωρο) album 'Il Fait Tout Gris', το ντεμπούτο των The Konki Duet, ενός all-girl trio με έδρα τη γαλλική πρωτεύουσα. Ωστόσο τα μέλη τους ακολούθησαν τελείως ξεχωριστούς δρόμους για να φτάσουν ως εκεί. Η Zoe Wolf είναι η μόνη ντόπια και υπήρξε κάποτε στους My Own. Η Kumi Okamoto, δεύτερη της παρέας, ήρθε από το Τόκιο. Πίσω στην πατρίδα της έπαιζε στους Crazy Curl. Η λεπτομέρεια με αυτήν είναι ότι τα δικά της μέρη στα φωνητικά δίνουν στους The Konki Duet ένα περίεργο χρώμα, ενίοτε τραγουδώντας στα γιαπωνέζικα και ανακατεύοντάς τα με τα αγγλικά και γαλλικά, δικά της αλλά κυρίως της Wolf. Τρίτο μέλος είναι η ρωσίδα Tamara Goukassova, με καταγωγή από την Αγία Πετρούπολη, η οποία άρχισε να παίζει βιολί από την ηλικία των έξι. Χωρίς αυτήν ο ήχος του τρίο δεν θα ήταν σε καμιά περίπτωση ο ίδιος. Πέστε το θέμα βαθύτερης παιδείας, αλλά έτσι είναι.


Ill fait tout grisΤο 'Il Fait Tout Gris' ηχογραφήθηκε γύρω στα Χριστούγεννα του 2003 από τον Patrick Muller στο Studio La Rotonde of Chatenay-Malabry. Οι The Konki Duet παρουσιάζουν μια ενδιαφέρουσα άποψη περί εναλλακτικής low fidelity pop, θυμίζοντας κάτι ανάμεσα σε CocoRosie και Mediaeval Baebes, χωρίς την άσφαιρη επιτηδειότητα. Ανέλπιστα κορυφαία στιγμή του album είναι το ομότιτλο track, μια μεταγλωττισμένη διασκευή του 'Fade To Grey' των Visage, δοσμένη με μεταμοντέρνο στιλ που μπορεί να γίνει κολλητικό. Θα σταθώ και στη θαυμάσια εικονογράφηση της Marie Daubert στο booklet, η οποία θυμίζει αρκετά το γοτθικό χέρι του Edward Gorey, αν και δεν υπάρχει κάποια άλλη διαπιστωμένη σχέση μεταξύ τους. Για προσέξτε αυτές τις κοπέλες, δεν αποκλείεται να' χουμε να λέμε για αυτές στο μέλλον.



Black holesΤέλος για σήμερα ο Nick Talbot. Έφτασε στο Bristol στα τέλη των 90s. Δουλεύοντας μόνος και προσεγγίζοντας με έναν ρομαντικό DIY τρόπο, ηχογραφήσεις και mastering, υιοθέτησε το όνομα Gravenhurst, ίδρυσε τη δική του Silent Age Records και έβγαλε δύο δίσκους, ηχογραφημένους στο σπίτι με ένα ζευγάρι μικρόφωνα και ένα 4-track. Υπογράφοντάς τον η Warp κυκλοφόρησε πέρυσι και μια επανέκδοση του δεύτερου από αυτούς (με τελείως διαφορετικό artwork), του 'Flashlight Seasons' του 2003. Όσοι τον έχετε ακούσει, δεν μπορεί, θα νιώσατε την έλξη της περίεργης τραγουδοποιΐας του που συνδυάζει τους Simon & Garfunkel και Nick Drake με τους Flying Saucer Attack, και τους ambient θορύβους με τους ήχους από τις χορδές της κιθάρας που διεγείρονται με τα δάκτυλα ή με μικρά τσιμπήματα από τα νύχια. Είναι και εκείνο το ελαφρύ falsetto στα φωνητικά του που την έχει τη θελκτική χάρη ... Τα πράγματα αρχίζουν να αλλάζουν, πάντως, αρχής γενομένης από το πρόσφατο 'Black Holes In The Sand', ένα mini-album με έξι νέα τραγούδια, το οποίο λειτουργεί επιτυχώς ως προς τη μετάβασή τους σε full μπάντα. Ήδη ο drummer Dave Collingwood εμφανίζεται σε αυτό, ενώ η σημερινή τους σύνθεση συμπληρώνεται από τον πολυ-οργανίστα Paul Nash. Με αυτό το line-up λέγεται πως μπήκαν από το Δεκέμβρη για τις ηχογραφήσεις του νέου τους δίσκου. Στα αξιοσημείωτα του cd, επειδή ζούμε για κάτι τέτοια, είναι και μια διασκευή στο ιστορικό 'Diane' των Husker Du (μόνο εκείνη των Therapy? θα θυμόμαστε, δηλαδή;), ενώ το ομότιτλο track είναι το καλύτερο πρόσφατο παράδειγμα απογειωτικής acid folk ψυχεδέλειας με την τεράστια συνεισφορά των δύο των Black Forest/Black Sea (βλ. #82). Ψάξτε το.

PLAY-LIST στήλης (το βαρόμετρο της έσω εντροπίας μου) :

1. JULIAN FANE - Special Forces
2. ROGER ROTOR - Burn Down The Blues 7''
3. THE KONKI DUET - Il Fait Tout Gris
4. GRAVENHURST - Black Holes In The Sand mini-cd
5. CHRONOMAD - Sokut