Please, smile Mr. Dark!! #89



Burn down the bluesΚαιρό είχα να ακούσω ένα single με τόσο ξεκάθαρα μετρήσιμο ενδιαφέρον όσο αυτό εδώ. Ο Ελβετός Roger Baumer, βεβαίως, δεν είναι νεόφερτος, κάθε άλλο. Γεννήθηκε το 1968 στην Ζυρίχη (όπου και ζει σταθερά τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια) και άρχισε να ασχολείται με τη μουσική από τη δεκαετία του '80 ακόμη παίζοντας μπάσο σε διάφορες metal μπάντες. Αργότερα τον κέρδισαν ο noise πειραματισμός και τα ηλεκτρονικά. Ευτυχώς, δηλαδή, διότι εξαιτίας αυτών έχουμε να λέμε σήμερα. Ωστόσο, για να έρθει η στιγμή να δουλέψει μόνος του έπρεπε να φτάσουμε στο 1997, δρώντας πριν ή παράλληλα ως κανονικό μέλος σε σχήματα όπως οι Bloodstar, Placenta, Myiase, The Maul, Batchas και Rotor Syndrom, τις κυκλοφορίες των περισσότερων των οποίων βρίσκουμε στον κατάλογο, εκδόσεων και διανομών, της γερμανικής Ant-Zen. Όπως συμβαίνει και με το παρόν 'Burn Down The Blues' 7'', που έβγαλε ο ίδιος στη δική του Electric Transfusion σε 300 κόπιες τέλη Οκτώβρη/ αρχές Νοέμβρη και υπογράφει με το solo project του, Roger Rotor. Μαθαίνω ότι αυτή την εποχή ήδη δουλεύει πάνω σε ένα νέο album με τίτλο 'Sightseeing Bizarre', το οποίο αναμένεται να ολοκληρωθεί μέχρι το καλοκαίρι. Αν ο ήχος των 'Burn Down The Blues' και 'Guantanamo Babe', έτσι όπως στέκεται αρκετά στα προσόντα της ρυθμικής του πλευράς, είναι αντιπροσωπευτικός του τι πρέπει να περιμένουμε, τότε ασφαλώς μιλάμε για έναν από τους δίσκους του 2005 που δικαιολογούν από τώρα κάποιες προσδοκίες. Ναι, περισσότερες των στοιχειωδών, αλλά προς το παρόν παρακαλώ εσκεμμένα να διατυπώνονται χαμηλόφωνα.



ChronomadΛίγο μεγαλύτερος στην ηλικία, τώρα, είναι ο Saam Schlamminger, ο πιο πρόσφατος που μου έρχεται στο μυαλό όταν του θέτω το πάντα μείζον θέμα της παγκοσμιοποίησης στη μουσική. Αυτός γεννήθηκε στην Τουρκία παρακαλώ (το 1966 στην Κωνσταντινούπολη) και μέχρι την ηλικία των δώδεκα έζησε στο Ιράν, πριν μεταναστεύσει στο Μόναχο της Γερμανίας, όπου και μένει μέχρι και σήμερα. Ασχολήθηκε πάρα πολύ με τα αρχαία κρουστά της Μέσης Ανατολής, στα οποία και θεωρείται master. Η ενεργή εμπλοκή του στην εν δυνάμει μουσική σκηνή που αναπτύχθηκε γύρω από τους The Notwist τον έφερε να συνεργαστεί μαζί τους: η κρυφή δύναμη των ήχων από το περσικό zarb στο soundtrack του 'Lichter' των τελευταίων ήταν δική του. Πέρυσι οι αδερφοί Markus και Micha Acher του το ανταπέδωσαν διπλά. Όχι μόνον εξέδωσαν το ντεμπούτο full-length album του προσωπικού του project Chronomad στη δική τους Alien Transistor τον περασμένο Οκτώβρη, αυτό αναμενόταν, αλλά συμμετείχαν αμφότεροι και στο σύνολο των ηχογραφήσεων.


