Please, smile Mr. Dark!! #90



TripperΕδώ, από την αρχή θέλω να πιστεύω, μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας, έτσι δεν είναι; Ε, λοιπόν, τώρα που το σκέφτομαι ακόμη και αν η γη αναποδογύριζε δεν θα υπήρχε περίπτωση να μην παρουσιάσω το 'Tripper' των Efterklang. Πρώτα διότι ήταν μια από τις έντεκα επιλογές μου για πέρυσι και μετά διότι είναι πεποίθησή μου πως ο χρόνος θα σταθεί ευγενικός στην ακαταμάχητη μουσική του, δικαιώνοντας εμένα και αυτό. Το συγκρότημα σχηματίστηκε από τους Mads Brauer, Casper Clausen και Rasmus Stolberg στις αρχές του 2001 στην Κοπεγχάγη της Δανίας. Όταν έβγαλαν το 2003 το 'Springer' ep στη δική τους Rumraket ήταν ήδη πέντε. Σήμερα, έφτασαν να είναι ένα δεκαμελές ensemble, με χαρακτηριστικά κολεκτίβας, το line-up του οποίου περιλαμβάνει ως πλήρες μέλος τον σκηνοθέτη Karim Ghahwagi (τα βίντεό του είναι αναπόσπαστο κομμάτι στα live τους) και δύο από τις κοπέλες του ισλανδικού κουαρτέτου εγχόρδων Amina, γνωστού από τους Sigur Ros.
Το 'Tripper' είναι ένα μαγευτικό μουσικό ταξίδι, μια αναπόληση στιγμών που σε συγκίνησαν και που ο νους κρατεί καλά φυλαγμένες στα υπόγειά του, μαζί με τη φόρτιση και τα δάκρυα που τις συνόδευαν. Και δεν είναι μόνον αυτό. Σε κάθε άκουσμα οι διαστάσεις που ανοίγονται από τους ήχους του μεγαλώνουν, γίνονται ασύλληπτες, σχεδόν μυθικές. Έγχορδα, πιάνο, πνευστά, post-rock, electronics, ανδρικά και γυναικεία φωνητικά και μια χορωδία

Efterklangαπό τη Γροιλανδία είναι οι παράμετροι. Οι Efterklang χρησιμοποιούν τα computers τους όχι για να προσθέσουν ή να δώσουν στις επικές μελωδίες τους ρυθμό, αλλά για να επιτείνουν την ατμόσφαιρά τους και να την κάνουν να περικλείει τα πάντα. Το album πήρε ένα χρόνο μέχρι να ολοκληρωθεί. Και ακούγεται τόσο προσεγμένο ακόμη και στις μικρές του λεπτομέρειες που με κάνει να πιστέψω πως για εκείνο το διάστημα όλα τα εμπλεκόμενα μέλη τού έδωσαν εξ' ολοκλήρου την προσοχή τους, σαν υπνωτισμένοι. Ο δίσκος έσκασε μύτη στα τέλη του περασμένου Οκτώβρη από το λονδρέζικο The Leaf Label. Αν κάποιος, ωστόσο, δεν το έχει ήδη θα του σύστηνα να βρει τρόπο να το πάρει μέσω του site posteverything.com και να λάβει μαζί του ένα poster των Efterklang σε Α2 και ένα cd-rom με video υλικό από αυτό που χρησιμοποιούν στις εμφανίσεις τους. Υπάρχει και μια limited έκδοση σε χίλιες κόπιες στο label τους με χειροποίητο εξώφυλλο και, επίσης, δύο videos ως bonus. Ό,τι θέλετε προτιμάτε, πλούσιες οι επιλογές. Ο κρίκος όπου το 'Vespertine' της Bjork, οι Sigur Ros και οι Mum συναντούν τους Rachel's και τους The Notwist υπήρχε, τελικώς, στη δανέζικη πρωτεύουσα. Ευτυχώς, δεν άργησε να αποκαλυφτεί και να φτάσει στα μέρη μας έγκαιρα. Must.