SokutΤο 'Sokut' αν έβγαινε πριν μια δεκαπενταετία θα έκανε θραύση και θα διεκδικούσε την αποδοχή ενός νέου 'My Life In The Bush Of Ghosts'. Σήμερα κινδυνεύει άμεσα ακόμη και με αποκλεισμό, ασχέτως αν η σύγχρονη ethnic αισθητική του το προστατεύει καλά. Τα 'Dore Hindi', 'Shish' και 'Masmoudi' θα μπορούσαν να βρίσκονται σε ένα τολμηρό sequel του 'Neon Golden' των Γερμανών μεντόρων ή σε κάτι αντίστοιχο του 'Rounds' των Four Tet με πιο world fusion προσανατολισμούς. Περίπλοκα tracks, με κοσμοπολίτικο στιλ και άψογη παραγωγή από τους δυο Acher. Γενικότερα ο δίσκος αποπνέει την αίσθηση ότι μέσα του συνδιαλέγονται διαφορετικοί πολιτισμοί και σ' αυτόν το διάλογο ήταν αδύνατον να βρεθεί ένας πιο σαφής δρόμος έκφρασης από το να πάνε μαζί η oriental folk και τα electronics. Το cd ντύνεται, τελικώς, με ένα κατασταλτικό artwork, στο οποίο ο Mario Wagner στήνει ένα photo-montage εμπνευσμένο από τον κονστρουκτιβισμό, το καλλιτεχνικό κίνημα που ξεκίνησε το 1913-14 από τον Ρώσο Vladimir Tatlin και αντιστρατεύτηκε την τυποποίηση χρησιμοποιώντας ιδιαιτέρως το κολάζ και τη συναρμολόγηση υλικών. Ασορτί ο συμβολισμός, δεν μπορώ να πω.



Burgundy GrapesΈψαχνα καιρό για ένα δίσκο που να βγάζει το σιωπηρό low profile ρομαντισμό που ενίοτε αυτή η χώρα έχει κρυμμένο στις λεπτομέρειες της καθημερινότητάς της και αφήνει χωρίς πολλά-πολλά ελεύθερο στην ατμόσφαιρα επί το πλείστον τις νύχτες. Το ομώνυμο, ντεμπούτο album των Burgundy Grapes δεν ολοκληρώνει απόλυτα ό,τι ακριβώς είχα στο μυαλό μου, είναι, ωστόσο, μια δυνατή σπρωξιά. Το σχήμα είναι ντουέτο, έχει βάση την Αθήνα και αποτελείται από τους Αλέξανδρο Μιαούλη και Γιώργο Κολυβά (sorry αν έβαλα λάθος τον τόνο). Το 'Burgundy Grapes' κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες από τη νέα ετικέτα της Outlandish Recordings και διανέμεται από τη γνωστή μας Εκτοπία, το ευκολότερο κανάλι που μπορώ να σκεφτώ για να το αποκτήσει κάποιος.


Burgundy Grapes cdΠαρόλο που όντως μοιάζει με ντοκουμέντο ενός οκταετούς μουσικού course, όπως διαβάζω, το cd και ειδικότερα το περιεχόμενό του καθαυτό δεν είναι κλειδωμένο στο χρόνο. Τον ξεπερνάει με άνεση και τον διατρέχει με επάρκεια, ενσωματώνοντας στα δεκατρία του instrumentals μια ευρεία γκάμα υφών και στυλ, αλλά και μιας διάθεσης για δυνατούς μεταμοντέρνους συνδυασμούς. Κλασικές και ακουστικές κιθάρες, όπως τις μάθαμε από τη βρετανική ψυχεδελική folk, στοιχεία post-rock στο μπάσο, στις κλιμακωτές αναπτύξεις και στις ενορχηστρώσεις, γέφυρες με τα soundtracks του Yann Tiersen, τη μουσική παράδοση των Ιονίων, με αιχμή το μαντολίνο, ερημικές slide κιθάρες και ένας βαθύς (και πάντοτε ελληνικότατος) Μάνος Χατζιδάκις συχνότατα παρών στο πνεύμα συνθέτουν ένα τοπίο θαυμάσιο και λεπτεπίλεπτα ποιητικό. Ξέχασα, αδικαιολόγητα, τις ονομαστικές πτυχές του θέματος: το υπέροχο τσέλο του Νίκου Βελιώτη, το ακορντεόν του Γιώργου Τσιατσούλη και το βιολί της Βασιλικής Παπαντωνοπούλου, αλλά τι σημασία έχει; Ακούστε αυτό το album όπως του ταιριάζει, σούρουπο, και θα σας αποκαλυφτούν μόνοι τους. Ψάξτε το (τους).