Special forcesΣτάση no. 2 στο Βανκούβερ του Καναδά για έναν αποκαλυπτικό νεαρό των 21 χρόνων. Ο Julian Fane παράτησε τη δουλειά του ως day trader στο χρηματιστήριο (ποιόν δείκτη έχουν εκεί; Καλά, μην το πολυσκέφτεστε, ποσώς με ενδιαφέρει), για να ασχοληθεί ολοκληρωτικά με τη μουσική. Κατά το παρελθόν έγραφε πειραματικά, ηλεκτρονικά tracks με τα ψευδώνυμα Aardvark Interface και Taoist Blockade και τα ανέβαζε στο internet. Ωστόσο, το ντεμπούτο του 'Special Forces' είναι που τον βάζει επικεφαλής της ηλεκτρονικής σκηνής της πόλης του, αποτελώντας ταυτόχρονα και ένα από τα σημαντικότερα albums της Planet Mu. Ίσως γι' αυτό ο Mike Paradinas, νυν label boss του, προβλέπει ότι σύντομα θα του τον αρπάξουν.
Ο Fane είναι ένας τραγουδιστής/ προγραμματιστής που γράφει electronica κομμάτια, κυρίως με, αλλά και χωρίς, φωνητικά. Τόσο απλά. Ακόμη και όταν βρει κάποιος το δίσκο του και δεν πιστεύει πως αυτό που ακούει είναι ένας

Julian Faneκαι όχι συγκρότημα, η περίπτωσή του θα παραμένει κατά βάθος έτσι απλή. Και το αξιοθαύμαστο ταλέντο του βρίσκεται, αρχικά, στην πολυμορφική πληρότητα των όσων συνθέτει και, ακολούθως, στον τρόπο που την αποδίδει, βγάζοντας μια, κατά στιγμές, ευφορία που σκάει στα αυτιά και στα μέρη του εγκεφάλου που επεξεργάζονται τα ηχητικά μηνύματα σαν ενεργειακό σοκ. Η φωνή του συνδυάζει όλα εκείνα τα στοιχεία που ξεχώρισαν στους Thom Yorke και Jon Thor Birgisson. Κάθε παραλληλισμός του αισθητικού στιλ του cd με διάφορα άλλα σύγχρονα, αλλά πρώτα με εκείνο των Radiohead στα "ηλεκτρονικά" τους των 'Kid A' και 'Amnesiac', δεν είναι παρά αληθής. Για τον Julian Fane, εντούτοις, αυτό ακριβώς το ύφος είναι η μεγάλη του ευκαιρία. Και δεν της χαρίζεται σε τίποτα, ρισκάροντας εκεί που πρέπει και τολμώντας όπου αλλού το ένστικτό του τον γαργαλάει. Ένα από τα παραλειπόμενα του 2004, λοιπόν, που αξίζει να ψάξετε και το καλύτερο που θα μπορούσε να έχει τόπο προέλευσης τη Σκανδιναβία, αλλά δεν την έχει (για να ξεγελάτε τους φίλους σας). Εννοείται πως συστήνεται, τι γράφω τόση ώρα;



TrioskΔιανύουμε στη συνέχεια, με ένα κλικ και μια κενή γραμμή, την απόσταση μέχρι το Sydney της Αυστραλίας και φτάνουμε εκεί για τους Triosk, ένα πειραματικό jazz τρίο που σχημάτισαν το 2001 οι Adrian Klumpes (πιάνο, keyboards, loops), Laurence Pike (drums, loops) και Ben Waples (ακουστικό & ηλεκτρικό μπάσο, loops). Την αναγνώρισή τους την χρωστούν στον Jan Jelinek, μαέστρο του laptop, με τον οποίο γνωρίστηκαν το 2003, όταν ο τελευταίος βρέθηκε στα μέρη τους, μια γνωριμία που είχε ως κατάληξη τη μεταξύ τους συνεργασία για το album '1+3+1'. Εκείνος ο δίσκος, να το πούμε, ηχογραφήθηκε με έναν λίγο ανορθόδοξο τρόπο: ο Jelinek έγραψε με τις γνωστές του μεθόδους τα tracks στην αρχική τους μορφή, οι Triosk ανέπτυξαν πάνω τους τα ακουστικά τους μέρη και μετά του τα έστειλαν πίσω για τις τελικές διαμορφώσεις.


Moment returnsΤην ίδια ακριβώς περίοδο και ακολουθώντας μια παρόμοια πρακτική έγραψαν και το υλικό για το 'Moment Returns', το πρώτο album που εμφανίζονται μόνοι τους και το οποίο βγήκε τον περασμένο Οκτώβρη από το The Leaf Label. Αυτοσχεδιαστικό live jazz trio με electronics προσαρμοσμένο στις επιταγές των εποχών. Αυτό είναι τελικώς οι Triosk. Εξάλλου, εκείνο το "loops" που συνοδεύει όλα τα μέλη τους στα credits, έπρεπε και να αποδειχθεί. Βάζοντας, λοιπόν, το MiniDisc με τα samples και τα ηλεκτρονικά crackles στο κέντρο των συνθέσεών τους, αρχίζουν πάνω τους να αυτοσχεδιάζουν με πιάνο, μπάσο και τύμπανα, δίνοντας τον ανθρώπινο συναισθηματισμό που δεν ήταν δυνατόν να αναπαραχθεί αλλιώς. Το αποτέλεσμα εμπίπτει κάπου ανάμεσα στην jazz και στην πειραματική electronica και δη στη λίγο απομακρυσμένη και γκρίζα περιοχή που τις χωρίζει. Σε μια άκρως συμπαθητική, αλλά όχι και ευφάνταστα σπουδαία προσπάθεια. Κρατείστε μερικές (λίγες, έτσι;) επιφυλάξεις, καλό είναι.

Τέλος, κάτι που έχει τις ρίζες του στο περίφημο διάγγελμα της 29/1/2002 του George W. Bush προς τους Αμερικάνους. Ήταν τότε που αναφέρθηκε στον "Άξονα του Κακού", καταδεικνύοντας το Ιράκ, το Ιράν και τη Β. Κορέα. Ως εδώ ελάχιστοι θα μπορούσαν να βρουν μια αφορμή για μουσική, πέρα από τις βόμβες και την καταστροφή. Ο Νορβηγός παραγωγός Erik Hillestad σκέφτηκε να ταξιδέψει σε κείνες τις χώρες (αλλά και στις Κούβα, Αφγανιστάν, Συρία και Παλαιστίνη). Δεν ήταν εύκολο, και χρειάστηκε ενίοτε να μπει ως μέλος σε

Lullabies from the axisανθρωπιστικές αποστολές ακόμη και του Ερυθρού Σταυρού. Σκοπός του: να ψάξει και να βρει γυναικείες φωνές και τραγούδια με θέμα το τραγικότερο πρόσωπο σε κάθε χώρα που υποφέρει, το παιδί. Σε αυτά πίστευε πως ο άνθρωπος βγάζει τα καθαρότερα των αισθημάτων του. Στα διαλείμματα ανάμεσα στα ταξίδια του δούλευε πίσω στη Νορβηγία με τον συνθέτη/ κιθαρίστα Knut Reiersrud πάνω στις a cappella ηχογραφήσεις, γράφοντας τα ρυθμικά μέρη. Το σχέδιό του, όμως, δεν τελείωσε εκεί. Απηύθυνε προσκλήσεις σε τραγουδίστριες από το δυτικό κόσμο να βάλουν και αυτές από ένα δικό τους μέρος στα τραγούδια που διαμορφώνονταν. Άλλες απέρριψαν την πρότασή του ως επικίνδυνα πολιτική (οι ίδιες ή το management των εταιρειών τους), άλλες δεν απάντησαν ποτέ, άλλες αρνήθηκαν, μερικές, εντούτοις, δέχτηκαν. Μόνον τις τελευταίες μαθαίνουμε ακούγοντας την κατακλείδα αυτού του φιλόδοξου project, τη συλλογή 'Lullabies From The Axis Of Evil' που κυκλοφόρησε πέρυσι η Kirkelig Kulturverksted, με διανομή από τη γνωστή μας Strange Ways. Ανάμεσά τους αναφέρω τη βρετανίδα Sarah Jane Morris, τη γερμανίδα Nina Hagen και τρεις αμερικάνες: τη Mimi Goese (των Hugo Largo), την Elana Fremerman και την Rickie Lee Jones, για όσους βρουν την αμερικάνικη έκδοση (ναι, υπάρχει!) με το bonus track. Ο Hillestad λέει ότι το 10% των εσόδων του cd θα διατεθούν στον οργανισμό Worldview Rights και ίσως ήδη όλα όσα έχω γράψει μέχρι εδώ να είναι αρκετά για να το ψάξει κάποιος. Ας έχει κατά νου, ωστόσο, πως έχει και κάμποσες αντικειμενικά σπουδαίες στιγμές, από αυτές που χωνεύουν μέσα τους το παραδοσιακό και το μοντέρνο με αξιοπρέπεια και κάνουν τους συντάκτες του Songlines να χτυπιούνται. Κάποια πράγματα, όμως, θα είναι πάντοτε υπεράνω κριτικής, έτσι δεν είναι;

PLAY-LIST στήλης (το βαρόμετρο της έσω εντροπίας μου) :

1. ZU AND SPACEWAYS INC - Radiale
2. ORSO - My Dreams Are Back And They Are Better Than Ever
3. RONIN - Ronin
4. KAMA AINA - Music Activist
5. TANAKH