Johann JohannssonΚλείνουμε ενθυμούμενοι κάτι από την ανθρώπινη ματαιότητα. Όλα τα live albums είναι κομμάτι της, το ξέρουμε, αλλά η προσπάθεια καταγραφής σε cd ενός έργου που γράφηκε για να παιχτεί ζωντανά σε συγκεκριμένο τόπο και κάτω από ειδικές συνθήκες είναι ο ορισμός της. Και αυτό γιατί δεν είναι ποτέ δυνατόν να αποκοπεί από αυτές, ειδάλλως δεν θα διέφερε σε τίποτα από όλα τα άλλα, τα συνηθισμένα. Αναφέρομαι στο 'Virthulegu Forsetar' του Ισλανδού Jοhann Jοhannsson, το δεύτερο album του για το λονδρέζικο label της Touch, μια κυκλοφορία από τα μέσα του Νοέμβρη. Πού είμαι λάθος θα μου πείτε εσείς.
Η σύνθεση, λοιπόν, γράφτηκε για εννιά πνευστά, μεταλλικά κρουστά, δύο όργανα, μπάσο, πιάνο και electronics και έκανε πρεμιέρα στον καθεδρικό της Hallgrimskirkja του Ρέικιαβικ με τη συμμετοχή του Caput Ensemble το 2003. Κατά την παράσταση οι μουσικοί είχαν απλωθεί σε όλες τις πλευρές του ακροατηρίου, με τα δύο όργανα το ένα στο μπροστινό και το άλλο στο πίσω μέρος της εκκλησίας. Το ταβάνι είχε καλυφθεί από μπλε μπαλόνια γεμάτα ήλιο, τα οποία είχαν συγχρονιστεί να πέφτουν αργά προς το κοινό και να φτάσουν στο έδαφος με το φινάλε. Ο ίδιος ο Jοhansson εξομολογήθηκε την έκπληξή του που αυτά αντιδρούσαν στον ήχο καθώς η ένταση αυξανόταν.

Virthulegu ForsetarΜάλλον δεν θα τα πήγαινε καλά με τη φυσική στο σχολείο, αλλιώς θα το ήξερε ήδη. Το κονσέρτο έλαβε χρόνο μια ανοιξιάτικη νύχτα, πράγμα που σημαίνει πως ξεκινώντας κατά τις έντεκα και τελειώνοντας γύρω στα μεσάνυχτα το φως άλλαζε μέσα από τα παράθυρα καθώς εκείνη την ώρα ο ήλιος έδυε. Μην με ρωτάτε αν θα ήθελα να ήμουν εκεί τη μια ώρα που διήρκησε, η απάντηση περιττεύει. Τουλάχιστον από την περιγραφή, όμως, θα καταλάβατε και το πόσο η διέγερση της όρασης υπήρξε αναπόσπαστη του όλου event. Εξάλλου, η ίδια η σύνθεση δεν είναι και τίποτα σπουδαίο - με αργή, μινιμαλιστική ανάπτυξη, επανάληψη στην παρτιτούρα και διαστήματα σιωπής.
Θέλοντάς το, εντούτοις, ηχογραφημένο, οι ιθύνοντες το έγραψαν ξανά ζωντανά στον ίδιο χώρο πέρυσι τον Γενάρη και προσπάθησαν να αναδημιουργήσουν την ακουστική του χρησιμοποιώντας την τεχνολογία 5.1 Surround. Γι' αυτό η έκδοση της Touch περιλαμβάνει μαζί με το cd και ένα audio dvd υψηλής ανάλυσης. Φιλόδοξη προσπάθεια που επαληθεύει για ακόμα μια φορά πως μερικά πράγματα γίνονται μια φορά και δεν χρήζουν δεύτερης. Ο χωρισμός του ωριαίου track σε τέσσερα μικρότερης διάρκειας ήταν πιθανόν σκοπιμότητα για να διευκολύνει την ακρόαση. Πρόταση: θα έπρεπε να μεριμνήσουν εγκαίρως για να έχουμε σήμερα στα χέρια μας ένα dvd και να το βλέπουμε στο video ξάπλα στον καναπέ. Μόνον τότε (και αν πάλι) θα διασωζόταν μέρος από την κατανυχτική ατμόσφαιρα εκείνου του δειλινού και εμείς θα παίρναμε, αν μη τι άλλο, μια πιο ολοκληρωμένη γεύση για το τι ακριβώς έπαιξε. Τώρα μένουν όλα μετέωρα, σαν επαφή που σταματάει μετά από μπόλικα χάδια και φιλιά. Μετά θέλει να λέγεται πλατωνική. Δικαιολογίες. Ήμουν αποτρεπτικός από την αρχή.

PLAY-LIST στήλης (το βαρόμετρο της έσω εντροπίας μου) :

1. ΕFTERKLANG - Tripper
2. DAVID DARLING & THE WULU BUNUN - Mudanin Kata
3. VARIOUS ARTISTS - Lullabies From The Axis Of Evil
4. FRUTO 5 - Absent Minded cd-r
5. GITHEAD - Headgit mini-cd